کاربران متوجه نمیشوند چه زمانی از کارهایشان اسکرینشات میگیرند، چون فلشی زده نمیشود و صدایی نمیآید. در حافظه گوشی پوشهای برای ذخیرهی عکسها وجود دارد که کاربران هیچگونه دسترسیای به آن ندارند. مردم نمیتوانند محتوای اسکرینشاتها را ببیند یا آنها را پاک کنند.
گوشی بهصورت پنهانی از کارهای کاربران اسکرینشات میگیرد
معلوم نیست آیا این عکسها همان لحظه برای پلیس ارسال میشوند یا نه چون اینترنت همیشه وصل نیست. اما وجود این آرشیو غیرقابلحذف، باعث میشود شهروند کرهی شمالی همیشه حس کند که «کسی در حال نگاهکردن به او است».
حتی اگر پلیس همان لحظه گوشی را نبیند، هر زمان که گوشی بازرسی فیزیکی شود، تاریخچهی تصویری تمام کارهایی که کاربر انجام داده، پیش روی مأموران خواهد بود، واقعیتی که به بالاترین سطح «خودسانسوری» منجر میشود.
کپی لینک
فیلم، بازی و محتوای آموزشی در کره شمالی
درنهایت، وقتی کاربر از تمام این لایههای امنیتی عبور کرد، میخواهد چه چیزی را تماشا کند؟
در این بخش میتوان لیست فیلمهای روسی را دید، درحالیکه جای خالی فیلمهای هالیوودی و سریالهای محبوب کرهی جنوبی که تمام دنیا را تسخیر کردهاند، کاملاً حس میشود؛ اما نکته جالبتر حضور پررنگ فیلمهای هندی مانند فیلم معروف «سه احمق» است.
تحلیلگران معتقدند سینمای هند برای کره شمالی «نقطهی امن» محسوب میشود: این فیلمها به اندازهی کافی رنگارنگ و جذاباند که مردم را سرگرم کنند، اما حاوی پیامهای سیاسی خطرناک نیستند و دموکراسی لیبرال را نمایش نمیدهند.
