در نیمه اول قرن بیستم، برخی مهندسان موتورهای پیستونی را فناوریای منسوخ در جهان خودروسازی میدانستند. از نظر آنها، موتورهای پیستونی قطعات بسیار زیادی داشتند و بهاندازه کافی کارآمد، قدرتمند یا قابلاعتماد نبودند. به همین دلیل، در آن زمان گزینههایی چون موتورهای توربین گازی، موتور وانکل و موتور پیستون آزاد گزینههای جایگزینی با پیشرانههای سنتی بودند. در اواسط قرن بیستم در آمریکا، در هر سه این موتورها پتانسیل بالایی برای فراگیری دیده میشد زیرا قطعات متحرک کمتری داشتند و بهجز وانکل، همگی ادعا میکردند که با انواع سوختها سازگارند. هر یک از این طرحها آیندهای را نوید میدادند که در آن موتورهای پیستونی بنزینی مانند اسب و درشکه منسوخ خواهند شد.
همچنین بخوانید
در دهه ۱۹۵۰، توربینهای گازی (همان موتورهای جت) محبوبیت زیادی داشتند و هر سه غول خودروسازی آمریکا در حال آزمایش روی آنها بودند اما برخی شرکتها تمام تخممرغهای خود را در سبد توربین گازی قرار ندادند و برای مثال، فورد اقدام به ساخت پیشرانهٔ پیستون آزاد و نصب آن روی یک تراکتور کرد. جنرال موتورز اما زودتر این موتور را در یک خودرو به کار گرفت که نتیجه آن کانسپت XP-500 سال ۱۹۵۶ بود؛ خودرویی که تکهای عجیب از تاریخ جنرال موتورز است و بهعنوان نمایشی خیرهکننده از تکنولوژیای که بهجایی نرسید، شناخته میشود.
کپی لینک
کالبدشکافی موتورهای پیستون آزاد
موتور پیستون آزاد نوعی موتور پیستونی است که در آن پیستونها به چرخش میللنگ وابسته نیستند. در این موتورها هیچ میللنگ و شاتونی وجود ندارد و پیستونها تنها بر اثر نیروی گاز حرکت میکنند. اگرچه مفهوم این موتور از دهه ۱۹۱۰ مطرح بود اما نسخه کاربردی آن در سال ۱۹۲۲ توسط مهندس آرژانتینی، رائول پاتراس پسکارا، اختراع شد. موتورهای پیستون آزاد انواع مختلفی دارند که اکثر آنها دو زمانه هستند. ابتداییترین نوع آن، مدل تک پیستونی است که از سه بخش شامل سیلندر احتراق، وسیله بارگذاری و یک وسیله بازگشت انرژی (برای ذخیره انرژی لازم جهت متراکم کردن سوخت مرحله بعد) تشکیل شده است. قدرت کنترل بالا در فرآیند تراکم، نقطه قوت اصلی این طراحی ساده است.
