آندرس اسکوبار در چنین فضایی رشد کرد؛ محیطی که پر از خطر، نفوذ مافیا و فساد بود. با این حال او برعکس بسیاری از همدورهایهای خود مسیر پاکی را انتخاب کرد. اطرافیانش میگویند که او حتی در جشنهای تیم از نوشیدن مشروبات الکلی امتناع میکرد و تمرکز کاملش بر فوتبال و پیشرفت بود. اسکوبار یکی از مهرههای کلیدی در تیم باشگاهی اتلتیکو ناسیونال شد؛ تیمی که در سال ۱۹۸۹ با حمایت مالی غیررسمی کارتل مدلین قهرمان جام لیبرتادورس شد (جامی که بهترین تیمهای قاره آمریکای جنوبی در آن شرکت میکنند). آندرس از این قهرمانی نه برای ثروتاندوزی بلکه برای ساختن آرمانهایی بزرگتر استفاده کرد. او قصد داشت فوتبال را به مسیری سالمتر ببرد، برای جوانان کشورش الگویی مثبت باشد و از ورزش برای تغییرات اجتماعی بهره بگیرد.
در نقطه مقابل پابلو اسکوبار نهتنها فوتبال را دوست داشت که آن را ابزاری برای کسب قدرت اجتماعی میدانست. او با احداث زمینهای فوتبال در مناطق فقیر چهرهای مردمی از خود میساخت. بسیاری از جوانانی که امروز بازنشسته شدهاند دوران نوجوانی خود را در این زمینها گذراندهاند. او همچنین به بازیکنان تیمهای تحت نفوذش پولهای هنگفتی میداد و در صورت باخت آنها را تهدید میکرد. مستند بهخوبی نشان میدهد که چگونه پابلو با نفوذ در فوتبال هم قدرت اجتماعی و هم امنیت نسبی بهدست آورد. حتی زمانی که تحت تعقیب بینالمللی بود با دولت بر سر تسلیم شدن مذاکره کرد و بهمدت یک سال در زندانی که خودش ساخته بود، اقامت داشت؛ زندانی با زمین فوتبال اختصاصی.
نتیجه این سرمایهگذاریها، تولد یکی از قدرتمندترین نسلهای فوتبال کلمبیا بود. در مقدماتی جام جهانی ۱۹۹۴ این تیم توانست تیم قدرتمتند آرژانتین را با نتیجه پنج بر صفر در بوئنوس آیرس شکست دهد. نتیجهای تاریخی که کلمبیا را بهعنوان یکی از مدعیان جدی قهرمانی مطرح کرد. تیمی متشکل از کارلوس والدراما، رنه هیگیتا، فاستینو آسپریا و البته آندرس اسکوبار به آمریکا رفت تا رؤیای یک ملت را محقق کند. اما این رؤیا در همان ابتدای راه به کابوس تبدیل شد.
در دیدار دوم مرحله گروهی برابر ایالات متحده آندرس اسکوبار در یک صحنه دفاعی بهاشتباه توپ را وارد دروازه خودی کرد. بازی با نتیجه دو بر یک به سود آمریکا به پایان رسید و کلمبیا از جام جهانی حذف شد. رسانههای داخلی و خارجی فشار زیادی بر بازیکنان تیم ملی کلمبیا وارد کردند اما آنچه که در ذهن مردم باقی ماند گل به خودی اسکوبار بود و این اشتباه نه فقط ورزشی بلکه سیاسی و اقتصادی تلقی میشد. گزارشها حاکی از آن بود که شرطبندهای وابسته به کارتلها روی پیروزی کلمبیا شرط بسته بودند و این باخت ضررهای هنگفتی به آنها تحمیل کرده بود.
