یکی از بهترین بخشهای تماشای جام جهانی فوتبال این است که حتی برای آگاهترین هواداران هم همیشه چیزی جدید برای یاد گرفتن وجود دارد. این واقعیت که تورنمنت تابستان امسال بهدلیل افزایش تعداد تیمها، ۱۶ کشور بیشتر از حالت معمول را شامل میشود، باعث شده این تازگی بیش از هر زمان دیگری صدق کند.
تیمهایی مانند ازبکستان، اردن و کیپورد برای اولین بار در مرحله نهایی جام جهانی حضور دارند، در حالی که هائیتی پس از سال ۱۹۷۴ دومین حضور خود را تجربه میکند. در همین حال، عراق، جمهوری دموکراتیک کنگو و چند تیم دیگر از طریق پلیآف موفق به صعود شدهاند و این رقابتها را به یکی از متفاوتترین تابستانهای فوتبالی تبدیل کردهاند.
اما در کنار تیمهای جدید، بازیکنان بزرگی هم هستند که پس از ناکامی تیمهایشان در مرحله گزینشی، به آمریکا، کانادا و مکزیک سفر نخواهند کرد. در مسیر رسیدن به این تورنمنت شگفتیهای زیادی رخ داده و ما فهرستی از ۱۶ بازیکن تهیه کردهایم که غیبتشان در جام جهانی ۲۰۲۶ کاملاً احساس خواهد شد.
۱۶- کارلوس بالِبا
کامرون
کارلوس بالبا که تابستان گذشته مورد توجه منچستریونایتد قرار داشت، نمونهای از بازیکنانی است که برایتون در سالهای اخیر از خط تولید استعدادهای خود بیرون آورده است. او هافبکی با انرژی بیپایان و روحیهای خستگیناپذیر که بیشتر نماد ثبات و کارایی است تا نمایشهای نمایشی، و بهنظر میرسد در سالهای آینده به نامی بزرگ در دنیای فوتبال تبدیل شود.
کامرون یکی از تیمهای آفریقایی بود که انتظار میرفت شانس خوبی برای صعود به جام جهانی ۲۰۲۶ داشته باشد، اما جمهوری دموکراتیک کنگو بار دیگر در نقش تیم شگفتیساز ظاهر شد و آنها را در نیمهنهایی پلیآف حذف کرد.
۱۵- بنجامین ششکو
اسلوونی
بخش زیادی از قدرت تهاجمی تیم ملی فوتبال اسلوونی به بنجامین ششکو وابسته است. در خط دفاع، یان اوبلاک، یکی از بهترین دروازهبانهای جهان، تیم را سرپا نگه میدارد. اما واضح است که داشتن تنها دو بازیکن کلیدی برای رقابت در سطح برترینها کافی نیست.
اسلوونی در شش بازی مرحله مقدماتی خود هیچ بردی کسب نکرد و ششکو نیز در آن دوره از نظر عملکرد چندان موفق نبود، به همین دلیل از همان ابتدا حذف این تیم قابل پیشبینی بود. این وضعیت برای هواداران منچستریونایتد دو وجه دارد؛ از یک طرف دوست دارند مهاجم جدیدشان در صحنه جهانی دیده شود و از طرف دیگر استراحت بیشتر میتواند برای فصل آینده زیر نظر سرمربی جدید مفید باشد. ثبت ۱۷ مشارکت گل در ۳۳ بازی بوندسلیگا در فصل گذشته نشان میدهد ششکو استعداد تبدیل شدن به یک ستاره بزرگ را دارد.
۱۴- ساندرو تونالی
ایتالیا
با در اختیار داشتن بازیکنانی مانند ساندرو تونالی و نیکولو بارلا در خط میانی، انتظار میرفت ایتالیا پس از سه دوره غیبت، بالاخره به جام جهانی بازگردد. اما واقعیت این است که آتزوری دیگر آن تیم قدرتمند گذشته نیست و پس از شکست در فینال پلیآف برابر بوسنی و هرزگوین در ضربات پنالتی، باید چهار سال دیگر نیز برای راهیابی به این مسابقات صبر کند.
این کشور از سال ۲۰۰۶ تاکنون در مرحله حذفی جام جهانی پیروزی نداشته است، زمانی که مارکو ماتراتزی با ضربه سر زینالدین زیدان مواجه شد. شاید یکی از دلایل افت فعلی تیم ملی ایتالیا، وابستگی بیش از حد به چند ستاره محدود باشد، از جمله تونالی که در نیوکاسل عملکرد درخشانی داشته، اما از حمایت بازیکنانی مانند جوئلینتون و برونو گیمارش نیز بهره برده است.
۱۳- ریکاردو کالافیوری
ایتالیا
ریکاردو کالافیوری با قدرت دفاعی رو به جلو و در عین حال خلاقیتی کمنظیر که گاهی او را در نقش هافبک هجومی قرار میدهد، به کابوسی برای حریفان تبدیل شده است. این بازیکن ۲۳ ساله که هم پیشبینی حرکاتش دشوار است و هم عبور از او، یکی از بهترین مدافعان حال حاضر لیگ برتر انگلیس با توان بازی در چند نقش محسوب میشود.
او در این فصل بار دیگر نشان داده چرا میکل آرتتا پس از یورو ۲۰۲۴ او را به تیمش آورد. با این حال، شاید کالافیوری تا حدی خوششانس بود که فرصت درخشش پیدا کرد، چراکه همتیمیهایش در ایتالیا با حذف در مرحله یکهشتم نهایی مقابل سوئیس عملکرد ناامیدکنندهای داشتند.
۱۲- دوشان ولاهوویچ
صربستان
یک مهاجم مدرن بهتماممعنا؛ قدبلند، قدرتمند، سریع و دارای توانایی بالا در پیدا کردن فضا در محوطه جریمه حتی زمانی که بهنظر میرسد فضایی وجود ندارد. دوشان ولاهوویچ در بهترین حالت خود شباهت زیادی به بنجامین ششکو دارد؛ بازیکنی که او هم در کشوری کمتر مورد توجه و محصور در خشکی یعنی صربستان متولد شده است.
از دست دادن سهمیه پلیآف به آلبانی، همسایه بالکانیشان، احتمالاً کمکی به کاهش تنشهای سیاسی طولانیمدت ناشی از جنگ کوزوو در اواخر دهه ۱۹۹۰ بین دو کشور نخواهد کرد. برای تماشاگران بیطرف، این فقط به معنای از دست دادن یک مهاجم تمامعیار دیگر است که میتوانست تابستان امسال گلهای زیادی به ثمر برساند؛ نام بزرگی دیگر که فرصت نمایش تواناییهایش را از دست داد.
۱۱- آدمولا لوکمن
نیجریه
نیجریه در بازی پلیآف مقابل جمهوری دموکراتیک کنگو شکست خورد؛ دیداری که اریک شل، سرمربی تیم، حتی حریف را به استفاده از جادو در ضربات پنالتی متهم کرد. ادعایی عجیب، بهویژه با حضور بازیکنی مانند آدمولا لوکمن در ترکیب سوپر ایگلز؛ بازیکنی که بیشتر بهخاطر هتتریک در فینال لیگ اروپا ۲۰۲۳ شناخته میشود، جایی که آتالانتا با نتیجه ۳-۰ بایر لورکوزن شکستناپذیر را مغلوب کرد. با این حال، انتظار میرفت او نقش پررنگتری در بازگشت تیم ملی کشورش به جام جهانی ایفا کند، بهخصوص پس از غیبت در دوره ۲۰۲۲ این مسابقات.
لوکمن اکنون در اتلتیکو مادرید بازی میکند و پس از اختلافاتی که با سرمربی قبلی خود در آتالانتا داشت به اسپانیا رفت. انتقال او تصمیم درستی بود، اگرچه بهترین بازیکن سال آفریقا حالا فرصت درخشش در جام جهانی را از دست داده است.
۱۰ -یان اوبلاک
اسلوونی
یان اوبلاک در سالهای اخیر نقش بسیار مهمی در موفقیتهای اتلتیکو مادرید داشته و در بسیاری از مواقع تقریباً شکستناپذیر بهنظر رسیده است. او پنج بار جایزه زامورا را در لالیگا کسب کرده و افتخاراتش گویای تواناییهایش هستند. در فصل ۲۰۲۳/۲۴ نیز او با مهار دو پنالتی مقابل اینترمیلان در مرحله یکهشتم نهایی، نقشی کلیدی در صعود تیمش به یکچهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا ایفا کرد.
به همین دلیل اوبلاک همچنان یکی از بهترین دروازهبانهای جهان محسوب میشود، بهویژه با توجه به تأثیری که حضورش در دروازه بر مهاجمان حریف دارد. در تیمی تحت هدایت دیهگو سیمئونه که بر پایه استحکام دفاعی بنا شده، اوبلاک همچنان یکی از قابلاعتمادترین مهرههاست، اما این بار تجربهاش در جام جهانی دیده نخواهد شد.
۹- سرهو گیراسی
گینه
در فصل گذشته، سرهو گیراسی، مهاجم تیم ملی گینه، در ۱۴ بازی لیگ قهرمانان ۱۳ گل به ثمر رساند و ۵ پاس گل داد. چنین آماری برای هر علاقهمند به فوتبال چشمگیر است، بهویژه با توجه به اینکه او در نخستین فصل حضورش در بروسیا دورتموند نیز ۲۱ گل در بوندسلیگا به ثمر رساند.
این سطح از عملکرد میتواند یک بازیکن را بهتنهایی به عامل پیروزی تیمش تبدیل کند. با این حال، انجام چنین کاری با تیمی مانند گینه، کشوری با جمعیت حدود ۱۵ میلیون نفر، بسیار دشوار بود. چهار برد، سه تساوی و سه شکست عملکرد قابلقبولی محسوب میشود، اما تیمهای اوگاندا و موزامبیک در گروه G عملکرد بهتری نسبت به گینه و گیراسی داشتند.
۸- ویکتور اوسیمن
نیجریه
بله، نیجریه علاوه بر لوکمن، ویکتور اوسیمن را نیز در اختیار داشت؛ در کنار بازیکنانی مانند کالوین بَسی، فرانک اونیکا و الکس ایووبی که شاید بدشانسی آوردند در این فهرست قرار نگرفتند. با این حال، تیم ملی کشورشان باز هم نتوانست به جام جهانی صعود کند.
اوسیمن در دوران حضورش در ناپولی تقریباً هر نوع گلی به ثمر میرساند و با ۲۶ گل در ۳۲ بازی لیگ، این تیم را در سال ۲۰۲۳ به قهرمانی سریآ رساند. او اکنون در گالاتاسرای ترکیه بازی میکند و همچنان درخشان ظاهر میشود؛ بهطوری که با ۲۶ گل در ۳۰ بازی سوپرلیگ فصل گذشته، جایگاه خود را بهعنوان یکی از بهترین مهاجمان جهان تثبیت کرده است.
۷- برایان امبومو
کامرون
برایان امبومو، نجاتدهنده منچستریونایتد و بازیکنی که این روزها در اولدترافورد عملکرد قابل قبولی دارد، دومین مهاجم شیاطین سرخ است که پس از ناکامی کامرون، تابستانی طولانی برای استراحت خواهد داشت. کامرون در گروهی که اوگاندا و موزامبیک در آن بهتر عمل کردند، عملکرد ضعیفی داشت.
امبومو فصل گذشته در غیاب ایوان تونی، ۲۰ گل برای برنتفورد به ثمر رساند و این فصل نیز با ۹ گل در ۲۶ بازی لیگ برتر در مسیر تکرار یا حتی بهتر کردن این آمار قرار دارد. بسیاری از بازیکنان حضور در اولدترافورد را ریسکی بزرگ میدانند، اما امبومو نشان داده که بسیار فراتر از این چالشهاست.
۶- الساندرو باستونی
ایتالیا
سیمونه اینزاگی در فصل گذشته بهترین خط دفاعی اروپا را در اینترمیلان ساخت و الساندرو باستونی در قلب آن قرار داشت. این مدافع ۲۶ ساله با کنترل عالی بر بازی و حرکاتش، هم در دفاع مستحکم عمل میکند و هم در حملات شرکت دارد، درست مانند اسطورههایی چون پائولو مالدینی و فابیو کاناوارو.
او اکنون زیر نظر کریستین چیوو بازی میکند و بهنظر میرسد اینتر در مسیر کسب سومین اسکودتوی این بازیکن قرار دارد، در حالی که با ۶ امتیاز اختلاف در صدر سریآ قرار گرفته است. باستونی در قهرمانی یورو ۲۰۲۰ در تیم ملی ایتالیا حضور داشت، اما موفقیتهای ملی او بههیچوجه به اندازه موفقیتهای باشگاهیاش ادامهدار نبوده است.
۵- دومینیک سوبوسلای
مجارستان
دومینیک سوبوسلای بهعنوان کاپیتان تیم ملی مجارستان، فشار زیادی را برای رساندن تیمش به جام جهانی تحمل کرد. با این حال، حتی تلاشهای فوقالعاده او نیز برای رسیدن به این هدف کافی نبود. هافبک لیورپول در هر بازی مسافتی نزدیک به نیمماراتن میدوید تا در دفاع، میانه میدان و حمله نقش ایفا کند.
او یکی از بهترین بازیکنان این فصل لیگ برتر بوده و در صورت راهیابی به جام جهانی ۲۰۲۶، ضربات از راه دور، ضربات آزاد زیبا و دوندگی بیوقفهاش بسیار چشمنواز میشد. هرچند غیبت سوبوسلای به این معناست که فصل آینده برای لیورپول کاملاً آماده خواهد بود، اما با توجه به انرژی تمامنشدنیاش، این موضوع چندان تسلیبخش غیبت او در بزرگترین ویترین دنیای فوتبال نیست.
۴-جانلوئیجی دوناروما
ایتالیا
در قهرمانی یورو ۲۰۲۰، هیچ بازیکنی برای ایتالیا بهتر از جانلوئیجی دوناروما عمل نکرد. او با سه کلینشیت، ۹ مهار موفق و تنها ۴ گل خورده در ۷ بازی، عنوان بهترین بازیکن تورنمنت را از یوفا دریافت کرد که اتفاقی نادر برای یک دروازهبان است.
اما در فوتبال، پنج سال زمان زیادی است و با وجود اینکه دوناروما همچنان یکی از بهترین دروازهبانان جهان محسوب میشود، ایتالیا همچنان با ناکامی در صعود به تورنمنتهای بزرگ دستوپنجه نرم میکند.
۳- هوگو اکیتیکه
فرانسه
هوگو اکیتیکه پس از پارگی تاندون آشیل در بازی مرحله یکچهارم نهایی لیگ قهرمانان بین لیورپول و پاریسنژرمن در ۱۴ آوریل، حداقل ۹ ماه از میادین دور خواهد بود. این مصدومیت ضربهای سنگین برای این بازیکن ۲۳ ساله است که میتوانست در جام جهانی ۲۰۲۶ حضور داشته باشد.
او یکی از معدود نقاط روشن لیورپول در فصلی دشوار بود، اما اکنون احتمال دارد تا اوایل ۲۰۲۷ به میادین بازنگردد. هواداران لیورپول و فرانسه امیدوارند او بهطور کامل بهبود یابد و دوباره به فرم درخشان خود بازگردد.
۲- خویچا کواراتسخلیا
گرجستان
پس از نقش کلیدی در قهرمانی ناپولی در فصل ۲۰۲۲/۲۳ با ۲۵ مشارکت گل در ۳۴ بازی، عملکرد کواراتسخلیا در ایتالیا کمی افت کرد، اما او در فرانسه دوباره به روزهای درخشانش بازگشته است. این وینگر تکنیکی با دریبلهای فریبنده و توانایی عبور از فشار مدافعان، یکی از خطرناکترین بازیکنان در هنگام مالکیت توپ است.
ترکیب سرعت و قدرت او در مسیر قهرمانی پاریسنژرمن در لیگ قهرمانان فصل گذشته کاملاً مشهود بود. با این حال، با وجود حضور در اولین یورو تاریخ با تیم ملی گرجستان در ۲۰۲۴، این کشور نتوانست به جام جهانی ۲۰۲۶ راه پیدا کند.
۱- روبرت لواندوفسکی
لهستان
روبرت لواندوفسکی در این دوره از رقابتهای مقدماتی جام جهانی در ۱۵ بازی، ۸ گل به ثمر رساند، اما در نهایت با گل دقیقه ۸۸ سوئد در فینال پلیآف، لهستان با نتیجه ۳-۲ شکست خورد و از صعود بازماند. این مهاجم ۳۷ ساله احتمالاً دیگر در هیچ تورنمنت بزرگی حضور نخواهد داشت.
با این حال، میتوان لوا را تا حدی بدشانس دانست، چراکه همتیمیهایش فاصله زیادی با سطح او دارند. لواندوفسکی با بیش از ۶۰۰ گل در دوران حرفهای خود، شایسته حضور در تیمی قویتر در سطح ملی بود، هرچند قهرمانی در لیگ قهرمانان و کسب افتخارات فردی متعدد از جمله ۲۰ کفش طلا، تا حدی این کمبود را جبران کرده است.
<!–
–>
