آدام موسری، رئیس اینستاگرام، در پایان سال ۲۰۲۵ به بررسی عمیق پیامدهای ورود جهان به دورهای پرداخت که آن را عصر محتوای مصنوعی بینهایت مینامد؛ عصری که در آن تشخیص واقعیت از جعل بهطور فزایندهای دشوار شده و ماهیت قدیمی و شخصی فید اینستاگرام که به گفته او سالهاست از بین رفته، دیگر وجود ندارد. او همنظر با تحلیلهایی است که میگویند پیشفرض ذهنی درباره واقعی بودن عکسها در حال فروپاشی است، زیرا تولید تصاویر جعلی اما باورپذیر به کاری بسیار ساده تبدیل شده است.
موسری توضیح میدهد که در بخش عمدهای از زندگی خود، میتوانست با اطمینان فرض کند که عکسها و ویدئوها بازتابی دقیق از لحظات واقعی هستند، اما این فرض دیگر معتبر نیست و تطبیق اجتماعی و شناختی با این وضعیت جدید، سالها زمان خواهد برد. به باور او، انسانها ناچار خواهند شد از وضعیت اعتماد پیشفرض به آنچه میبینند، به رویکردی مبتنی بر تردید اولیه حرکت کنند و به این توجه داشته باشند که چه کسی محتوا را منتشر کرده و انگیزه او چیست. این تغییر از نظر زیستی و روانی برای انسان ناراحتکننده است، زیرا انسانها بهطور غریزی به آنچه میبینند اعتماد میکنند.
از دید موسری، تحول موردنیاز برای اینستاگرام و سایر پلتفرمها، شامل توسعه بهترین ابزارهای خلاقانه، برچسبگذاری محتوای تولیدشده توسط هوش مصنوعی، تأیید محتوای اصیل، نمایش نشانههای اعتبار مربوط به منتشرکنندهی محتوا و بهبود مستمر رتبهبندی بر اساس اصالت است. او اذعان دارد که بحث درباره بحران ماهیت عکسها و ویرایش و تولید تصویر توسط هوش مصنوعی سالهاست جریان دارد و اکنون که جهان به سمت سال ۲۰۲۶ حرکت میکند، ارائه فهرستی محدود از راهکارها شاید دیرهنگام به نظر برسد.
موسری در عین حال نگاه انتقادی به مفهوم آنچه برخی آن را AI slop مینامند دارد و معتقد است در کنار حجم بالای محتوای بیکیفیت، مقدار قابلتوجهی محتوای خلاقانه و چشمگیر مبتنی بر هوش مصنوعی نیز وجود دارد. با این حال، او اشاره میکند که حتی محتوای باکیفیت هوش مصنوعی نیز ظاهری مشخص دارد. این نوع تصاویر، بیش از حد صیقلی با پوستهای بیش از اندازه صاف هستند، اما این ویژگی نیز بهزودی تغییر خواهد کرد و محتوای مصنوعی واقعگرایانهتر خواهد شد.
به اعتقاد او، تصاویر خام و غیرجذاب، فعلاً نشانهای از واقعیت محسوب میشوند، اما این وضعیت موقتی است، زیرا هوش مصنوعی بهزودی قادر خواهد بود نقصها و ناهماهنگیها را نیز تقلید کند. در آن نقطه، تمرکز ناچار به سمت هویت گوینده محتوا سوق پیدا میکند، نه صرفاً خود پیام. او پیشنهاد میکند که شناسایی رسانههای واقعی از طریق امضای رمزنگاریشده تصاویر در لحظه ثبت توسط دوربینها و ایجاد زنجیره مالکیت، عملیتر از تلاش برای شناسایی محتوای جعلی خواهد بود.
این دیدگاه محدود به موسری نیست. پاتریک شومت از سامسونگ پس از حاشیههای مربوط به عکاسی از ماه با گوشیهای گلکسی اعلام کرده بود که اساساً چیزی به نام تصویر واقعی وجود ندارد. همچنین کریگ فدریگی از اپل نگرانی خود را نسبت به تأثیر ویرایش مبتنی بر هوش مصنوعی ابراز کرده است. در این میان، خطر اصلی برای اینستاگرام آن است که با شتاب تغییرات جهانی همگام نشود. در جهانی که اصالت به منبعی کمیاب تبدیل شده اما در عین حال بینهایت قابل بازتولید است، تنها خالقانی متمایز خواهند بود که بتوانند اعتماد را حفظ کرده و با شفافیت، ثبات و واقعی بودن، اصالت خود را به مخاطب منتقل کنند.
