نامگذاری این جنگنده نیز داستانی خاص خود را دارد. دونالد ترامپ، بهعنوان چهل و هفتمین رئیسجمهور آمریکا، نام F-47 را برای این پرنده انتخاب کرد و در زمان اعطای قرارداد به بوئینگ گفت:
هیچچیز در دنیا حتی به آن نزدیک هم نمیشود و با نام F-47 شناخته خواهد شد. ژنرالها این نام را انتخاب کردند و این شماره زیبایی است.
بااینحال، او اخیراً در مجمع جهانی اقتصاد در داووس سوئیس با لحنی متفاوت درباره این نامگذاری صحبت کرد و گفت:
اگر از آن خوشم نیاید، آن [نام] را حذف خواهم کرد.
این تردید ناگهانی، گمانهزنیها درباره چالشهای فنی و برنامهای پروژه را تقویت کرده است.
فارغ از این حواشی، F-47 مأموریت بسیار سنگینی بر دوش دارد. این جنگنده باید قواعد نبرد هوایی را در منطقه اقیانوس هند و آرام بازنویسی کند و نیروی هوایی چین را به چالش بکشد. یکی از اصلیترین اهداف آن، دستیابی به شعاع عملیاتی بیش از ۱۰۰۰ مایل دریایی (حدود ۱۸۵۰ کیلومتر) با سوخت داخلی است. این برد پروازی یک جهش بزرگ نسبت به جنگندههای نسل پنجم فعلی آمریکا محسوب میشود. برای مقایسه، شعاع عملیاتی F-22 رپتور حدود ۱۰۰۰ کیلومتر و F-35 لایتنینگ حدود ۱۲۴۰ کیلومتر است. این افزایش برد به F-47 اجازه میدهد تا برای مدت طولانیتری در مناطق پرخطر و تحت نظارت دشمن عملیات انجام دهد.
