با گذشت زمان، دو کشور با مذاکره و معاهدات مختلف مرز را تثبیت کردند. از جمله این معاهدات میتوان به معاهده گنت پس از جنگ ۱۸۱۲ و معاهده اورگن (۱۸۴۶) اشاره کرد که باعث شد مدار ۴۹ درجه تا اقیانوس آرام امتداد پیدا کند.
اما علامتگذاری مرز در زمین، به خصوص قبل از دوران ماهوارهها، کار آسانی نبود. بخش زیادی از زمین فراتر از مدار ۴۹ درجه ثبت نشده و ناشناخته بود. علاوه بر این، مرز در مسیر خود اغلب از رودخانهها، دریاچهها، کوهها و جنگلها عبور میکرد، یعنی بخشهایی که نمیشد با یک خط مستقیم محدود و مشخص کرد. ابزارهای اندازهگیری نیز چندان دقیق نبودند و خطاهای کوچک در طول صدها کیلومتر جمع شدند.
این اشتباهات تأثیر واقعی و ملموسی بر زندگی مردم محلی داشتهاند. برای مثال، در پوینت رابرتز، واشنگتن، بخش کوچکی از خاک آمریکا وجود دارد که تنها از طریق عبور از خاک کانادا قابل دسترسی است و ساکنان برای رسیدن به سایر نقاط ایالت مجبورند مسیر غیرمعمولی را طی کنند. همچنین در زاویه شمال غرب، قطعهای از ایالت مینسوتا، بهطور کامل توسط کانادا احاطه شده و از خاک اصلی ایالت جدا است، بهطوری که رفت و آمد مستقیم به آن از داخل آمریکا ممکن نیست. این وضعیتهای عجیب و غیرمعمول ناشی از خطاها و محاسبات نادرست نقشهبرداران در لندن در قرن نوزدهم بوده است، زمانی که مرزها روی نقشههای خیالی و بدون دسترسی دقیق به زمین واقعی ترسیم میشدند.
ایالات متحده و کانادا همیشه روابط دوستانهای داشتهاند. به همین دلیل، این مرز کمی عجیب و پیچیده به ندرت مشکلاتی ایجاد میکند که نیاز به دخالت نظامی داشته باشد. حتی اختلافات جدی تجاری یا تهدید به الحاق خاک هم حداقل تا به امروز، نتوانسته این مرز عجیب را به بحرانی بزرگ تبدیل کند.
