ایستگاه فضایی بینالمللی نیز با وجود فراهمکردن محیط مناسب، محدودیتهای خاص خود را دارد. سانتریفیوژهای موجود در این ایستگاه شعاع چرخش کمی دارند که باعث ایجاد اثر «کوریولیس» میشود؛ پدیدهای فیزیکی که تحلیل دادههای احتراق را با ابهام و پیچیدگیهای محاسباتی همراه میکند.
بهگزارش آیافالساینس ، آزمایش «اشتعالپذیری مواد در ماه» که با نام اختصاری FM2 شناخته میشود، پاسخی نهایی به تمام ابهامات است. این پروژه که برای اواخر سال ۲۰۲۶ برنامهریزی شده، چهار نمونه سوخت جامد را در گرانش واقعی ماه به آتش میکشد. دوربینهای تعبیهشده در محفظهی آزمایش، با دقت بالا نحوهی گسترش شعله را ثبت میکنند تا مدلهای ریاضی احتراق در گرانش ضعیف، براساس دادههای واقعی بازنگری شوند.
سوابق تاریخی نشان میدهند که آتش در فضا دشمن فرضی نیست. جدیترین حادثه در فوریه ۱۹۹۷ در ایستگاه فضایی میر رخ داد؛ جایی که نقص در سیستم تولید اکسیژن باعث بروز آتشسوزی مهیبی شد و دسترسی به کپسولهای فرار سایوز را قطع کرد.
رینهولد اوالد، فضانورد آژانس فضایی اروپا، آن لحظات را چنین توصیف میکند: «دود و بخار به قدری غلیظ بود که حتی جلوی پایمان را نمیدیدیم و در آن لحظه تصور نمیکردم ماموریت ادامه پیدا کند.» بااینحال، خدمه درنهایت موفق شدند آتش را مهار کنند.
نتایج پژوهش ناسا که در کنفرانس علوم ماه و سیارهای ۲۰۲۶ ارائه شده، سنگبنای ایمنی در ماموریتهای بلندمدت آرتمیس و سکونتگاههای آیندهی بشر در قمر زمین خواهد بود. شناخت دقیق رفتار مواد در برابر حرارت، تنها راه جلوگیری از غافلگیریهای مرگبار در اعماق فضا است.
