نوشته ناوهواپیمابر آبراهام لینکلن زیر ذرهبین پهپاد شاهد ۱۲۹ ساخت ایران اولین بار در بیت ران. پدیدار شد.


نوشته ناوهواپیمابر آبراهام لینکلن زیر ذرهبین پهپاد شاهد ۱۲۹ ساخت ایران اولین بار در بیت ران. پدیدار شد.
15 بهمن 1404 ساعت 22:00
بوئینگ X-32 در رقابت جنگنده JSF از F-35 شکست خورد. چالشهای طراحی و فنی این پروژه که زمانی پنهان بودند، اکنون علت اصلی این ناکامی را آشکار میکنند.
برنامه جنگنده تهاجمی مشترک (JSF) با هدف توسعه یک جنگنده پنهانکار توانمند با حداقل هزینه آغاز شد. این برنامه به دنبال ایجاد یک جنگنده واحد یا خانوادهای از سه جنگنده مرتبط برای پاسخگویی به نیازهای متفاوت نیروی هوایی، دریایی و تفنگداران دریایی ایالات متحده بود. همکاری تنگاتنگ میان شاخههای مختلف ارتش و سازش بر سر قابلیتهای مورد انتظار برای برنامه JSF، نقشی حیاتی در تعیین مسیر این رقابت ایفا کرد.
رویکرد بوئینگ در رقابت جنگنده تهاجمی مشترک (JSF) با لاکهید مارتین تفاوت اساسی داشت. بوئینگ بهجای ساخت سه جنگنده مرتبط اما متمایز برای نیروی هوایی، دریایی و تفنگداران دریایی آمریکا، امیدوار بود با طراحی یک جنگنده واحد که بتواند نیازهای هر سه شاخه را برآورده کند، هزینههای تولید را به حداقل برساند. با این حال، این استراتژی در عمل دشوار از آب درآمد و به مصالحههای طراحی در بوئینگ X-32 منجر شد که خانواده F-35 مجبور به انجام آنها نبود.
جنگنده X-32 از طراحی بال دلتا و یک ورودی هوای بزرگ برای موتور بهره میبرد که به عملیات ناو هواپیمابر کمک میکرد، اما در مقابل، مانورپذیری آن را کاهش داده و عملکرد ضعیفتری نسبت به X-35 به همراه داشت. بوئینگ دو مدل X-32A و X-32B را بر اساس یک طراحی واحد بدنه و بال ساخت که یکی از محدودیتهای اصلی برنامه بود. در مقابل، F-35 امروزه با سه اندازه بال و شکل بدنه کمی متفاوت ساخته میشود که هر یک برای شاخه مربوطه بهینهسازی شده است. X-35 از نظر ظاهری بیشتر شبیه یک جنگنده پنهانکار متعارف بود و توانایی برخاست و فرود کوتاه عمودی (STOVL) قابل قبولی را نیز به نمایش گذاشت؛ قابلیتی که بوئینگ X-32 فاقد آن بود.
یکی از مهمترین عواملی که به شکست پیشنهاد بوئینگ انجامید، عدم توانایی جنگنده X-32 در نمایش یک قابلیت STOVL بالغ بود. این قابلیت یک الزامات واضح و ضروری برای تفنگداران دریایی ایالات متحده در برنامه JSF محسوب میشد. در مقابل، X-35 لاکهید مارتین پتانسیل رشد و توسعه بیشتری در آینده داشت و بهعنوان یک طراحی قابل اعتمادتر دیده میشد.
بدنه X-32 نمایانگر یک هواپیمای تولیدی نبود و هندسه پروازی آن با مدل نهایی فاصله داشت. این موضوع سوالاتی را در مورد توانایی X-32 برای انجام فرودهای با سرعت پایین و همچنین عملکرد آن بر روی ناوهای هواپیمابر مطرح کرد. پنتاگون دریافت که گنجاندن ارتقاها در X-35 در دهههای آینده عملیتر خواهد بود. در مجموع، X-35 ابهامات بسیار کمتری داشت، ریسکپذیری پایینتری از خود نشان داد، در مراحل اولیه برنامه JSF عملکرد بهتری داشت و به وضوح مقیاسپذیری بیشتری را ارائه میداد.


ساعاتی پیش نیروی دریایی ایالات متحده یک پهپاد ایرانی را در دریای عرب هدف قرار داد و سرنگون کرد. برای اطلاع از جزئیات این رویداد نظامی و دلایل مطرح شده توسط سنتکام با ما همراه باشید.
در تازهترین تحولات منطقه ستاد فرماندهی مرکزی ایالات متحده (سنتکام) با انتشار بیانیهای رسمی از سرنگونی یک پهپاد ایرانی بر فراز آبهای بینالمللی خبر داد. طبق این گزارش ناوهای جنگی آمریکا که در منطقه حضور داشتند پس از رصد یک پرنده بدون سرنشین و تشخیص رفتار تهدیدآمیز آن اقدام به شلیک و انهدام آن کردند. این رویداد در شرایطی رخ میدهد که تنشهای نظامی در مسیرهای کشتیرانی بینالمللی همچنان بالا است و طرفین حساسیت زیادی روی امنیت ناوگان خود دارند.


بر اساس اطلاعات منتشر شده این حادثه در آبهای دریای عرب رخ داده است و مقامات نظامی آمریکا مدعی شدهاند که پهپاد مذکور فاصله ایمن را رعایت نکرده است. فرماندهان عملیاتی اعلام کردند که این پرنده بدون توجه به هشدارهای رادیویی به ناوگروه نزدیک شده و به همین دلیل به عنوان یک تهدید بالقوه شناسایی شده است. هنوز مشخص نیست که این پهپاد از چه مدلی بوده و آیا مجهز به تسلیحات تهاجمی بوده یا تنها مأموریت شناسایی داشته است اما لاشه آن پس از انهدام به دریا سقوط کرد.
این اولین بار نیست که یک پهپاد ایرانی در این منطقه مورد هدف قرار میگیرد و پیش از این نیز سابقه رویاروییهای مشابه وجود داشته است. کارشناسان نظامی معتقدند که افزایش حضور یگانهای نیروی دریایی آمریکا در منطقه و گسترش توان پهپادی ایران احتمال بروز چنین برخوردهایی را افزایش داده است. طرف ایرانی هنوز واکنشی رسمی به این ادعا نشان نداده و باید دید در ساعات آینده چه جزئیات فنی بیشتری از این درگیری منتشر خواهد شد.
13 بهمن 1404 ساعت 21:46
برخلاف تصور رایج، ناوهای هواپیمابر مدرن هرگز به سرنوشت کشتیهای جنگی دچار نخواهند شد. این غولهای دریا با قابلیت تطبیقپذیری بینظیر، همچنان نقشی حیاتی در نبردهای آینده ایفا میکنند.
بحث بر سر منسوخ شدن فناوریهای نظامی همیشه وجود داشته است، اما مقایسه ناوهای هواپیمابر با کشتیهای جنگی، قیاسی سطحی است. کشتیهای جنگی ماموریتی مشخص و محدود به نبردهای سطحی داشتند، در حالی که ناوهای هواپیمابر ماهیتی کاملا متفاوت دارند. آنها پایگاههای هوایی متحرکی هستند که قدرت اصلیشان نه در بدنه کشتی، بلکه در بال هوایی مستقر بر روی آنها نهفته است.
کشتیهای جنگی برای درگیری با سایر شناورهای سطحی، پشتیبانی آتش دریایی و کنترل آبراهها از طریق نبرد مستقیم ساخته شده بودند. قدرت رزمی این کشتیها به خود آنها وابسته و محدود به برد دید بود. اما هواپیماها به سرعت از برد توپهای دریایی پیشی گرفتند و سلاحهای دقیق هوایی جایگزین آتش پرحجم توپخانه شدند. تا پایان جنگ جهانی دوم، کشتیهای جنگی عملا توسط ناوهای هواپیمابر، زیردریاییها و قدرت هوایی از میدان به در شده و به سرعت منسوخ گشتند.
ناوهای هواپیمابر به خودی خود شناور جنگی سطحی نیستند، بلکه پایگاههای هوایی متحرکی محسوب میشوند. قدرت آنها به هواپیماهای مستقر بر روی عرشهشان منتقل میشود که انعطافپذیری بالایی در ماموریتهای مختلف دارند. این ناوها قابلیتهایی چون برتری هوایی، حملات تهاجمی، شناسایی و جمعآوری اطلاعات (ISR) و بازدارندگی را ارائه میدهند. با وجود تهدیدات نامتقارن مانند حملات پهپادی و موشکهای مافوق صوت، آسیبپذیری ناوها افزایش یافته اما آنها را ناکارآمد نساخته است.
قابلیت تطبیقپذیری ناوهای هواپیما بر، وجه تمایز اصلی آنهاست. این ناوها با تغییر نوع هواپیماها، بهروزرسانی حسگرها و شبکهها و اصلاح تاکتیکها تکامل مییابند. برای مثال، استفاده از عملیاتهای با فاصله ایمن (standoff operations)، عملیاتهای دریایی توزیعشده و سیستمهای بدون سرنشین دوربرد، از جمله این تطبیقهاست. بقای ناوها به عواملی چون فاصله از تهدید، شناورهای محافظ، دفاع لایهای، زیردریاییها و تواناییهای ISR بستگی دارد. لذا، افزایش ریسک عملیاتی مترادف با منسوخ شدن نیست.
«ناوهای هواپیما بر» علاوه بر توان رزمی، ارزش استراتژیک فراتر از میدان نبرد نیز دارند. آنها قابلیت واکنش در بحرانها را بدون نیاز به حق استقرار در پایگاههای زمینی فراهم میکنند، در کنترل تنشها نقش دارند و ابزاری برای سیگنالدهی سیاسی محسوب میشوند. این انعطافپذیری، در کشتیهای جنگی سابق وجود نداشت.
با اینکه ناوهای هواپیمابر داراییهای گرانقیمت و با ارزشی هستند، اما به خوبی محافظت شدهاند و از نظر عملکردی قابل جایگزینی نیستند. این ناوها ابزاری اساسی برای حفظ برتری هوایی هستند که همچنان در نبردهای مدرن تعیینکننده است.
12 بهمن 1404 ساعت 21:40
با تکمیل پروازهای آزمایشی، جنگنده پنهانکار J-35 چین آماده ورود به خدمت شده است. این جنگنده جدید، همزمان با تقویت قدرت نظامی، نگرانیهای جدی اقلیمی به همراه دارد.
در دورانی که دانشمندان بر ضرورت کاهش فوری انتشار گازهای گلخانهای تاکید دارند، توسعه ناوگانهای نظامی با طول عمر دهها ساله، سوالات ناخوشایندی درباره تاثیرات اقلیمی ایجاد میکند. تولید هر فروند J-35، به معنای دههها مصرف سوخت و انتشار کربن است.
در اوایل سال ۲۰۲۶ میلادی، شرکت هواپیماسازی شنیانگ پروازهای آزمایشی دو نسخه از این جنگنده را تکمیل کرد: مدل J-35A برای نیروی هوایی و مدل J-35B سازگار با ناوهای هواپیمابر. مدل J-35B با چرخ جلوی دوقلو، برای پرتاب از کاتاپولتهای الکترومغناطیسی ناو جدید فوجیان چین طراحی شده است. این جنگنده که قرار است جایگزین مدلهای قدیمیتر J-15T و J-10C شود، تا دهه ۲۰۴۰ و احتمالا پس از آن در خدمت باقی خواهد ماند.
مصرف سوخت جنگندههای پنهانکار بسیار بالا است؛ برای مثال، جنگنده مشابه F-35 میتواند بیش از ۱۰۰۰ گالن سوخت جت در ساعت بسوزاند که معادل انتشار حدود ۲۸۰۰۰ پوند دیاکسید کربن در یک ساعت است؛ رقمی بیش از انتشار سالانه بسیاری از خودروهای خانوادگی.
چین تاکنون دهها فروند جنگنده پنهانکار J-35 ساخته و انتظار میرود ناوگان خود را گسترش دهد. ناو هواپیمابر فوجیان، با وجود کاتاپولتهای الکترومغناطیسی، از نوع متعارف بوده و به توربینهای بخار و ژنراتورهای دیزلی متکی است که خود لایهای دیگر از آلایندگی به ناوگان جنگندهها اضافه میکند. تحقیقات مشترک نشان میدهد فعالیتهای نظامی در سراسر جهان حدود ۵.۵ درصد از کل انتشار گازهای گلخانهای را تشکیل میدهد؛ رقمی که از سهم هوانوردی یا کشتیرانی غیرنظامی بیشتر است و اغلب از اهداف اقلیمی ملی گزارش نمیشود.
همچنین، دادههای جدید حاکی از آن است که افزایش بودجههای دفاعی با افزایش انتشار گازهای گلخانهای مرتبط است؛ هر یک درصد افزایش در هزینههای نظامی میتواند به تقریبا دو درصد افزایش در انتشار کلی منجر شود. چین در کنار J-20، J-35 را نیز به ناوگان خود اضافه کرده که نشاندهنده سرعت افزودن تجهیزات پرکربن به موجودی جهانی است.
آیا جنگنده پنهانکار J-35 میتواند سازگار با اقلیم باشد؟ احتمالا نه به معنای متعارف. گرچه مهندسان میتوانند به دنبال موتورهای کارآمدتر و مسیرهای پرواز بهینهتر باشند و ارتشها از شبیهسازها استفاده کنند، اما ماموریت اصلی این جنگندهها – نمایش قدرت با سرعت بالا – مصرف زیاد سوخت را در ذات طراحیشان دارد.
از نظر سیاستهای اقلیمی، سوال عمیقتر سیاسی این است که آیا توافقنامههای آبوهوایی آینده باید بهطور صریح انتشار آلایندگی نظامی را محاسبه و محدود کنند؟ بسیاری از فعالان و محققان بر این باورند که نادیده گرفتن این بخش، حفرهای ایجاد میکند که تلاشها برای مهار گرمایش جهانی را تضعیف میکند.
با ورود J-35 به خدمت، در داخل کشور بهعنوان تقویتکننده امنیت ملی ستایش و در خارج بهعنوان نمادی از افزایش تنشها نقد خواهد شد. اما آنچه اغلب در این گفتگوها نادیده گرفته میشود، رد پای نامرئی آلایندگی است که پس از هر پرواز و هر استقرار ناو هواپیمابر باقی میماند؛ ردی که برای داستان اقلیمی جهان اهمیت زیادی دارد.
12 بهمن 1404 ساعت 21:29
جنگندههای آینده چین ممکن است به جای گریز از رادار، از آن تغذیه کنند. دانشمندان این کشور مشغول توسعه فناوری هستند که انرژی رادار 6G را به نیروی محرکه تبدیل میکند.
«فناوری نظامی چین» در حال بررسی ایدهای است که ضعف دیرینه هواپیماها در برابر رادار را به یک مزیت استراتژیک تبدیل میکند. پژوهشگران چینی میکوشند تا با بهرهگیری از «سطوح هوشمند» پیشرفته، سیگنالهای راداری را جذب کرده و آنها را به برق مصرفی برای سیستمهای جنگنده تبدیل کنند. این ایده نوآورانه که هنوز در مراحل تئوری قرار دارد، پتانسیل تحول در طراحی و عملکرد هواپیماهای نظامی را دارد.
رادارها با ارسال پالسهای رادیویی عمل میکنند که پس از برخورد با اجسامی مانند هواپیماهای فلزی، بازتاب مییابند. ایده محوری این طرح نوین بر پایه سطوح هوشمند بازپیکربندیپذیر (Reconfigurable Intelligent Surface یا RIS) است. این سطوح، از هزاران عنصر کوچک تشکیل شدهاند که میتوانند امواج رادیویی را دستکاری کنند. دانشمندان قصد دارند این سیگنالها را جذب، متمرکز و به امواج الکترومغناطیسی تبدیل کنند.
بهجای هدر رفتن سیگنالها به صورت گرما، این فناوری آنها را به انرژی الکتریکی قابل استفاده برای جنگنده تبدیل میکند. این سیستم با یک مدار داخلی انرژی را برداشت کرده و در بخشهای مورد نیاز توزیع میکند و به سیستمهای ارتباطی مبتنی بر 6G متکی خواهد بود.
شبکه 6G نقش اساسی در این پیشرفت دارد؛ چرا که انتظار میرود دنیای دیجیتال و فیزیکی را بیش از پیش به هم پیوند دهد و زمینه را برای «اینترنت اشیا» (IoT) فراهم آورد. یک سیستم ارتباطی گستردهتر با کمک RIS میتواند فراتر از جنگندهها، در ارتباطات زمینی-هوایی نیز مورد استفاده قرار گیرد.
علاوه بر این، RIS قابلیتهای حسگری نیز دارد که میتواند مزیت دیگری برای جنگندههای مجهز به آن باشد. با اینکه استقرار کامل شبکه 6G زمانبر خواهد بود – با توجه به اینکه 5G نیز تازه از سال ۲۰۲۲ بهطور گسترده عرضه شد – اما چین بر توسعه نظامی این فناوریها، از جمله طرحهای رباتیک هوش مصنوعی و رباتهای جنگی خود، تاکید زیادی دارد.
برخی منابع خبر دادهاند که تا پیش از عملیاتی شدن سوخو ۳۵ سوخو ۲۷ برای پوشش نبود این جنگنده وارد ایران شده است.
بیت ران – امین آزاد: برخی منابع خبر دادهاند که تا پیش از عملیاتی شدن ۴۸ سوخو ۳۵ در ایران، روسیه تعدادی از سوخو ۲۷ها و میگ های ۲۹ خود را در اختیار ایران قرار داده است.
پیشتر برخی منابع غربی خبر از ورود نسلهای جدید میگ های ۲۹ به ایران داده بودند اما خبر ورود سوخو ۲۷ به تازگی منتشر شده است.
هنوز نمیتوان این خبر را تایید کرد اما طی چند ماه اخیر خلبانان ایرانی در روسیه در حال طی مراحل آموزشی با سوخو ۳۵ بودهاند فرایندی که همچنان ادامه دارد و به دلیل نزدیکی سوخو ۲۷ با سوخو ۳۵ آنها قادر به استفاده از این هواپیما در ایران خواهند بود.

در روزهایی که برخی گمانهزنیها از ورود یا احیای جنگندههای روسی در نیروی هوایی ایران خبر میدهند، نام سوخو-۲۷ دوباره به صدر بحثهای نظامی بازگشته است؛ جنگندهای که بیش از آنکه یک هواپیما باشد، نماد رقابت مستقیم شرق و غرب در واپسین سالهای جنگ سرد است.
سوخو-۲۷ که در ناتو با نام Flanker شناخته میشود، حاصل پاسخ شوروی به پروژه اف-۱۵ ایگل آمریکاست. این جنگنده با مأموریت «برتری هوایی» طراحی شد؛ یعنی قرار بود نهتنها دشمن را رهگیری کند، بلکه در نبرد مستقیم نیز دست بالا را داشته باشد. بدنه بزرگ، موتورهای پرقدرت و بالهای کشیده، همه در خدمت یک هدف بودند: تسلط بر آسمانهای وسیع شوروی.

| ویژگی | مشخصات |
|---|---|
| سازنده | سوخو (Sukhoi) |
| نقش اصلی | برتری هوایی |
| طول | ۲۱.۹ متر |
| دهانه بال | ۱۴.۷ متر |
| وزن خالی | حدود ۱۶,۳۰۰ کیلوگرم |
| حداکثر وزن برخاست | حدود ۳۳,۰۰۰ کیلوگرم |
| موتور | ۲ × توربوفن AL-31F |
| حداکثر سرعت | حدود ۲.۳۵ ماخ |
| سقف پرواز | حدود ۱۸,۵۰۰ متر |
| برد پروازی | حدود ۳,۵۰۰ کیلومتر |
| تسلیحات | موشکهای R-27، R-73، توپ ۳۰ میلیمتری |
| نقاط حمل تسلیحات | تا ۱۰ پایلون |
| ویژگی شاخص | چابکی بالا و مانورپذیری کمنظیر |
این جنگنده مجهز به دو موتور توربوفن Saturn/Lyulka AL-31F است که در دوران اتحاد جماهیر شوروی توسط دفتر طراحی سوخو طراحی و ساخته شدهاست.
این جنگنده، در اصل برای ایجاد توان مقابلهٔ نیروی هوایی اتحاد جماهیر شوروی سابق در برابر نسل جدید جنگندههای آمریکایی آن زمان به خصوص اف-۱۴ تامکت و اف-۱۵ ایگل ساختهشد.
سوخو ۲۷ دارای برد پروازی استثنایی، قابلیت حمل مهمات بالا و چابکی فوقالعادهاست و توانایی انجام مانورهای دشوار همانند کبرا و کولبیت را داراست. جنگندهٔ سوخو ۲۷ اغلب در نقش «ماموریتهای برتری هوایی» بهکار گرفته میشود، اما قادر است در اغلب مأموریتهای رزمی دیگر نیز شرکت کند.
در سوخوی۲۷، به تقلید از جنگنده اف-۱۴دی (مدل حمله به زمین اف-۱۴) از سیستم جستجو و ردیابی مادون قرمز یا IRST استفاده شدهاست. این سیستم درست بر روی دماغه و مقابل کابین نصب شده و با یک سیستم فاصلهیاب لیزری، هماهنگ شدهاست. این سیستم میتواند در خدمت رادار قرار بگیرد یا مستقلاً برای حملات مخفیانه به کار گرفته شود.
اگر اف-۱۵ ایگل را «شکارچی از دور» بنامیم، سوخو-۲۷ «مبارز تنبهتن» است. هر دو برای برتری هوایی ساخته شدهاند، اما مسیر رسیدن به این هدف متفاوت است.
اف-۱۵ بر پایه کشف زودهنگام، شلیک در فاصله زیاد و درگیری فراتر از میدان دید طراحی شده است. رادار قوی و موشکهای دوربرد، به خلبان اجازه میدهد پیش از آنکه وارد نبرد چرخشی شود، کار را تمام کند.
در مقابل، سوخو-۲۷ به مانور، زاویه حمله بالا و توانایی تغییر سریع وضعیت در نبرد نزدیک متکی است. این جنگنده برای زمانی ساخته شد که درگیری به فاصله چند کیلومتر یا حتی چند صد متر میرسد؛ جایی که تصمیمها در کسری از ثانیه گرفته میشوند.


نبرد میان اف-۱۵ و سوخو-۲۷ بیش از آنکه روی کاغذ تعیین شود، به شرایط عملیاتی، مهارت خلبان و پشتیبانی اطلاعاتی وابسته است.
اف-۱۵ در نبردهای دوربرد دست بالا را دارد، اما سوخو-۲۷ در نبرد نزدیک خطرناک تر است؛ جنگندهای که اگر فرصت نزدیکشدن پیدا کند، میتواند قواعد بازی را عوض کند.
مهمترین و واقعیترین نبرد سوخو-۲۷ در جنگ اریتره و اتیوپی (۱۹۹۸–۲۰۰۰) روی داد.
در این جنگ سوخو ۲۷ها دستکم ۳ میگ-۲۹ را سرنگون کردند هیچ سوخویی در این نبرد هوایی ساقط نشد.
روزنامه اسرائیلی یدیعوت آحارانوت مدعی دریافت چهار اسکادران میگ-۲۹ ارتقایافته توسط ایران شدهاست؛ ادعایی که با خبرهای پیشین درباره برنامه ارتقای ناوگان میگ-۲۹ نهاجا همخوانی پیدا کرده است.

گزارش جدید الجزیره: سه جنگنده جدید نیروی هوایی ایران در برابر نیروی هوایی اسرائیل
بر اساس آخرین گزارشها ایران چهار اسکادران از نسخههای جدید میگ ۲۹ ام و اس را از روسیه دربافت کردهاست.
میگ-۲۹های جدید که در ماههای اخیر تحویل ایران دادهشدهاند، از مدلهای مدرنتر با توانمندی چندمنظوره، رادار تقویتشده، و ظرفیت سوختگیری بهتر معرفی شدهاند. ترکیب آنها با سوخو-۲۴های دارای سلاحهای بردبلند، یک آرایش نسبتاً متوازن میان مأموریتهای رهگیری و حمله دوربرد ایجاد میکند.

نسخههای جدیدتر میگ-۲۹ نسبت به مدلهای دهه ۱۹۸۰ دچار تغییرات مهمی شدهاند:
افزایش برد و پایداری پروازی
رادار ارتقایافته برای کشف و درگیری با اهداف در برد بیشتر
توان حمل سلاحهای هدایتشونده
نقش چندمنظوره شامل رهگیری، اسکورت و مأموریتهای هوا به زمین
| ویژگی | مقدار (تقریبی) |
|---|---|
| میگ ۲۹ ام | جنگنده چندمنظوره نسل ۴+ |
| موتور | ۲ × RD-33MK |
| رانش هر موتور | ۹,۰۰۰ کیلوگرم با پسسوز |
| حداکثر سرعت | ۲.۲۵ ماخ |
| سقف پرواز | ۱۷,۵۰۰ متر |
| برد انتقالی | ~۲,۰۰۰–۲,۱۰۰ کیلومتر |
| برد رزمی | ~۸۰۰–۱,۰۰۰ کیلومتر (بدون سوختگیری) |
| رادار | نسل ارتقایافته Zhuk-M یا مشابه |
| توان حمل سلاح | ۵,۵۰۰ کیلوگرم |
| نقشها | رهگیر، برتری هوایی، حمله تاکتیکی، اسکورت |
نوشته ورود سوخو ۲۷ به ایران؟ قاتل اف ۱۵ آمریکا در ایران ؟ اولین بار در بیت ران. پدیدار شد.
برخی رسانهها از تحویل جنگنده سوخو ۳۵ به ایران خبر دادهاند. قرار است ۴۸ فروند سوخو ۳۵ به نیروی هوایی ایران ملحق شود.
بیت ران – ۱۴ روز پیش عکس یک سوخو-۳۵ «سوپر فلانکر» تازه تولید شده منتشر شد که در روسیه در حال آزمایش پرواز است، این سوخو با شماره بدنه ۱۴۱۵، در حال تست است که توسط نیروهای هوافضای روسیه استفاده نمیشود.
برخی تحلیگران این سوخو ۳۵ را متعلق به ایران اعلام کردهاند.
در همین حال ایال زمیر رئیس ستاد ارتش اسرائیل گفته است: «به شواهدی دست پیدا کردهایم که ایران اخیرا چهار اسکادران جنگنده سوخو ۳۵ و تعدادی سامانه پدافندی اس ۴۰۰را دریافت کرده است.»
همچنین هواپیماهای آموزشی و تهاجمی سبک «یاک-۱۳۰» در سال ۲۰۲۳ تحویل داده شدهاند و در مانور «ذوالفقار» در فوریه ۲۰۲۵ به کار گرفته شدند.
الجزیره سوخو ۳۵ ایران را خطر جدی برای اف ۳۵ دانسته است.
در همین حال بر اساس ادعای برخی رسانهها، ایران ۲۲ فروند سوخو-۳۵ تحویل گرفته است.
هیچکدام از این اخبار را تا تصویر سوخو ۳۵ مانند میل ۲۸ منتشر نشود، نمیتوان تایید کرد.
در حالیکه احتمال ورود سوخو‑۳۵ به نیروی هوایی ایران همچنان در هالهای از ابهام قرار دارد و اسرائیل اف‑۳۵ آدیر را ستون فقرات برتری هوایی آینده خود میداند، مقایسه این دو جنگنده به یکی از بحثبرانگیزترین موضوعات نظامی منطقه تبدیل شده است. این گزارش با نگاهی تحلیلی بررسی میکند که در یک سناریوی فرضی، برتری اطلاعاتی اف‑۳۵ تا چه اندازه تعیینکننده است و چگونه استفاده از مخازن سوخت خارجی میتواند بخشی از مزیت رادارگریزی آن را کاهش داده و میدان رقابت را برای سوخو‑۳۵ متعادلتر کند.
نشنال اینترست در گزارشی تازه، احتمال فروش جنگندههای پیشرفته جنگنده سوخو ۳۵ روسیه به ایران را بررسی کرده و این اقدام را بخشی از سیاست کرملین برای حفظ و تقویت روابط نزدیک خود با تهران دانسته است.
گزارش جدید الجزیره: موشک ایرانی چه بلایی سر اسرائیل آورد؟
جی۱۰ ایران در برابر اف۱۶ اسرائیل؛ کدام یک برتر است؟
در حالی که سالهاست شایعات درباره تحویل احتمالی سوخو-۳۵ به ایران مطرح میشود، گزارشهای جدید نشان میدهند که این معامله اکنون ممکن است در مرحله اجرا قرار داشته باشد.
طبق گزارش رسانه «یونایتد ۲۴ مدیا»، مسکو بهطور مخفیانه ساخت جنگندههای سوخو-۳۵ — که ناتو آن را با نام «فلانکر-ای» (Flanker-E) میشناسد — برای ایران کرده است.
این رسانه اسنادی منتشر کرده که ادعا میکند بدنه این جنگندهها در چند کارخانه هوانوردی روسیه، از جمله «کارخانه هوانوردی یوری گاگارین کومسومولسک-آن-آمور»، «شرکت تحقیقاتی و تولیدی زِوزدا» و «شرکت یاکوولف» در حال تولید هستند.
انتشار این خبر پس از افشای اسناد داخلی شرکت دولتی صنایع دفاعی روسیه، «روستک»، در ماه اکتبر صورت گرفت؛ اسنادی که جزئیات یک قرارداد تسلیحاتی ۶.۵ میلیارد دلاری برای فروش ۴۸ فروند سوخو-۳۵ به ایران در آینده نزدیک را شرح میداد.

| ویژگی | سوخو‑۳۵ ایران | اف‑۳۵ اسرائیل |
|---|---|---|
| نسل | ۴++ | ۵ |
| موتور | دو موتور با بردار رانش | تکموتوره |
| مانورپذیری | بسیار بالا | متوسط |
| طراحی | برتری هوایی کلاسیک | رادارگریزی و پنهانکاری |
| ویژگی | سوخو‑۳۵ | اف‑۳۵ |
| رادار | برد بالا، رهگیری چند هدف | AESA، چند سنسور و فیوژن داده |
| کشف هدف | قدرتمند اما قابل شناسایی | پنهان و کشف زودهنگام |
| تاثیر مخازن سوخت خارجی | – | کاهش قابل توجه رادارگریزی |


| نوع تسلیحات | سوخو‑۳۵ | اف‑۳۵ |
| موشک دوربرد | R‑۳۷M, R‑۷۷M | AIM‑۱۲۰ AMRAAM |
| موشک کوتاهبرد | R‑۷۳ | AIM‑۹X |
| ظرفیت حمل مهمات | بالا | متوسط |

اف‑۳۵ به لطف سطح مقطع راداری بسیار پایین (Stealth) و ترکیب دادههای چندین سنسور (رادار، IRST، سامانههای الکترواپتیکی و لینک داده)، قادر است اهداف را در فواصل قابل توجه شناسایی کند بدون آنکه خود بهراحتی دیده شود.
سوخو‑۳۵ به رادار قدرتمند با برد کشف بالا مجهز است و میتواند اهداف متعددی را همزمان رهگیری کند. با این حال، بهدلیل رادارگریز بودن اف ۳۵، احتمال کشف اف ۳۵ برایش پایین است.
| ویژگی | سوخو‑۳۵ | اف‑۳۵ |
| تاکتیک | شلیک بردبلند | کشف و حمله قبل از دیدهشدن |
| شبکه عملیاتی | محدود | یکپارچه با AWACS و پهپادها |
| مزیت | برد رادار و موشک | پنهانکاری و سنسورفیوژن |

یکی از نکات مهم و کمتر مورد توجه در تحلیلهای عمومی، تأثیر مخازن سوخت خارجی اف‑۳۵ بر رادارگریزی آن است.
بنابراین، در سناریویی که اف‑۳۵ مجبور به پرواز با مخازن سوخت خارجی باشد، برتری مطلق رادارگریزی آن تضعیف میشود؛ هرچند همچنان از نظر سنسورها و آگاهی محیطی دست بالا را دارد.
| ویژگی | R-37M | R-77M | AIM-120D |
|---|---|---|---|
| برد بیشینه | بسیار بالا (۲۰۰–۳۰۰ km) | بالا (۱۶۰–۲۰۰ km) | بالا (۱۶۰–۱۸۰ km) |
| سرعت | بسیار زیاد (ماخ ۶) | ماخ ۴ | ماخ ۴ |
| هدف ایدهآل | اهداف بزرگ / دور | جنگندهها | جنگندهها |
| مانورپذیری | متوسط | بالا | بالا |
| تجربه رزمی | بالا | بالا | گسترده |
| تهدید در BVR | بسیار زیاد در فاصله دور | زیاد | زیاد |
نتیجه: در BVR، شبکه عملیاتی و اطلاعاتی معمولاً مهمتر از صرفاً برد رادار یا موشک است.
| ویژگی | سوخو‑۳۵ | اف‑۳۵ |
| مانورپذیری | بسیار بالا | محدود |
| توان تحمل مانور | عالی | متوسط |
| مزیت |
در صورت کشیدهشدن نبرد به فاصله نزدیک:
با این حال، اکثر دکترینهای اف‑۳۵ اصلاً اجازه رسیدن به داگفایت کلاسیک را نمیدهند.
| ویژگی | سوخو‑۳۵ ایران | اف‑۳۵ اسرائیل |
| نسل | ۴++ | ۵ |
| حداکثر سرعت | ۲.۲۵ ماخ | ۱.۶ ماخ |
| برد رزمی | ~۱۵۰۰ کیلومتر | ~۱۱۰۰ کیلومتر |
| سقف پرواز | ~۱۸٬۰۰۰ متر | ~۱۵٬۰۰۰ متر |
| موتور | دو موتور AL‑۴۱F1S | یک موتور F135 |
| قدرت موتور | ۲×۳۲٬۰۰۰ پوند رانش | ۴۳٬۰۰۰ پوند رانش |
| برد رادار | ۳۵۰–۴۰۰ کیلومتر | کمتر، اما پنهانکار |
| قدرت مانور | بسیار بالا (برتری داگفایت) | متوسط |
| رادارگریزی | ندارد | بسیار بالا (در پیکربندی داخلی) |
| تأثیر مخازن سوخت خارجی | — | کاهش شدید رادارگریزی |
اف ۳۵ همچنان قدرت بیشتری در جنگ الکترونیک دارد اما قدرت مانور پایین و سرعت پایین هواپیما به دردسر بزرگ آن تبدیل خواهد شد.
نوشته اخبار جدید از ارسال جنگنده سوخو ۳۵ از روسیه به ایران اولین بار در بیت ران. پدیدار شد.
11 بهمن 1404 ساعت 22:16
جنگنده پنهانکار Su-75 Checkmate روسیه، که قرار بود در 2023 پرواز کند، مجدداً به تعویق افتاد. این پروژه مهم با ابهامات جدی برای رسیدن به پرواز نهایی مواجه است.
سوخو Su-75 Checkmate، تلاش جدید روسیه برای تولید یک جنگنده نسل پنجم پنهانکار سبک است که بر ماموریتهای تهاجم هوا به زمین تمرکز دارد. این هواپیما برخلاف Su-57، به دلیل توسعه کند و اطلاعات اندک، کمتر در محافل غربی مورد بحث قرار گرفته است.
پروژه Su-75 Checkmate در نمایشگاه هوایی MAKS سال 2021 مسکو رونمایی شد و اولین پرواز آن برای سال 2023 برنامهریزی گشته بود. اما جنگ اوکراین توسعه آن را به تاخیر انداخت. تحریمهای غرب دستیابی به نیمههادیها و الکترونیک پیشرفته را دشوار ساخت.


همچنین، مسکو منابع خود را به نیازهای جنگی فوری اختصاص داد و تجربه رزمی نیروی هوایی نیز منجر به بازطراحی و اصلاحاتی در این پروژه شد. مجموع این عوامل، پروژه را برای مدتی طولانی از دید عمومی پنهان کرد.
موضوع Su-75 Checkmate در نمایشگاه هوایی دبی 2025 با نمایش مدلهای مختلف (تکسرنشین، دوسرنشین و بدون سرنشین) مجدداً مطرح شد. سرگئی چمزوف، رئیس روستک، تایید کرد که هواپیما به مرحله پرواز اولیه نزدیک است. سرگئی بوگدان، خلبان ارشد سوخو، از آغاز پروازهای آزمایشی در سال 2026 خبر داد. با این حال، رسانههای دولتی روسیه اولین پرواز را اوایل سال 2027 اعلام کردند. انتظار میرود این جنگنده پس از اولین پرواز، سالها در مرحله آزمایش و توسعه باقی بماند.


از نظر طراحی، Su-75 یک جنگنده پنهانکار تکموتوره، سبک و مانورپذیر است. ویژگیهای آیرودینامیکی پیشرفتهای مانند ورودی هوای بدون انحراف، محفظههای داخلی تسلیحات و باله دم V-شکل دارد. این هواپیما از سامانههای Su-57 بهره میبرد. Su-75 دارای برد عملیاتی حدود ۳۰۰۰ کیلومتر، حداکثر سرعت ۱.۸ تا ۲.۰ ماخ و ظرفیت حمل بار ۷۰۰۰ تا ۷۴۰۰ کیلوگرم است و قرار است جایگزین MiG-29 در بازار جهانی شود.
11 بهمن 1404 ساعت 22:05
روسیه از جدیدترین سامانههای نظامی خود در نمایشگاه دفاعی ۲۰۲۶ عربستان سعودی رونمایی خواهد کرد. این رویداد مهم فرصتی برای مسکو است تا پیشرفتهترین توپخانههای راکتی، نفربرهای زرهی و سامانههای کنترل آتش دیجیتال خود را به نمایش بگذارد.
نمایشگاه جهانی دفاعی (World Defense Show) که قرار است در شهر ریاض برگزار شود، بستری کلیدی برای شرکت دولتی دفاعی روستک (Rostec) روسیه فراهم میکند تا سبد صادراتی خود را به مشتریان بالقوه از خاورمیانه، آفریقا و آسیا ارائه دهد. این اقدام در راستای حفظ نفوذ روسیه در بازارهای دفاعی جهانی و با وجود محدودیتهای بینالمللی صورت میگیرد.
شرکت روستک تأیید کرده است که طیف وسیعی از سامانههای نظامی پیشرفته را در نمایشگاه ۲۰۲۶ به نمایش خواهد گذاشت. این تجهیزات شامل نفربر زرهی BTR-22، ماژول رزمی کنترل از راه دور Ballista، سامانه کنترل آتش توپخانه Planshet-A/Atlet، خودروی زرهی Volk (به معنای گرگ) و سامانه راکتانداز چندگانه ۳۰۰ میلیمتری Sarma (مدل 9A52-4) است که بر روی شاسی کامیون KAMAZ-63501 نصب شده.


نفربر زرهی BTR-22 یک نسخه مدرن و ارتقا یافته از خانواده BTR-80 است. این مدل با تغییرات قابل توجهی در طراحی، از جمله انتقال محفظه موتور به قسمت جلویی، بهبود یافته است. این پیکربندی جدید، بقای خدمه را افزایش داده و امکان خروج نیروها از عقب خودرو را فراهم میکند که آن را با طراحیهای جدیدتر خودروهای زرهی غربی و آسیایی هماهنگ میسازد. BTR-22 برای حملونقل پیادهنظام، مأموریتهای گشتزنی و تحرک در میدان نبرد زیر آتش طراحی شده است.
روستک همچنین ماژول رزمی کنترل از راه دور Ballista را معرفی خواهد کرد. این سامانه جنگافزاری از راه دور برای نصب بر روی خودروهای زرهی و مواضع ثابت طراحی شده و به اپراتورها امکان میدهد تا با استفاده از حسگرهای پایدار و سامانههای کنترل آتش، از داخل خودرو اهداف را درگیر کنند. این ویژگی، آسیبپذیری خدمه را در عملیات رزمی کاهش میدهد.
سامانه کنترل آتش توپخانه Planshet-A/Atlet نیز یکی دیگر از نمایشهای کلیدی روسیه است. این ابزار فرماندهی دیجیتال برای هماهنگسازی واحدهای توپخانه، محاسبه دادههای شلیک و انتقال اطلاعات هدف به صورت بیدرنگ (Real-time) استفاده میشود. هدف از طراحی این سامانه، کاهش زمان واکنش بین شناسایی و درگیری هدف، و افزایش هماهنگی عملیاتی واحدهای توپخانه است.
سامانه راکتانداز چندگانه ۳۰۰ میلیمتری Sarma نیز در این نمایشگاه حضور خواهد داشت. پرتابگر 9A52-4 این سامانه بر روی شاسی کامیون KAMAZ-63501 نصب شده و برای شلیک راکتهای کالیبر سنگین در بردهای بلند طراحی شده است. روسیه این سامانه را به عنوان جایگزینی متحرک برای پرتابگرهای قدیمیتر با شاسی شنیدار و نیز رقیبی برای سامانه HIMARS ساخت ایالات متحده، معرفی میکند که تحرک جادهای و استقرار مجدد سریعتری را برای واحدهای توپخانهای راکتی فراهم میآورد.