High on Life 2 در عین بزرگتر شدن، کوچکتر هم شده است! بازی همزمان هم جسورانه و هم بااحتیاط عمل میکند؛ چه در ارائه مکانیزمهای گیمپلی و چه در روایت داستان. من از تمام ۱۵ ساعتی که صرف آن کردم لذت بردم.
سه سال پس از جدایی جاستین رویلند از استودیوی Squanch Games، حالا این تیم پتانسیل واقعی خود را به نمایش گذاشته است. High on Life 2 یک شوتر داستانی است که با ترکیب المانهای مختلف، محصولی منحصربهفرد و بسیار رضایتبخش خلق کرده. نبردهای پرهیجان روی اسکیتبورد، دیالوگهای خندهدار و هزاران موقعیت دیوانهواری که تجربه میکنیم، این دنباله را به بازی فوقالعادهای تبدیل کرده که مخاطب را مجذوب میکند و برای تمام دوستداران سبک شوتر مناسب است. یک اپرای فضایی به سبک دهه ۹۰ میلادی که از داشتن آن در آرشیو بازیهایتان پشیمان نخواهید شد.
High on Life 2 بازی خوبی است. یک شاهکار نیست؛ اما تمام ویژگیهای مثبت نسخه قبلی را دارد و حتی فراتر از آن هم میرود. بازی از تعدادی باگ رنج میبرد و به کمی صیقلکاری نیاز دارد؛ اما مشکل حادی نیست؛ پس اگر برای بازی کردن عجله دارید، مانعتان نمیشوم. نگرانیهای من درباره این بازی بیمورد بود و به عنوان یکی از طرفداران پروپاقرص جاستین رویلند، از این بابت بسیار خوشحالم. همانطور که گفتم اگرچه خالق ریک و مورتی دیگر در مدیریت استودیو نقشی ندارد، اما امضای شخصی او همچنان در تار و پود بازیهای این استودیو دیده میشود؛ چیزی که یا عاشقش میشوید یا از آن متنفر خواهید بود. من که آن را دوست دارم و از High on Life 2 هم خوشم آمد.
اگر تیم سازنده بتواند در نسخه بعدی کمی جزئیات را اصلاح و صیقل دهد، میتواند موفقیت بزرگ دیگری کسب کند. در حال حاضر تجربه High on Life 2 یک پیشنهاد مشروط است.
در سبک شوتر که پر شده است از بازیهایی که بیش از حد خودشان را جدی میگیرند، تماشای مجموعهای که اینقدر عمیق به هویت خاص خودش وفادار است، طراوت خاصی دارد. حتی وقتی شوخیها به ثمر نمینشینند یا بازی سراغ دمدستیترین طنزها میرود، High on Life 2 هرگز ترسو و بیاعتمادبهنفس به نظر نمیرسد. بازی پرزرقوبرق و در لحظاتی گزنده است. در بهترین حالت، این بازی تهدید انقراض بشریت را شبیه به یک استندآپ کمدی جلوه میدهد که از حضور در آن تا حدودی خوشحال هستید.
