برچسب: ناسا

این تصویر برایتان شبیه چه چیزی به‌نظر می‌رسد؟ آیا یک خورشیدگرفتگی می‌بینید یا شاید هلال ماهی با زاویه‌ای عجیب؟ اما درواقع هیچ‌کدام نیست. این قوس نقره‌ای خیره‌کننده سیاره مریخ است.

این تصویر شگفت‌انگیز جدید از سیاره سرخ را فضاپیمای «سایکی» ناسا درحالی ثبت کرده است که برای ملاقات نزدیک با این سیاره‌ی همسایه‌ی زمین در روز جمعه ۱۵ مه آماده می‌شد. ناسا در توصیف عکس که اواخر چهارشنبه ۱۳ مه ثبت شده بود، در صفحه «منظومه شمسی ناسا» در شبکه‌ی اجتماعی ایکس نوشت:

این یک خورشیدگرفتگی نیست، بلکه منظره‌ای به‌مراتب نادرتر است: مریخ هلالی از نگاه فضاپیمای سایکی ناسا. این تصویر پردازش‌نشده که امروز توسط سایکی ثبت شده، سمت شب مریخ را درحالی نشان می‌دهد که فضاپیما برای گذر نزدیک در ۱۵ مه به سیاره سرخ نزدیک می‌شود.

ناسا توضیح داد که این هلال درخشان در واقع نور خورشید است که از بخش روز سطح مریخ بازتاب شده و بخشی از آن نیز از عبور نور خورشید از جو مریخ ناشی می‌شود. این سازمان افزود: «ناهمواری‌های موجود در هلال احتمالاً به‌دلیل عوارض سطحی مریخ و همچنین گردوغبار و ابرهای موجود در جو آن ایجاد شده‌اند.»

آن‌طور که اسپیس‌دات‌کام روز جمعه ۱۵ مه گزارش داد، سایکی با سرعت تقریباً ۱۹٬۸۴۸ کیلومتر بر ساعت از فاصله‌ی نزدیک به ۴۵۰۰ کیلومتری از مریخ عبور کرد. این گذر به فضاپیما امکان داد تا تصاویر خیره‌کننده‌ای از سیاره سرخ ثبت کند و هم‌زمان ابزارهای رصدی خود را که فرایند کالیبراسیون آن‌ها از ۳ مه آغاز شده بود، تنظیم و آزمایش کند.

کالیبراسیون ابزارها تأیید خواهد کرد که سایکی هنگام رسیدن به کمربند اصلی سیارک‌ها در محدوده‌ی میان مریخ و مشتری، جایی که هدف اصلی مأموریت، یعنی سیارک فلزی «۱۶ سایکی» با قطر ۲۸۰ کیلومتر قرار دارد. آماده جمع‌آوری داده‌های حیاتی خواهد بود.

Adblock test (Why?)

ناسا روز چهارشنبه، ۱۳ مه برخی اطلاعات تازه درباره آرتمیس ۳ منتشر کرد؛ مأموریتی سرنشین‌دار که قرار است عملیات پهلوگیری مداری و اتصال فضاپیمای اوراین را با یک یا چند ماه‌نشین در نزدیکی زمین آزمایش کند.

جرمی پارسونز، سرپرست معاونت برنامه «ماه تا مریخ» در واحد توسعه سامانه‌های اکتشافی ناسا در واشنگتن، در بیانیه‌ای گفت: «با اینکه آرتمیس ۳ در مدار زمین انجام می‌شود، گامی بسیار مهم برای فرود موفق انسان بر ماه در مأموریت آرتمیس ۴ خواهد بود. آرتمیس ۳ یکی از پیچیده‌ترین مأموریت‌هایی محسوب می‌شود که ناسا تاکنون انجام داده است.»

پیش‌تر کلیات آرتمیس ۳ را می‌دانستیم: این مأموریت با استفاده از موشک اسپیس لانچ سیستم ناسا (SLS)، چهار فضانورد را با فضاپیمای اوراین به مدار خواهد فرستاد. سپس اوراین با یک یا هر دو ماه‌نشین ساخته‌شده توسط بخش خصوصی، یعنی استارشیپ اسپیس‌ایکس و بلومون بلو ارجین عملیات پهلوگیری و اتصال را انجام خواهد داد.

تغییر ساختار سومین پرواز برنامه آرتمیس اواخر فوریه اعلام شد و تغییر بزرگی نسبت به طرح اولیه‌ی این مأموریت به‌شمار می‌رود. آرتمیس ۳ درابتدا قرار بود با استفاده از یکی از ماه‌نشین‌ها، فضانوردان را در نزدیکی قطب جنوب ماه فرود بیاورد.

ناسا هنوز در حال نهایی‌کردن جزئیات آرتمیس ۳ است؛ اما بیانیه‌ی چهارشنبه نشان می‌دهد که پیشرفت‌هایی حاصل شده است. برای مثال، ناسا اعلام کرد فضانوردان در آرتمیس ۳ زمان بیشتری را نسبت به آرتمیس ۲ درون اوراین سپری خواهند کرد تا سامانه‌های پشتیبانی حیات بیشتر تحت ارزیابی قرار گیرند.

آرتمیس ۲ که چهار فضانورد را در سفری تاریخی به دور ماه فرستاد، حدود ۱۰ روز طول کشید؛ فضاپیمای حامل فضانوردان این مأموریت ۱۳ فروردین امسال پرتاب شد و ۲۲ فروردین در اقیانوس فرود آمد. بااین‌حال، در بیانیه چهارشنبه اشاره‌ای به مدت زمان آرتمیس ۳ نشده است.

ناسا همچنین اعلام کرده است که موشک SLS در آرتمیس ۳ به‌جای مرحله فوقانی عملیاتی، از یک «اسپیسر» یا قطعه‌ی فاصله‌دهنده‌ی غیرکابردی استفاده خواهد کرد. مقام‌های ناسا در بیانیه نوشتند:

«این اسپیسر همان ابعاد کلی و نقاط اتصال مرحله فوقانی را میان بخش رابط مرحله‌ی اوراین و بخش رابط هسته‌ی مرکزی موشک حفظ خواهد کرد.»

مقام‌های ناسا افزودند که طراحی و ساخت قطعه‌ی اسپیسر اکنون در مرکز فضایی مارشال در آلاباما در جریان است. استفاده از قطعه‌ای غیرکابردی به‌عنوان مرحله فوقانی از نظر صرفه‌جویی هزینه تصمیمی منطقی به‌نظر می‌رسد؛ زیرا مرحله فوقانی اسپیس لانچ سیستم که با نام ICPS شناخته می‌شود، وظیفه دارد اوراین را از مدار زمین خارج و به‌سمت ماه هدایت کند، درحالی‌که فضاپیما در آرتمیس ۳ اصلاً به ماه نخواهد رفت.

مقام‌های ناسا توضیح دادند: «پس از اینکه موشک، اوراین را در مدار قرار داد، ماژول سرویس ساخت اروپا نیروی رانش لازم را برای چرخش اوراین به دور سیاره در مدار نزدیک زمین فراهم خواهد کرد.»

ناسا افزود مدار نزدیک زمین احتمال موفقیت مأموریت را افزایش می‌دهد؛ زیرا نسبت به مأموریت قمری، فرصت پرتاب راحت تمام اجزای مأموریت را فراهم می‌کند؛ ازجمله موشک حامل اوراین و خدمه‌اش، نمونه‌ی آزمایشی سامانه فرود انسانی استارشیپ اسپیس‌ایکس و نمونه آزمایشی بلومون مارک ۲ از بلو ارجین.

در این میان، یک نکته تازه هم تأیید شد: بیشتر ما تصور می‌کردیم آرتمیس ۳ به مدار پایین زمین خواهد رفت (برخلاف مسیرهای دورتر در اطراف سیاره ما)، اما ناسا تا امروز این موضوع را رسماً تأیید نکرده بود.

بیانیه چهارشنبه همچنین اشاره کرد که آرتمیس ۳ از سپر حرارتی جدید و ارتقایافته اوراین استفاده خواهد کرد؛ موضوعی که پیش‌تر هم می‌دانستیم. همچنین گفته شده است که فضانوردان ماموریت به طور بالقوه می‌توانند دست‌کم به یکی از ماه‌نشین‌های آزمایشی وارد شوند.

هنوز مشخص نیست کدام ماه‌نشین در آرتمیس ۳ حضور خواهد داشت؛ استارشیپ، بلو مون یا شاید هر دو. جزئیات مهم دیگری نیز همچنان نامشخص‌اند؛ از جمله مدت مأموریت، فضانوردان حاضر در آن، آزمایش‌های علمی احتمالی و نحوه آزمایش لباس‌های فضایی جدید آرتمیس که اکسیوم اسپیس، شرکت مستقر در هیوستون مشغول ساختشان است.

Adblock test (Why?)

آژانس فضایی ناسا (NASA) در مسیر تحقق رؤیای دیرینه بازگشت انسان به قمر زمین قرار دارد و اکنون فرایند آموزش‌های تخصصی را با استفاده از نمونه اولیه فضاپیمای ماه‌‌نشین شرکت بلو اوریجین آغاز کرده است. پس از دستاوردهای ارزشمند در مأموریت سرنشین‌‌دار آرتمیس ۲، اکنون تمام نگاه‌‌ها به سمت افق سال ۲۰۲۸ و لحظه فرود تاریخی فضانوردان بر سطح ماه دوخته شده است.

برای فرود روی ماه، ناسا مسئولیت خطیر تأمین فرودگرهای ماه را برعهده دو غول فناوری فضایی یعنی اسپیس‌‌ایکس و بلو اوریجین گذاشته است تا زیرساخت لازم برای حضور و بقای انسان در محیط ماه را فراهم آورند. نکته قابل تأمل اینجاست که به‌رغم اعتماد ناسا، هنوز هیچ‌یک از این دو شرکت خصوصی موفق به اجرای عملیاتی فرود بر ماه نشده‌اند. بااین‌حال، اکنون ناسا می‌گوید نمونه اولیه کابین خدمه متعلق به فرودگر مدل Mark 2 بلو اوریجین را در اختیار دارد تا آزمایش‌های مختلف را انجام دهد.

آموزش فضانوردان با نمونه اولیه ماه‌نشین بلو اوریجین

با استقرار این نمونه اولیه ۴.۵ متری در مرکز فضایی جانسون ناسا، این آژانس فضایی و شرکت بلو اوریجین قادر خواهند بود مجموعه‌ای از آزمایش‌های «انسان در حلقه» یا تست‌هایی با تعامل انسانی را انجام دهند؛ این آزمایش‌ها شامل اجرای سناریوهای مختلف مأموریت، ارتباطات مرکز کنترل مأموریت، بررسی لباس‌های فضایی و آمادگی برای پیاده‌روی‌های شبیه‌سازی‌شده روی ماه است.

این ماکت فقط شامل کابین خدمه است که در پایه فرودگر قرار می‌گیرد؛ کل مجموعه با ادغام سایر سیستم‌ها، هنگام اعزام به ماه، ارتفاعی معادل تقریباً ۱۵ متر خواهد داشت. اما همان‌طور که تلاش‌های اخیر نشان داده شد، فرود نرم و بی‌نقص روی ماه آسان نیست و هر دو شرکت بلو اوریجین و اسپیس‌ایکس برای آماده‌سازی فرودگرهای خود مطابق با جدول زمانی فعلی ناسا، کار دشواری در پیش دارند.

موازی با توسعه بخش سرنشین‌دار، نسخه بدون سرنشین فرودگر بلو اوریجین که با نام اختصاصی Endurance یا MK1 شناخته می‌شود، مراحل نهایی تست‌های خود را در محفظه خلاء حرارتی ناسا پشت سر می‌گذارد. این نسخه آزمایشی وظیفه دارد در اولین مأموریت خود که برای سال جاری برنامه‌ریزی شده است، تجهیزات علمی حساس را به ماه منتقل کند.

در گام‌های بعدی برنامه بزرگ آرتمیس، قرار است فضانوردان ماموریت آرتمیس ۳ با استفاده از فضاپیمای اوریون به مدار پایینی زمین اعزام شوند. هدف از این مرحله، آزمایش توانمندی‌های اتصال فیزیکی اوریون به فرودگرهای ساخته‌شده توسط بلو اوریجین یا اسپیس‌ایکس است تا مشخص شود کدام سیستم برای فرود نهایی آماده‌تر است. طبق برنامه‌ریزی‌های ناسا، این مأموریت برای سال ۲۰۲۷ هدف‌گذاری شده است تا سپس در مأموریت بعدی در سال ۲۰۲۸ انسان بار دیگر روی ماه فرود بیاید.

Adblock test (Why?)

اجسام پرنده ناشناس یا یوفو بار دیگر به واشینگتن بازگشته است؛ این بار در قالب مجموعه‌ای تازه منتشرشده شامل بیش از ۱۵۰ سند که پیش‌تر محرمانه بودند و نزدیک به ۸۰ سال گزارش‌ از مشاهده‌های ادعایی را پوشش می‌دهند. هرچند اسناد شامل تصاویر قبلاً دیده‌نشده هستند، کارشناسان باور دارند که نکته‌ی جدیدی درباره‌ی یوفوها به ما نمی‌گویند.

مدارک منتشرشده شامل ۱۶۲ سند، عکس و ویدیوی تازه هستند که از حالت محرمانه خارج شده و از جمعه ۸ مه در وب‌سایت وزارت دفاع آمریکا در دسترس قرار گرفته‌اند. این اسناد دربردارنده‌ی گزارش‌ها درباره یوفوها و پدیده‌های ناشناس غیرعادی (UAP) هستند؛ اصطلاحی که دولت آمریکا امروزه ترجیح می‌دهد برای برای اشاره به مشاهدات یوفو استفاده کند. قدمت برخی از این گزارش‌ها به سال ۱۹۴۷ بازمی‌گردد.

انتشار اسناد پس از آن صورت می‌گیرد که دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده در ماه فوریه از طریق یک پست در رسانه‌های اجتماعی به پنتاگون و سایر آژانس‌های فدرال دستور داد تا فایل‌های دولتی مربوط به «حیات بیگانه و فرازمینی، پدیده‌های هوایی غیرعادی و اجسام پرنده ناشناس» را شناسایی و منتشر کنند.

گزارش‌ها از نهادهای مختلف دولتی، از جمله وزارت دفاع آمریکا، اف‌بی‌آی و ناسا جمع‌آوری شده‌اند. اسناد ناسا شامل تصاویر، فایل‌های صوتی و متن مکالمات فضانوردان دوران آپولو است که تاکنون هرگز منتشر نشده بودند و در آن‌ها فضانوردان از مشاهده پدیده‌های غیرعادی در فضا صحبت می‌کنند. بااین‌حال، بیشتر این پرونده‌ها از دهه‌ها پیش شناخته‌شده بوده‌اند و هیچ‌گاه پاسخ قانع‌کننده‌ای برایشان پیدا نشده بود.

نمایندگان وزارت دفاع آمریکا در وب‌سایت این نهاد نوشته‌اند: «مواردی که در این آرشیو قرار گرفته‌اند، پرونده‌های حل‌نشده هستند؛ بدین معنا که دولت قادر نیست ماهیت این پدیده‌های مشاهده‌شده را به‌طور قطعی تعیین کند. این مسئله می‌تواند دلایل مختلف، از جمله نبود داده‌های کافی داشته باشد.

به دلیل کیفیت پایین داده‌ها، گزارش‌ها هیچ مدرک قانع‌کننده‌ای درباره وجود هوش فرازمینی ارائه نمی‌کنند. هرچند ناسا هنوز به‌طور مستقیم درباره اسناد تازه از محرمانه خارج‌شده اظهار نظر نکرده، موضع رسمی سازمان فضایی آمریکا همچنان این است که پدیده‌های ناشناس غیرعادی (UAP) واقعی هستند، اما ارتباطی با موجودات فضایی ندارند.

در صفحه رسمی ناسا درباره پدیده‌های ناشناس غیرعادی آمده است: «آیا داده‌ای وجود دارد که نشان دهد UAP-ها نشانه‌ای از فناوری بیگانگان فضایی هستند؟ خیر. بیشتر مشاهده‌های UAP داده‌های بسیار محدودی در اختیار می‌گذارند و همین موضوع رسیدن به نتیجه‌گیری علمی را دشوار می‌کند.»

در واقع، ناسا در سال‌های ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳ پژوهش مستقلی درباره مشاهدات UAP انجام داد و هیچ نشانه‌ای از فعالیت فرازمینی پیدا نکرد؛ این سازمان بار دیگر به کیفیت پایین داده‌ها در گزارش‌های تازه اشاره کرده است. پیش‌تر در سال ۲۰۲۱ نیز پنتاگون در گزارش اختصاصی خود در مورد UAP اشاره کرد که هیچ مدرکی دال بر ارتباط چنین پدیده‌هایی با بیگانگان یا فعالیت‌های فرازمینی وجود ندارد.

پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا در بیانیه‌ای که روز جمعه در رسانه‌های اجتماعی منتشر شد، گفت: «این پرونده‌ها که در حالت محرمانه قرار داشته‌اند، مدت‌هاست به گمانه‌زنی‌های موجه دامن زده‌اند و وقت آن رسیده که مردم آمریکا خودشان آن را ببینند. انتشار این اسناد، تعهد جدی دولت ترامپ به شفافیت بی‌سابقه را نشان می‌دهد.»

بااین‌حال، شان کرکپاتریک، فیزیکدان و مدیر سابق دفتر بررسی و شناسایی پدیده‌های غیرعادی پنتاگون، می‌گوید این پرونده‌ها احتمالاً به جای فرونشاندن گمانه‌زنی‌ها، به آن‌ها دامن خواهند زد.

کرکپاتریک می‌گوید: «در انتشار این اسناد هیچ چیز غیرمنتظره‌ای وجود ندارد و بدون تحلیل یا ارائه زمینه و توضیح کافی، آن‌ها فقط باعث دامن‌زدن بیشتر به حدس‌وگمان‌ها، نظریه‌های توطئه و شبه‌علم‌های سطحی می‌شوند؛ به‌ویژه از سوی کسانی که این موضوع را به نمایش‌های سیاسی و رسانه‌ای تبدیل می‌کنند.»

Adblock test (Why?)

ناسا همچنان امیدوار است نخستین فضانوردان برنامه آرتمیس را تا پایان سال ۲۰۲۸ روی سطح ماه فرود بیاورد؛‌ هدفی بسیار جاه‌طلبانه که نیازمند هماهنگی بی‌نقص تعداد زیادی از اجزای پیچیده در زمان درست است.

در چارچوب برنامه‌ریزی جدید مأموریت‌ها، سازمان فضایی آمریکا قصد دارد در قالب مأموریت آرتمیس ۳، ماه‌نشین‌های هر دو شریک صنعتی خصوصی خود، یعنی استارشیپ اسپیس‌ایکس و بلو مون بلو ارجین را در حوالی اواخر سال ۲۰۲۷ در مدار زمین آزمایش کند.

اینکه آیا هرکدام از این دو ماه‌نشین به‌موقع آماده خواهند شد یا نه، هنوز پرسشی بزرگ است. بااین‌حال، دست‌کم پیشرفت‌هایی دیده می‌شود: ناسا روز دوشنبه در پستی وبلاگی اعلام کرد که نمونه‌ی اولیه‌ی بلو مون با نام «مارک ۱»‌ که قرار است تا اواخر امسال اولین پرتاب بدون سرنشینش را انجام دهد، به‌تازگی مجموعه‌ای از آزمایش‌ها را در محفظه شبیه‌ساز خلأ در مرکز فضایی جانسون در هیوستون با موفقیت پشت سر گذاشت. این آزمایش‌ها به مهندسان کمک می‌کند تا دریابند این ماه‌نشین چگونه در برابر خلأ فضا و نوسانات شدید دمایی در طول پرواز مقاومت می‌کند.

مارک ۱ که بزرگ‌ترین ماه‌نشین ساخته‌شده تاکنون محسوب می‌شود، در واقع در مأموریت آرتمیس ۳ حضور نخواهد داشت و اصولاً برای انتقال فضانوردان به سطح ماه طراحی نشده است. در عوض، شرکت فضایی جف بیزوس امیدوار است از مارک ۱ برای ارسال محموله به قطب جنوب ماه تا پیش از پایان امسال، در قالب یک پرتاب آزمایشی مقدماتی استفاده کند.

ماه‌نشین مارک ۱ که با نام «اندورنس» نیز شناخته می‌شود،‌ مبنایی برای طراحی «مارک ۲» خواهد بود؛‌ سامانه‌ای به‌مراتب قدرتمندتر که در نهایت میزبان خدمه در مأموریت‌های آرتمیس ناسا خواهد شد و طبق وب‌سایت بلو ارجین، به «حضور دائمی انسان در ماه» کمک خواهد کرد.

بااین‌حال، هنوز مشخص نیست نخستین فضانوردان چه زمانی به درون ماه‌نشین مارک ۲ قدم خواهند گذاشت. موشک «نیوگلن» بلو ارجین که برای رساندن بلومون به مدار طراحی شده است، ماه گذشته با شکستی جدی روبه‌رو شد؛ این موشک نتوانست محموله‌اش را که یک ماهواره مخابراتی عظیم بود، در مدار اصلی مستقر کند و در نتیجه، ماهواره به ناچار در جو زمین سوزانده شد.

وضعیت ممکن بود به‌مراتب بدتر هم شود؛ زیرا طبق گزارش تک‌کرانچ، مارک ۱ در ابتدا قرار بود درجریان همان پرتاب ناموفق اخیر نیوگلن، به فضا فرستاده شود.

به‌طور خلاصه، هنوز تردیدهای زیادی درباره توانایی نیوگلن برای پرواز مطمئن و رساندن سازه عظیم ۸ متری ماه‌نشین و موتور بزرگ مخصوص خلأ آن به مدار وجود دارد؛ چه برسد به اینکه بتواند از حضور خدمه‌ی فضانورد پشتیبانی کند.

علاوه‌براین، گذار از مارک ۱ به مارک ۲ نیز ممکن است چالش‌های خاص خود را داشته باشد؛ زیرا بلو اورجین باید الزامات لازم برای تضمین ایمنی فضانوردان در مدار را به‌دقت تعیین کند. در توضیحات وب‌سایت رسمی ناسا برای آرتمیس ۳ آمده که این مأموریت، «یکی یا هر دو» ماه‌نشین تجاری را آزمایش خواهد کرد؛ بدین معنی که ممکن است اصلاً یکی از آن‌ها در آن آزمایش حضور نداشته باشد.

در همین حال، اسپیس‌ایکس نیز هنوز موفق نشده فضاپیمای استارشیپ خود را به‌طور کامل و موفقیت‌آمیز پرتاب کند و فرود بیاورد. شرکت فضایی ایلان ماسک به‌تازگی نسخه‌ی سوم این فضاپیما را پیش از دوازدهمین پرواز آزمایشی روی سکوی پرتاب روشن کرده است؛ پروازی که هنوز تاریخ رسمی ندارد، اما با توجه به اطلاعیه‌های مربوط به بستن جاده‌ها در نزدیکی تأسیسات آزمایشی اسپیس‌ایکس، ممکن است به‌زودی انجام شود.

Adblock test (Why?)

ایستگاه فضایی بین‌المللی نیز با وجود فراهم‌کردن محیط مناسب، محدودیت‌های خاص خود را دارد. سانتریفیوژهای موجود در این ایستگاه شعاع چرخش کمی دارند که باعث ایجاد اثر «کوریولیس» می‌شود؛ پدیده‌ای فیزیکی که تحلیل داده‌های احتراق را با ابهام و پیچیدگی‌های محاسباتی همراه می‌کند.

به‌گزارش آی‌اف‌ال‌ساینس، آزمایش «اشتعال‌پذیری مواد در ماه» که با نام اختصاری FM2 شناخته می‌شود، پاسخی نهایی به تمام ابهامات است. این پروژه که برای اواخر سال ۲۰۲۶ برنامه‌ریزی شده، چهار نمونه سوخت جامد را در گرانش واقعی ماه به آتش می‌کشد. دوربین‌های تعبیه‌شده در محفظه‌ی آزمایش، با دقت بالا نحوه‌ی گسترش شعله را ثبت می‌کنند تا مدل‌های ریاضی احتراق در گرانش ضعیف، براساس داده‌های واقعی بازنگری شوند.

سوابق تاریخی نشان می‌دهند که آتش در فضا دشمن فرضی نیست. جدی‌ترین حادثه در فوریه ۱۹۹۷ در ایستگاه فضایی میر رخ داد؛ جایی که نقص در سیستم تولید اکسیژن باعث بروز آتش‌سوزی مهیبی شد و دسترسی به کپسول‌های فرار سایوز را قطع کرد.

رینهولد اوالد، فضانورد آژانس فضایی اروپا، آن لحظات را چنین توصیف می‌کند: «دود و بخار به قدری غلیظ بود که حتی جلوی پایمان را نمی‌دیدیم و در آن لحظه تصور نمی‌کردم ماموریت ادامه پیدا کند.» بااین‌حال، خدمه درنهایت موفق شدند آتش را مهار کنند.

نتایج پژوهش ناسا که در کنفرانس علوم ماه و سیاره‌ای ۲۰۲۶ ارائه شده، سنگ‌بنای ایمنی در ماموریت‌های بلندمدت آرتمیس و سکونتگاه‌های آینده‌ی بشر در قمر زمین خواهد بود. شناخت دقیق رفتار مواد در برابر حرارت، تنها راه جلوگیری از غافلگیری‌های مرگبار در اعماق فضا است.

Adblock test (Why?)

گزارش حسابرسی جدید از دفتر بازرسی کل ناسا ادعا می‌کند که لباس‌های فضانوردی نسل بعدی این سازمان هنوز آماده نیستند و این تأخیر می‌تواند فرود بر ماه در برنامه آرتمیس را بیش از سه سال به تأخیر بیندازد.

گزارش بازرسی کل نشان می‌دهد که با توجه به تأخیرهای پیش‌آمده در طراحی و آزمایش لباس‌های فضانوردی آرتمیس که مطابق با میانگین تأخیرهای اخیر ناسا هستند، رونمایی از آن‌ها تا پیش از سال ۲۰۳۱ رخ نخواهد داد؛‌ در حالی که ناسا قصد دارد در سال ۲۰۲۸ انسان را به سطح ماه بفرستد. این لباس‌ها توسط آکسیوم اسپیس، پیمانکار خصوصی ناسا در دست ساخت هستند.

ناسا بدون لباس‌های فضانوردی جدید نمی‌تواند مأموریت‌های برنامه‌ریزی‌شده به سطح ماه را انجام دهد. لباس‌های فضانوردی به‌کاررفته در عصر آپولو با قدمت بیش از ۵۰ سال مناسب امروز نیستند و لباس‌های کنونی ایستگاه فضایی بین‌المللی نیز نیازمند بازطراحی اساسی هستند؛ زیرا طبق گزارش، «ریسک‌های ایمنی قابل‌توجهی» دارند.

بازرسی کل همچنین دریافته که راهبرد ناسا برای همکاری با پیمانکاران، مانع موفقیت تأمین‌کنندگان در ساخت به‌موقع لباس‌های فضانوردی شده و زمان‌بندی پروژه بیش از حد خوش‌بینانه برآورد شده است. به‌باور بازرسی کل، هر دو لباس در دست ساخت دست‌کم یک سال و نیم از برنامه عقب هستند.

گزارش می‌گوید اگر آکسیوم اسپیس نتواند الزامات ناسا در ساخت لباس‌ها را برآورده کند، سازمان فضایی ممکن است مجبور شود جدول زمانی برنامه آرتمیس را به‌طور قابل‌توجهی تغییر دهد.

ناسا برای سال ۲۰۲۸ دو مأموریت سرنشین‌دار شامل آرتمیس ۴ و ۵ را برنامه‌ریزی کرده؛ اما برنامه آرتمیس همین حالا هم از برنامه زمانی عقب افتاده و دچار سرریز بودجه شده است. (ناسا در ابتدا قصد داشت تا سال ۲۰۲۴ به سطح ماه بازگردد.) بااین‌حال، سازمان فضایی آمریکا به‌تازگی با ماموریت آرتمیس ۲ نشان داد که هنوز توانایی اعزام انسان به مدار ماه را دارد.

ناسا از سال ۲۰۰۷ تلاش برای تهیه لباس‌های فضانوردی جدید را آغاز کرده است. این تلاش‌ها شامل پروژه‌های داخلی و همکاری با پیمانکاران خارجی بوده است. در سال ۲۰۲۲، ناسا قراردادهایی به ارزش بیش از سه میلیارد دلار به شرکت‌های آکسیوم اسپیس و کالینز ارواسپیس واگذار کرد تا لباس‌های جدیدی را بسازند که بعداً ناسا آن‌ها را برای مأموریت‌هایش اجاره کند.

در سال ۲۰۲۴، شرکت کالینز از قرارداد ناسا خارج شد، زیرا نتوانست به زمان‌بندی توافق‌شده پایبند بماند. در نتیجه، ناسا اکنون به آکسیوم متکی است تا دو نوع لباس جدید تولید کند: یکی برای ایستگاه فضایی بین‌المللی و دیگری برای فرودهای قمری.

لباس‌های جدید آرتمیس باید با سامانه‌های مختلف این برنامه، از جمله ماه‌نشین‌ها که ساختشان به اسپیس ایکس و بلو ارجین واگذار شده است، ارتباط برقرار کنند؛ سامانه‌هایی که خودشان نیز با تأخیر و چالش‌های ایمنی مواجه هستند.

لباس مأموریت‌های آپولو قبلاً با تغییراتی برای استفاده روی ماه طراحی شده بود؛ از جمله دستکش‌ها و کفش‌های مقاوم در برابر سنگ‌های تیز و گردوغبار. اما این لباس‌ها که برای افراد خاص به‌صورت سفارشی ساخته شده بودند، قدیمی هستند و برای استفاده‌ی بلندمدت طراحی نشده‌اند؛ درنتیجه برای فضانوردان آرتمیس مناسب نیستند.

در همین حال، لباس‌های EMU که ناسا برای پیاده‌روی‌های فضایی در ایستگاه فضایی استفاده می‌کند، در اصل برای برنامه شاتل فضایی طراحی شده‌اند. این لباس‌ها در بیش از ۲۰۰ راهپیمایی فضایی عملکرد خوبی داشته‌اند، اما در ۲۰ سال گذشته بازطراحی اساسی نشده‌اند و دارای نقص‌هایی مانند نشت آب به داخل کلاه و مشکلات تنظیم دما هستند.

ناسا می‌تواند در هر زمان ممکن، پیشنهاد ساخت لباس را از سایر پیمانکاران بپذیرد و در گزارش اخیر نیز اشاره شده است که چندین شرکت دیگر، از جمله اسپیس ایکس در حال ساخت لباس‌هایی با قابلیت رقابت با آکسیوم هستند. بااین‌حال، طبق گزارش، مقام‌های ناسا فعلاً فکر نمی‌کنند که تغییر پیمانکار کمک چندانی کند.

ابعاد ژئوپولیتیکی تأخیر در آماده‌سازی لباس‌های فضانوردی نیز چشمگیر است. اگر ناسا تا سال ۲۰۳۱ به لباس‌ها دست پیدا نکند، این احتمال وجود دارد که چین زودتر از ایالات متحده انسان را به ماه بازگرداند. هر دو کشور قصد دارند در قطب جنوب ماه پایگاه دائمی احداث کنند. در چارچوب همین مسابقه‌ی فضایی جدید، چین قصد دارد تا پیش از سال ۲۰۳۰ به ماه برسد.

بااین‌حال، جرد آیزاکمن، مدیر ناسا همچنان خوش‌بین است. او در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «اطمینان دارم زمانی که ناسا در سال ۲۰۲۸ آماده فرود روی ماه باشد، فضانوردان ما لباس‌های آکسیوم را بر تن خواهند داشت.»

Adblock test (Why?)

تفاوت‌های ساختاری میان دو ماه‌نشین بسیار چشمگیر است. استارشیپ ماه‌نشین با ارتفاع ۵۲ متر، برجی غول‌آسا است که با ظرفیت حمل ۱۰۰ تن بار، رویای ایلان ماسک برای ساخت شهرهای خودکفا در فضا را دنبال می‌کند. در مقابل، ماه‌نشین ۱۶ متری بلو ارجین با ظاهری کلاسیک‌تر و چهار پایه‌ی فرود، شباهت بیشتری به تجهیزات نوستالژیک دوران آپولو دارد و از سیستم‌های پشتیبانی حیات ساخت خود بلو ارجین بهره می‌برد.

چالش مشترک هر دو شرکت، عملیات پیچیده‌ی سوخت‌گیری در مدار زمین است. رسیدن به ماه نیازمند پروازهای متعدد فضاپیماهای سوخت‌رسان و انتقال موفقیت‌آمیز سوخت در شرایط بی‌وزنی است؛ فرآیندی که پیش‌نیاز اصلی حرکت به سمت مدار ماه و ملاقات با فضانوردان مستقر در کپسول اوراین محسوب می‌شود.

نگاه وال‌استریت و متخصصان ناسا اکنون به پرتاب آزمایشی نسخه‌ی جدید استارشیپ (V3) در تگزاس دوخته شده است. این پرواز که برای ماه مه (اردیبهشت یا خرداد) برنامه‌ریزی شده، نه تنها از نظر فنی برای آینده‌ی آرتمیس حیاتی است، بلکه بر ارزش‌گذاری ۱٫۷۵ تریلیون دلاری شرکت اسپیس ایکس در بازار سرمایه نیز تأثیر مستقیمی خواهد داشت.

درهمین‌حال، بلو ارجین با مأموریت آزمایشی «پث‌فایندر» در اواخر سال جاری میلادی، تلاش می‌کند نسخه‌ی باربری ماه‌نشین خود به نام «مارک ۱» را روی ماه فرود بیاورد. اگر این ماموریت موفقیت‌آمیز باشد، نسخه‌ای دیگر از ماه‌نشین مارک ۱، ماه‌نورد رباتیک وایپر را در سال ۲۰۲۷ به قطب جنوب ماه خواهد برد تا جست‌وجو برای منابع حیاتی آب یخ‌زده آغاز شود.

خود ناسا نیز هم‌اکنون با دقت در حال نظارت بر تعمیرات سکوی پرتاب متحرکی است که برای برخاستن موشک عظیم اسپیس لانچ سیستم (SLS) در ماموریت آرتمیس ۳ به آن نیاز دارد. همچنین هر دو شرکت فضایی رقیب (یا یکی از آن‌ها) باید پیش از آنکه فضانوردان بتوانند در سال ۲۰۲۸ از ماه‌نشین‌هایشان استفاده کنند، یک فرود قمری بدون سرنشین و بازگشت موفقیت‌آمیز را به نمایش بگذارند.

آماده‌سازی‌های لازم پیش از فرود انسان توسط ناسا روی ماه، همچنین شامل پرتاب چندین کاوشگر رباتیک پیشرو و تکمیل ساخت لباس‌های فضانوردی جدید ساخت شرکت آکسیوم اسپیس خواهد بود.

ناسا انتظار دارد به محض اینکه اسپیس ایکس و بلو ارجین فرصت پاسخگویی رسمی به طرح جدید پایگاه قمری این سازمان را پیدا کنند، جزئیات بیشتری از ماموریت آرتمیس ۳ ارائه دهد. طبق گزارش ارزتکنیکا در ماه آوریل، اینکه این ماموریت دقیقاً کدام مدار زمین را هدف قرار خواهد داد، پرسشی اساسی است: مداری پایین‌تر به دور سیاره ممکن است باعث صرفه‌جویی در مصرف بوسترهایی شود که برای ماموریت‌های بعدی مورد نیاز است، در حالی که مدار بالاتر می‌تواند شباهت بیشتری به مدار ماه داشته باشد.

Adblock test (Why?)

توالت برنامه آرتمیس بیش از یک دهه در حال ساخت بوده است. شرکت زیرساخت‌های فضایی «کالینز ایرواسپیس» اولین بار در سال ۲۰۱۵ قراردادی را با ناسا برای طراحی و ساخت توالت امضا کرد. درطول این مدت، دانشمندان پروژه بر مشکلات اساسی توالت‌های فضایی گذشته غلبه کردند و در عین حال نیازهای آینده را تصور و برآورده کردند؛ به طوری که همان سیستم مورد استفاده توسط فضانوردان آرتمیس ۲، می‌تواند برای ماموریت‌های ماه و مریخ در دهه‌های آینده نیز تطبیق داده شود.

در محیط تنگ کپسول‌های خدمه آپولو، فضانوردان هر زمان که مجبور به دفع مدفوع یا ادرار بودند، کیسه‌ها و لوله‌های پلاستیکی با لبه‌های چسب‌دار را به خود می‌بستند. چسباندن آن کیسه‌های کلافه‌کننده در شرایط بی‌وزنی به اندازه کافی دشوار بود، اما فضانوردان مجبور بودند به صورت دستی یک بسته ماده میکروب‌کش را هم با محتویات کیسه مخلوط کنند تا از تجمع باکتری‌ها و گازها در داخل کیسه‌ی بسته‌شده جلوگیری شود.

کن متینگلی، فضانورد ناسا در مأموریت آپولو ۱۶، پس از توصیف سیستم توالت گفت: «من قبلاً می‌خواستم اولین انسانی باشم که به مریخ می‌رود، اما این سیستم مرا متقاعد کرد که اگر قرار باشد با تجهیزات آپولو برویم، هیچ علاقه‌ای به این کار ندارم.»

براساس همین نقدهای تند و کوبنده، دانشمندان ناسا می‌دانستند که باید سیستمی کارآمدتر بسازند. دیوید مانز، مورخ علم و فناوری در دانشگاه شهری نیویورک می‌گوید: «به هر حال، توالت ازجمله سیستم‌های حیاتی برای ماموریت محسوب می‌شود؛ درنتیجه اگر خراب شود، کل ماموریت به خطر می‌افتد.»

اکنون پس از گذشت بیش از نیم‌قرن،‌ سیستم فراگیر مدیریت پسماند نقطه‌ی اوج مهندسی هوافضا برای حل تمام مشکلات انباشته‌شده در استفاده از توالت‌های فضایی است. این سازه طراحی سبک و استانداردی دارد؛ بدین معنی که می‌تواند به راحتی در انواع مختلف فضاپیماها، از جمله ایستگاه فضایی، کپسول اوراین در مأموریت‌های آرتمیس و فضاپیماهای احتمالی در آینده که هنوز ساخته نشده‌اند، تعبیه شود.

جایی که خدمه آرتمیس ۲ با مشکل روبرو شد، لوله تخلیه ادرار بود. این لوله ظاهراً در اواسط ماموریت ۱۰ روزه، احتمالا به دلیل یخ‌زدگی ادرار در داخل آن یا رسوبات ناشی از یک افزودنی شیمیایی در فاضلاب، مسدود شد. علت هنوز دقیقاً مشخص نیست و ناسا در حال تحقیق است. لورن لو، متخصص روابط عمومی در ناسا، در بیانیه‌ای به ساینتیفیک امریکن گفت: «تیم‌ها در هفته‌های آینده داده‌های حاصل از پرواز آزمایشی آرتمیس ۲ را ارزیابی خواهند کرد.»

مشکل گرفتگی توالت در عین حال که تا حدودی خنده‌دار به نظر می‌رسد، پرسشی حیاتی را برمی‌انگیزد: چرا تخلیه ادرار از یک توالت در فضا این‌قدر دشوار است؟ میسون پک، استاد مهندسی هوافضا در دانشگاه کرنل، می‌گوید یکی از دلایل، فقدان گرانش زمین برای پایین نگه‌داشتن همه چیز است. او می‌گوید: «سیالات در شرایط ریزگرانش به شکل‌های ناآشنا جریان می‌یابند و این امر پیش‌بینی رفتار مایعات را دشوار می‌کند.»

در زمین، ما عادت کرده‌ایم که قهوه در ته فنجان بماند، باران در گودال‌ها جمع شود و ادرار از راه فاضلاب به پایین حرکت کند. پک می‌افزاید: «به دلیل وجود گرانش، غافلگیری‌های بسیار کمی درباره نحوه‌ی کشیده‌شدن آب به سمت سطح زمین وجود دارد.»

اما بدون گرانش زمین، سیالات لزوماً به سمت «پایین» جریان نمی‌یابند. در عوض نیروهای دیگر کنترل وضعیت را به دست می‌گیرند. کشش سطحی، شکل لوله‌های فاضلاب، حرکت فضاپیما و موارد دیگر همگی می‌توانند بر حرکت مایع در فضا تأثیر بگذارند. درنتیجه، طراحی تجهیزاتی که تمام این ظرافت‌ها را درنظر بگیرد، دشوار است. پابلو دی لئون، استاد مطالعات فضایی در دانشگاه داکوتای شمالی، می‌گوید واردکردن هوا برای کمک به راندن ادرار در لوله‌ها نیز می‌تواند حباب‌هایی ایجاد کند که به لوله‌ها می‌چسبند و همین امر پتانسیل ایجاد انسداد را افزایش می‌دهد.

Adblock test (Why?)

ارسال شده توسط: مهدی بارجین 02 اردیبهشت 1405 ساعت 16:51

Adblock test (Why?)