سخنان او به نوعی خداحافظی آرام و داوطلبانه از دنیای سینما را نشان میدهد؛ تصمیمی مهم برای کسی که نزدیک به ۶ دهه از عمرش را به بازیگری و تهیهکنندگی در سینما اختصاص داده است. مایکل داگلاس اکنون تمرکز خود را بر خانوادهاش گذاشته است و در لحظهای طنزآمیز از زندگی زناشوییاش با کاترین زیتا جونز، بازیگر شناختهشدهی بریتانیایی گفت: «برای حفظ یک زندگی زناشویی خوب، خوشحالم که نقش زن را بازی میکنم!»
او همچنین به سال درخشانی اشاره کرد که پرواز بر فراز آشیانه فاخته در اسکار با رقبایی چون آروارهها، روز شگفتانگیز بعد از ظهر، بری لیندون و نشویل رقابت میکرد. داگلاس با تحسین آن دوران، پرسید: «در بیست سال گذشته، آیا اصلاً مجموعهای از فیلمها در این سطح از کیفیت را در اسکار دیدهاید؟»
اگر داگلاس واقعاً از دنیای بازیگری خداحافظی کرده باشد، بدون شک این تصمیم با وقاری همراه است که شایستهی کارنامهای چنین پربار است. از آثار برجستهی او میتوان به فیلمهایی چون سندروم چینی، والاستریت، جاذبه مرگبار، جنگ رزها، غریزه اصلی، سقوط، بازی، پسران شگفتانگیز، ترافیک و پشت چلچراغ اشاره کرد.
