جیکیو: بهشخصیت کِرتلی اشاره کردید ⎯او شخصیتی بسیار درونگرا دارد که همین باعث میشود شخصیتی بسیار قابل تفسیر باشد. چطور بهاین درک رسیدید که او بهعنوان یک انسان چگونه است؟
مایک لی: اینکه کِرتلی چگونه انسانی است، حاصلِ فرآیند خلق شخصیت است؛ پیشزمینهاش و چیزهایی از این دست. اما رابطهاش با پنزی در طی سالها هم روی شکلگیری شخصیتش تأثیر گذاشته است. اگر او این سالها را با زنی با شخصیتی متفاوت گذرانده بود، میتوانید تصور کنید که رفتار متفاوتی میداشت. نمیدانم تجربهٔ شما از روابط عاطفی چطور بوده، ولی حدس میزنم یکی دوتا رابطه [این چنینی] داشتهاید، و احتمالاً لحظاتی بوده که با خودتان گفتهاید: «لعنت بهمن، نه، من جواب این یکی را نمیدهم، فقط دهانم را میبندم.» و لحظاتی هم بوده که باعث شده احساس راحتی داشته باشید و خودتان را ابراز کنید. و بهنوعی، چیزی که اینجا [در رابطه] در جریان است، بههمهٔ این رفتارها مربوط میشود.
جیکیو: فیلم باعث شد سعی کنم گذشتهای را تصور کنم که در آن او و پنزی رابطهای بازتر و پرمحبتتر با هم داشتهاند، اما درعینحال، مطمئن نبودم که آیا اصلاً چنین چیزی ممکن بوده یا نه ⎯آیا شما چنین گذشتهای را بهعنوان بخشی از پیشزمینهٔ او (شخصیت کِرتلی) در نظر گرفته بودید؟
مایک لی: خوب، آنجایی که شخصیت شنتل، شخصیت پنزی را بهاتاق خواب میبرد و پنزی میگوید که با او ازدواج کرد، چون نمیخواست تنها بماند، چون از تنها بودن میترسید ⎯این جمله چیزهایی را در مورد ماهیت رابطهٔ آنها از همان ابتدای این رابطه بهشما میگوید.
جیکیو: یکی از اولین اسامیای که در تیتراژ پایانی فیلم میبینیم «دوست جدید موزِس» است، اشاره بههمان دختری که پسر پنزی، یعنی موزس، در پایان فیلم کنار فواره با او صحبت میکند. آیا این تصمیم شما بود؟
مایک لی: بله، انتخاب من بود. اما چه اسم دیگری میشد برایش گذاشت؟
جیکیو: فکر کنم این اسم تلویحاً بهیک رابطهٔ احتمالی در آینده اشاره دارد…
مایک لی: بله، خوب من تا حدی شخصیتی شوخطبع هستم، اما (آن سکانس) نمیگوید: «این همسر آیندهاش است».
جیکیو: نه، اما فکر میکنم بهطور ضمنی امیدواری را منتقل می کند؟
مایک لی: بله، اما درواقع من هم جزئیات بیشتری از آنچه که شما متوجه شدید، اضافه نکردم. نکته این است ⎯جدای از هر چیز دیگری، چطور میتوانستید او را شناسایی کنید؟ در برخی فیلمها اینطور است که البته برای من همیشه امری کاملاً مضحک است ⎯که… خوب، من با بازیگر تصمیم گرفتم اسمش [اسم شخصیت] چه باشد، حتی یادم نمیآید چه بود. اما اگر آن اسم را روی شخصیت میگذاشتم، مسخره میشد. تماشاگر نمیداند او کیست. کاری که در تیتراژ میکنید، شناسایی شخصیت است.
جیکیو: پس نباید خیلی بهاین موضوع اهمیت بدهیم.
مایک لی: خوب، میتوانید بههر مدلِ کوفتی که میخواهید آن را تفسیر کنید! اما بیشتر از چیزی که در همان لحظه تجربه کردید دست شما را نخواهد گرفت. او، در آن لحظه، دوست جدید او (موزِس) است. حالا اینکه آیا او بعداً میگوید: «بعداً میبینمت» و گورش را گم میکند، یا شخصیت موزِس میرود، یا اینکه هر دوی آنها بهجایی میروند یا هر چیز دیگری، این بهشما بستگی دارد که دوست دارید از چه لذت ببرید و چه چیز را تصور کنید. اما در آن لحظه، او، بدون هیچ شکی، دوستِ! جدیدِ! موزِس! است.
[توجه: مایک لی در زمان این پاسخ میخندید]
جیکیو: منصفانه است.
مایک لی: و البته، چیزی که در مورد آن لحظه بسیار مهم است، همزمانی و موازات این اتفاق با اتفاق دیگری که در خانه جریان دارد، است. این تمام چیزی است که باید بگویم.
