تفاوتهای ساختاری میان دو ماهنشین بسیار چشمگیر است. استارشیپ ماهنشین با ارتفاع ۵۲ متر، برجی غولآسا است که با ظرفیت حمل ۱۰۰ تن بار، رویای ایلان ماسک برای ساخت شهرهای خودکفا در فضا را دنبال میکند. در مقابل، ماهنشین ۱۶ متری بلو ارجین با ظاهری کلاسیکتر و چهار پایهی فرود، شباهت بیشتری به تجهیزات نوستالژیک دوران آپولو دارد و از سیستمهای پشتیبانی حیات ساخت خود بلو ارجین بهره میبرد.
چالش مشترک هر دو شرکت، عملیات پیچیدهی سوختگیری در مدار زمین است. رسیدن به ماه نیازمند پروازهای متعدد فضاپیماهای سوخترسان و انتقال موفقیتآمیز سوخت در شرایط بیوزنی است؛ فرآیندی که پیشنیاز اصلی حرکت به سمت مدار ماه و ملاقات با فضانوردان مستقر در کپسول اوراین محسوب میشود.
نگاه والاستریت و متخصصان ناسا اکنون به پرتاب آزمایشی نسخهی جدید استارشیپ (V3) در تگزاس دوخته شده است. این پرواز که برای ماه مه (اردیبهشت یا خرداد) برنامهریزی شده، نه تنها از نظر فنی برای آیندهی آرتمیس حیاتی است، بلکه بر ارزشگذاری ۱٫۷۵ تریلیون دلاری شرکت اسپیس ایکس در بازار سرمایه نیز تأثیر مستقیمی خواهد داشت.
درهمینحال، بلو ارجین با مأموریت آزمایشی «پثفایندر» در اواخر سال جاری میلادی، تلاش میکند نسخهی باربری ماهنشین خود به نام «مارک ۱» را روی ماه فرود بیاورد. اگر این ماموریت موفقیتآمیز باشد، نسخهای دیگر از ماهنشین مارک ۱، ماهنورد رباتیک وایپر را در سال ۲۰۲۷ به قطب جنوب ماه خواهد برد تا جستوجو برای منابع حیاتی آب یخزده آغاز شود.
خود ناسا نیز هماکنون با دقت در حال نظارت بر تعمیرات سکوی پرتاب متحرکی است که برای برخاستن موشک عظیم اسپیس لانچ سیستم (SLS) در ماموریت آرتمیس ۳ به آن نیاز دارد. همچنین هر دو شرکت فضایی رقیب (یا یکی از آنها) باید پیش از آنکه فضانوردان بتوانند در سال ۲۰۲۸ از ماهنشینهایشان استفاده کنند، یک فرود قمری بدون سرنشین و بازگشت موفقیتآمیز را به نمایش بگذارند.
آمادهسازیهای لازم پیش از فرود انسان توسط ناسا روی ماه، همچنین شامل پرتاب چندین کاوشگر رباتیک پیشرو و تکمیل ساخت لباسهای فضانوردی جدید ساخت شرکت آکسیوم اسپیس خواهد بود.
ناسا انتظار دارد به محض اینکه اسپیس ایکس و بلو ارجین فرصت پاسخگویی رسمی به طرح جدید پایگاه قمری این سازمان را پیدا کنند، جزئیات بیشتری از ماموریت آرتمیس ۳ ارائه دهد. طبق گزارش ارزتکنیکا در ماه آوریل، اینکه این ماموریت دقیقاً کدام مدار زمین را هدف قرار خواهد داد، پرسشی اساسی است: مداری پایینتر به دور سیاره ممکن است باعث صرفهجویی در مصرف بوسترهایی شود که برای ماموریتهای بعدی مورد نیاز است، در حالی که مدار بالاتر میتواند شباهت بیشتری به مدار ماه داشته باشد.
