وقتی چارلز داروین در سال ۱۸۳۵ به فلوریانا رسید، جمعیت لاکپشتهای غولپیکر آن در آستانه نابودی کامل بود. اکنون، نزدیک به دو قرن بعد، بازگرداندن این خزندگان نمادین به نوعی جبران تاریخی به شمار میرود.
اجرای موفق طرح بدون حذف گونههای مهاجم ممکن نبود. از سال ۲۰۲۳ برنامهای گسترده برای ریشهکنی موشها و گربههای وحشی در فلوریانا آغاز و بیشتر جمعیت آنها حذف شد. این اقدام راه را برای بازگشت لاکپشتها و دیگر گونههای بومی هموار کرد.
اجرای موفق طرح احیای لاکپشت غولپیکر فلوریانا، بدون حذف گونههای مهاجم ممکن نبود
نشانههای احیا بهتدریج آشکار شده است. یلوه گالاپاگوس که از زمان نخستین سفر داروین دیگر در فلوریانا ثبت نشده بود، دوباره مشاهده شده است. جمعیت سهرههای زمینی، مارمولکها و حلزونهای بومی نیز افزایش یافتهاند. کشاورزان محلی هم گزارش دادهاند که پس از کاهش شدید موشها، محصولاتشان بهتر شده و خسارت کمتری میبینند.
لاکپشتهای غولپیکر در بومشناسی بهعنوان «گونههای کلیدی» شناخته میشوند. این اصطلاح به گونههایی اشاره دارد که نقششان در حفظ ساختار اکوسیستم بسیار فراتر از تعدادشان است. چریدن این لاکپشتها باعث حفظ فضاهای باز میشود، رشد گیاهان بومی را تقویت میکند و به گونههای دیگر مانند خزندگان، بیمهرگان و پرندگان کمک میکند. آنها هنگام حرکت در جزیره، بذر گیاهان را در نقاط مختلف پخش میکنند و حتی با ایجاد گودالهای گِلی کوچک، ریززیستگاههایی برای جانوران دیگر فراهم میکنند.
راکان زهاوی، مدیر اجرایی «بنیاد چارلز داروین»، تأکید کرده است که زیستگاه سالم پایه تنوع زیستی است و لاکپشتهای غولپیکر بخش حیاتی این سامانهاند؛ زیرا با شکلدادن به پوشش گیاهی و پراکندن بذرها، فرایندهای طبیعی احیای چشمانداز را دوباره فعال میکنند.
بازگشت لاکپشتهای غولپیکر به فلوریانا تنها احیای یک گونه نیست؛ بلکه گامی در بازسازی سامانهای طبیعی است که سلامت آن نهتنها برای حیات وحش، بلکه برای آینده اقتصادی و اجتماعی ساکنان جزیره نیز حیاتی است.
