برخی متخصصان با نظریه مطرحشده بهطور کامل موافق نیستند. جاناتان لوسوس، زیستشناس دانشگاه واشنگتن در سنتلوئیس و نویسنده کتاب The Cat’s Meow، معتقد است که زندگی در مناطق خشک لزوماً به معنای ترس از آب نیست. او همچنین اشاره میکند که زیستگاه گربه وحشی آفریقایی تنها محدود به بیابان نیست و برخی از جمعیتهای آن در مناطقی با خشکی کمتر زندگی میکنند.
جنیفر وانک، متخصص شناخت حیوانات در دانشگاه اوکلند، دلایل فیزیولوژیکی و رفتاری دیگری نیز برای این پدیده ارائه میدهد. وی اشاره میکند که خیس شدن میتواند حرکت گربه را محدود و حس آسیبپذیری در آن ایجاد کند. علاوهبراین، آب میتواند بوی طبیعی بدن گربه را تغییر دهد یا با بوهای ناآشنا همراه باشد که برای گربهها ناخوشایند است.
بیزاری از آب در گربهها نتیجه تعامل چندین مؤلفه است
از سوی دیگر، گربهها نسبت به بوهای محیط بسیار حساس هستند و ممکن است نسبت به ترکیبات شیمیایی موجود در آب لولهکشی نیز واکنش منفی نشان دهند. همچنین، آب میتواند فرومونهای طبیعی بدن گربه را که نقش مهمی در ارتباط اجتماعی ایفا میکنند، از بین ببرد و موجب اضطراب شود.
تجربههای دوران رشد نیز میتوانند تأثیر قابلتوجهی داشته باشند. دوره اجتماعیشدن که در آن بچهگربهها با صداها، بوها، بافتها و موقعیتهای مختلف آشنا میشوند، میتواند نقش مهمی در واکنش آنها به آب ایفا کند. ویتال معتقد است گربههایی که از سنین پایین در معرض آب قرار گرفتهاند، در بزرگسالی واکنش منفی کمتری نسبت به آن نشان میدهند. البته تفاوتهای فردی همواره وجود دارند.
درمجموع، بهنظر میرسد بیزاری گربهها از آب نتیجهای از ترکیب عوامل تکاملی، فیزیولوژیکی و تجربیات فردی است. این رفتار نهتنها به ویژگیهای ژنتیکی مرتبط است، بلکه میتواند درنتیجه تجربههای دوران رشد نیز شکل بگیرد. با توجه به پیچیدگی این موضوع، نمیتوان تنها یک عامل را مسئول دانست؛ درنتیجه بیزاری از آب در گربهها نتیجه تعامل چندین مؤلفه است.
