برچسب: نظامی

طبق اظهارات سخنگوی مجمع نوابغ و نخبگان، ایران در روزهای آینده از اولین و بزرگ‌ترین سلاح پلاسمایی جهان رونمایی خواهد کرد.

«ایران به‌زودی از اولین و بزرگ‌ترین سلاح پلاسمایی جهان رونمایی خواهد کرد.» امیرحسین انواری، سخنگوی مجمع نوابغ و نخبگان با اعلام این خبر مدعی شد که جمهوری اسلامی ایران به فناوری سلاح‌های پلاسمایی دست یافته و در این زمینه به عنوان اولین و بزرگ‌ترین دارنده این نوع سلاح‌ها در دنیا شناخته می‌شود. این موضوع می‌تواند تحولی شگرف در معادلات نظامی و فناوری‌های دفاعی در سطح بین‌المللی ایجاد کند.

تولید اولین سلاح پلاسمایی جهان توسط ایران

سلاح‌های پلاسمایی، که از آن‌ها به عنوان «سلاح‌های انرژی مستقیم» نیز یاد می‌شود، با استفاده از پلاسما، حالت چهارم ماده که در آن گاز به شدت یونیزه شده و خواص الکتریکی ویژه‌ای پیدا می‌کند، به عنوان پرتابه یا منبع انرژی برای تخریب هدف استفاده می‌کنند. این نوع سلاح‌ها، به دلیل سرعت و دقت بالا، قابلیت نفوذ در سپرها و زره‌های پیشرفته و همچنین توانایی ایجاد اختلال در سیستم‌های الکترونیکی، از اهمیت استراتژیک ویژه‌ای برخوردارند.

اظهارات سخنگوی مجمع نوابغ و نخبگان حاوی نکات قابل توجهی است. به گفته وی، کشورمان به دانش فنی و توانایی ساخت سلاح‌های پلاسمایی دست یافته است. این امر مستلزم تسلط بر فناوری‌های پیشرفته‌ای در زمینه‌های فیزیک پلاسما، مهندسی مواد و سیستم‌های کنترل و انرژی است. ادعای ساخت اولین و بزرگ‌ترین سلاح پلاسمایی جهان نشان‌ می‌دهد که ایران نه تنها در این زمینه پیشگام است، بلکه نمونه تولیدی از نظر توانایی‌ نسبت به نمونه‌های مشابه در سایر کشورها برتر است.

اعلام قریب‌الوقوع بودن رونمایی از این سلاح نیز نشان می‌دهد که ایران قصد دارد به‌زودی این دستاورد را به طور رسمی به جهانیان معرفی کند. لازم به ذکر است جزئیات فنی سلاح پلاسمایی ایران، مانند نوع پلاسما، سیستم تولید و پرتاب، برد و قدرت تخریب هنوز مشخص نیست. بنابراین، باید تا رونمایی رسمی از این سلاح نوآورانه منتظر ماند.

همچنین بخوانید: ادعای رسانه هندی: جنگنده سوخو ۵۷ به ایران می‌آید هرآنچه که باید درباره زیردریایی کلاس فاتح ایران بدانید با بهترین بالگردهای موجود در ایران آشنا شوید

با سامانه Iron Drone Raider، عصر جدید دفاع پهپادی خودکار آغاز شده است. این سیستم پیشرفته بدون نیاز به دخالت انسان، به‌طور شبانه‌روزی از آسمان شما محافظت می‌کند.

تصور کنید یک سیستم دفاعی تمام‌وقت و بدون نیاز به دخالت انسان، به‌طور شبانه‌روزی از آسمان شما در برابر تهدید پهپادهای متخاصم محافظت کند. این دیگر یک رویای دور از دسترس نیست. شرکت Ondas Holdings با معرفی سیستم دفاعی Iron Drone Raider گامی بلند در عرصه دفاع پهپادی خودکار برداشته است.

در دنیای امروز که استفاده از پهپادها در مقاصد مختلف، از جمله اهداف نظامی، رو به افزایش است، نیاز به سیستم‌های دفاعی کارآمد و سریع بیش از پیش احساس می‌شود. اکثر سیستم‌های موجود در بازار نیازمند حضور و تصمیم‌گیری اپراتور انسانی برای مقابله با تهدیدات هستند. اما آیرون درون ریدر با رویکردی کاملا متفاوت، این معادله را تغییر داده است.

این سیستم که توسط شرکت Ondas Autonomous Systems توسعه یافته، با بهره‌گیری از تخصص شرکت تابعه Airobotics، در زمینه توسعه پهپادهای کاملا خودکار و تجربیات به‌دست‌آمده در شرایط واقعی نبرد، قادر است به‌طور مستقل و بدون دخالت انسان، پهپادهای دشمن را شناسایی، طبقه‌بندی و منهدم کند. شرکت American Robotics به‌عنوان دیگر زیرمجموعه Ondas در آمریکا، مسئولیت عرضه این سیستم را در ایالات متحده بر عهده دارد.

جالب است بدانید که ایده اولیه و توسعه سریع این سیستم به سال ۲۰۱۶ برمی‌گردد و با شروع درگیری‌های حماس و اسرائیل در سال ۲۰۲۳، روند توسعه آن شتاب بیشتری گرفت. در طول سال بعد از آن، تعداد زیادی از پهپادهای متخاصم در منطقه تل‌آویو، محل استقرار Airobotics، رهگیری شدند. این تهدیدات مداوم و نیاز به سرنگونی پهپادها بدون آسیب رساندن به مناطق مسکونی، تیم توسعه این پهپاد مدافع را به این باور رساند که رویکرد خودکار در سیستم‌های دفاع ضد پهپاد (CUAS) یک ضرورت است.

میر کلینر، مدیرعامل Airobotics و رئیس Ondas Autonomous Systems در این باره می‌گوید:

ما متوجه شدیم که پیمانکاران سنتی در حوزه دفاعی در اسرائیل برای حفظ چابکی و همگامی با شرایط نبرد دچار مشکل هستند. دشمن بسیار چابک است، اما صنعت این‌گونه نیست.

همان‌طور که در اوکراین نیز شاهد بودیم، تهدید پهپادها در مناطق پرجمعیت به سرعت از پهپادهای کنترل از راه دور با لینک رادیویی (RF) به سمت وسایل پرنده پیش‌برنامه‌ریزی‌شده و خودکار تغییر کرد که قادر به مسیریابی و حمله به اهداف بدون نیاز به دستور و کنترل هستند. این تغییرات، فرصت‌های شناسایی و مقابله با پهپادها را محدودتر و زمان واکنش را کوتاه‌تر کرده و احتمال آسیب‌های جانبی را افزایش داده است.

سیستم دفاعی Iron Drone Raider پاسخی به این واقعیت‌های جدید است. این پلتفرم با قابلیت هوشیاری دائمی، عملکرد مستقل از انسان، قابلیت استفاده مجدد و کمترین میزان آسیب جانبی، دفاعی مطمئن در برابر پهپادها ارائه می‌دهد و برای شناسایی یا انهدام آن‌ها به حسگرهای RF متکی نیست.

Raider: پهپاد رهگیر چابک و آماده به کار در هر لحظه

قلب تپنده سیستم Iron Drone پهپاد ریدر است؛ یک وسیله نقلیه هوایی بدون سرنشین (UAV) با عملکرد بالا که از پهپادهای مسابقه سرعت بالا الهام گرفته شده است. این پهپاد ۴ کیلوگرمی با هشت روتور می‌تواند از سطح زمین بلند شده و پهپادهای دشمن، چه بال ثابت و چه بال متحرک، را در شعاع چند مایلی و با سرعت پهپادهای مسابقه رهگیری کند. ریدر قادر به حمل محموله‌ای به وزن حدود ۱ کیلوگرم است که محموله اصلی آن یک تور بالستیک برای به دام انداختن پهپادهای کلاس ۱ است.

پهپاد رهگیر Raider در یک جعبه زمینی مستقر می‌شود که می‌تواند تا سه پهپاد را در خود جای دهد تا به چندین پهپاد متخاصم به‌طور همزمان پاسخ دهد. این سیستم با رادارهای زمینی مجاور یکپارچه شده است که برای شناسایی پهپادهای در ارتفاع پایین در شعاع چند مایلی طراحی شده‌اند. Iron Drone همچنین می‌تواند از حسگرهای شبکه‌ای برای افزایش برد شناسایی استفاده کند.

هنگامی که یک پهپاد مهاجم شناسایی می‌شود، ریدر از جعبه پرتاب شده و به سرعت با استفاده از هدایت حسگر زمینی به منطقه هدف پرواز می‌کند. پس از نزدیک شدن به تهدید، به‌طور خودکار به هدایت مبتنی بر رادار میکرو، حسگرهای حرارتی و نوری داخلی خود تغییر مسیر می‌دهد. سپس با استفاده از قابلیت‌های دید رایانه‌ای و هوش مصنوعی (AI) اختصاصی، هدف را شناسایی می‌کند. Raider روی هدف قفل کرده و به‌طور پویا مانور می‌دهد تا در فاصله نزدیک، تور خود را به سمت پهپاد دشمن شلیک کند.

تور، پهپاد دشمن را از کار می‌اندازد و آن را به زمین می‌اندازد. یک چتر نجات اختیاری نیز می‌تواند سرعت سقوط را کاهش داده و خطر برخورد در مناطق پرجمعیت را به حداقل برساند و همچنین پهپاد دشمن را برای بررسی اطلاعاتی یا اهداف دیگر سالم نگه دارد. پهپاد ریدر در طول کل این فرایند که به‌طور خودکار انجام می‌شود، ویدیوی زنده‌ای را ارائه می‌دهد و نیاز به پرتاب و کنترل رهگیری توسط انسان را از بین می‌برد و زمان واکنش را به‌طور قابل توجهی کاهش می‌دهد.

پس از رهگیری، Raider به محل پرتاب باز می‌گردد، در یک مکان از پیش تعیین‌شده فرود می‌آید، بازیابی شده و تحت تعمیر و نگهداری ساده قرار می‌گیرد. سپس یک تور جدید یا محموله دیگر روی آن نصب شده و دوباره در محفظه پرتاب قرار می‌گیرد تا شارژ شده و برای استفاده مجدد آماده شود.

کلینر با اطمینان می‌گوید: «ما معتقدیم که بالغ‌ترین، قوی‌ترین و از نظر عملکرد در نبرد اثبات‌شده‌ترین سیستم CUAS موجود در بازار دفاعی را توسعه داده‌ایم. این سیستم سطح جدیدی از خودمختاری پهپاد را ارائه می‌دهد، بدون نیاز به دخالت انسان برای شناسایی، قادر به مانور و رهگیری پهپادهای کوچک و متوسط بدون توجه به نحوه ناوبری آن‌ها.» او همچنین اضافه می‌کند که علاوه بر آمادگی فوری، سیستم دفاعی Iron Drone Raider از نظر هزینه نیز مقرون به صرفه است، زیرا نیاز به خلبانان از راه دور فعال را از بین می‌برد و بار آموزشی اپراتورهای سیستم را کاهش می‌دهد.

ایتان روتبرگ، معاون بازاریابی این شرکت توضیح می‌دهد: «درون جعبه چند پهپاد وجود دارد. شما فقط باید آن را به برق [۲۴ ولت] وصل کنید و کار می‌کند. نیازی به شارژ باتری یا اضافه کردن محموله نیست. پهپادها آماده پرواز و کاملاً آموزش‌دیده هستند.»

شبکه‌ای از سیستم‌های آیرون درون می‌تواند در پایگاه‌های نظامی، مناطق عملیاتی خط مقدم، پست‌های فرماندهی، مرزها یا برای حفاظت از زیرساخت‌های حیاتی مستقر شود. این سیستم‌ها کوچک هستند و می‌توانند با نیروهای در حال حرکت در میدان نبرد، روی پلتفرم‌های مختلف از هاموی و هلیکوپتر گرفته تا کشتی‌های دریایی سرنشین‌دار یا بدون سرنشین، حمل شوند.

سیستم آیرون درون ریدر که در حال حاضر با سیستم‌های حسگر و فرماندهی-کنترل از شرکت‌های پیشرو یکپارچه شده است، مستقل از پلتفرم بوده و به راحتی با حسگرها و ارائه‌دهندگان سیستم‌های C2 جدید در عرض دو هفته قابل ادغام است.

قابلیت مدولار بودن آن به محموله‌ها نیز گسترش می‌یابد و گزینه‌های جنبشی برای CUAS و سایر ماموریت‌ها در حال توسعه هستند. قطعات Raider همچنین می‌توانند از چندین ارائه‌دهنده تهیه شده و برای مطابقت با الزامات ایالات متحده، گواهینامه Blue-UAS را دریافت کنند.

کلینر تأکید می‌کند:

آنچه که می‌توانید با این پهپاد انجام دهید بسیار چشمگیر است. این سیستم گزینه‌های زیادی را باز می‌کند.

سیستم Iron Drone Rider در سراسر ایالات متحده مستقر می‌شود

سیستم Iron Drone با کسب تجربه در نبرد و افزایش تولید در اسرائیل، آماده ورود به بازارهای جدید است. در ایالات متحده، شرکت American Robotics انتظار دارد با شرکای فناوری برای حمایت از تقاضا در بازارهای دفاعی و امنیت داخلی همکاری کند. انعطاف‌پذیری این سیستم در خاورمیانه نیز مورد توجه قرار گرفته و یک ارتش بزرگ و یک پیمانکار دفاعی مشهور در سال ۲۰۲۴ سفارشاتی برای این سیستم ثبت کرده‌اند. این سیستم در حال حاضر عملیاتی بوده و روزانه عملکرد خود را به اثبات می‌رساند و بازخوردهای دریافتی مستقیما به توسعه‌دهنده اسرائیلی آن، Airobotics، منتقل می‌شود.

اریک براک، رئیس و مدیرعامل Ondas Holdings، شرکت مادر Ondas Autonomous Systems، از زمان خرید American Robotics در سال ۲۰۲۱ و Airobotics در سال ۲۰۲۳، رشد تجارت پهپادی Ondas را هدایت کرده است. چشم‌انداز Ondas این بوده است که قبل از معرفی Iron Drone به بازار دفاعی ایالات متحده، آن را در اسرائیل به کمال برساند.

/در گجت نیوز بخوانید:

کره جنوبی از خمپاره انداز خودکششی 120 میلی متری جدید خود با نام اسکای فال – Skyfall رونمایی کرد. مشخصات این جنگ افزار پیشرفته چیست؟

جنگ فرسایشی روسیه و اوکراین به کشورهای مختلف ثابت کرد که باید بودجه نظامی و دفاعی خود را افزایش دهند و روی طراحی و توسعه جنگ افزارهای تازه سرمایه گذاری کنند. کره جنوبی یکی از کشورهایی است که تلاش کرده در کنار سایر متحدان خود، تجهیزات نظامی و دفاعی‌اش را آماده رزم کند و در همین راستا در سال 2022 میلادی، اداره برنامه اکتساب دفاعی کره جنوبی با شرکت هوافضای هانوا قراردادی برای ساخت یک خمپاره انداز خودکششی منعقد کرد.

معرفی خمپاره انداز جدید کره جنوبی

در نبردهای نوین امروزی، تجهیزات و ادوات جنگی بسیاری برای پیروزی نیاز است و طراحی و توسعه جنگ افزارهای جدید هم نیاز به بودجه‌های کلان برای امور تحقیق و توسعه و سپس تولید انبوه وجود دارد. قرارداد بین داپا با شرکت هانوا، به سرانجام دلخواه کره‌ای‌ها رسید و سرانجام با امضای طرفین قرارداد، آمادگی برای طراحی و تولید این خمپاره انداز خودکششی 120 میلی متری اعلام گردید.

مشخصات خمپاره انداز خودکششی کره جنوبی

اسکای فال نامی است که کره جنوبی روی خمپاره انداز خود گذاشته است. این جنگ افزار مجهز به چرخ‌های شنی شده و برد اصابت آن حدود 2.3 برابر بیشتر و قدرت آن 1.9 برابر طولانی‌تر از خمپاره اندازهای قدیمی است. اسکای فال 120 میلی متری می‌تواند چهار خدمه که شامل راننده، فرمانده، توپچی و مهمات گذار می‌شود را با خود حمل کند.

کره جنوبی به منظور نوسازی تجهیزات خود و جایگزینی مناسب برای خمپاره انداز قدیمی 107 میلی متری، Skyfall را توسعه داده است. کمپانی هانوا به همراه شرکت S&T Dynamics طراحی شده و مجهز به یک سیستم کنترل آتش رایانه‌ای به همراه یک سیستم بارگذاری نیمه اتومات است. جالب اینجاست که تعداد شرکت‌هایی که در امر طراحی و توسعه این خمپاره انداز همکاری کرده‌اند به 100 شرکت کوچک و بزرگ می‌رسد.

خمپاره انداز خودکششی 120 میلی متری کره‌ای‌ها، شلیک را به صورت کاملا اتوماتیک انجام می‌شود و تمام فرآیندهای محاسبه مشخصات شلیک، بارگیری مجدد و شلیک را بر عهده می‌گیرد. همچنین خودرو فرماندهی این قابلیت را دارد که داده‌های شلیک را به صورت خودکار محاسبه کند و دقت و پشتیبانی آتش را افزایش دهد.

علاوه بر این، اسکای فال به لطف وجود سیستم کنترل آتش دیجیتال اتوماتیک، هدف را به سرعت شناسایی کرده و فرآیند زمان‌بندی شلیک را انجام می‌دهد. با این اوصاف، خدمه می‌توانند در هر دقیقه 3 خمپاره با نرخ شلیک پایدار و حداکثر نرخ شلیک 10 گلوله در دقیقه پرتاب کنند. اسکای فال یک جنگ افزار آینده نگر بوده و مناسب میادین نبردی است که هنوز باید منتظر آن باشیم.

خمپاره انداز خودکششی 120 م.م اسکای فال روی یک صفحه متحرک و گردان نصب شده که وزن 1.4 تنی آن را تحمل می‌کند و می‌تواند به صورت 360 درجه بچرخد و همچنین بین 45 تا 70 درجه ارتفاع بگیرد. Skyfall می‌تواند اهداف متخاصم را از فاصله 8 تا 13 کیلومتری هدف حمله قرار دهد و با آن‌ها درگیر شود.

پلتفرم اسکای فال

خمپاره انداز خودکششی 120 میلی متری فوق سوار بر نفربرهای زرهی دارای چرخ شنی مدل K200-A1 شده است. اولین مدل از این نفربر زرهی بین سال‌های 1985 تا 2006 میلادی توسعه پیدا کردند و حتی 111 دستگاه هم به مالزی صادر شد. خودرو زرهی K200 KIFV که وسیله نقلیه پیاده نظام کره جنوبی محسوب می‌شود، توسط صنایع سنگین دوو و به عنوان جایگزینی برای نفربرهای زرهی قدیمی تر مثل M113 توسعه یافت.

سال 2009 میلادی، K200 ارتقا یافت و تبدیل به K21 شد و سپس یک به‌روزرسانی جدید دریافت کرد و نتیجه نفربر زرهی K200-A1 شد. این خودرو مجهز به قوای محرکه و گیربکس پیشرفته‌تر شده و هم اکنون در برابر تشعشعات هسته‌ای، بیولوژیکی و شیمیایی مقاوم است. علاوه بر این، سیستم اطفاء حریق هم دارد.

در گجت نیوز بخوانید: فرود مخفیانه جنگنده پیشرفته سوخو ۵۷ روسی در ایران؛ آیا همکاری نظامی در راه است فاجعه در مانور نیروی هوایی کره: جنگنده‌ها مردم خودی را زدند + ویدیو ارتش آمریکا از یک موشک کروز جدید عمود پرتاب رونمایی کرد: ترکیب قدرت HIMARS با برد ۳۰۰ کیلومتری ۹۶۰۵ بمب هسته‌ای آماده شلیک؛ جهان در آستانه نابودی است

تصاویر ماهواره‌ای از فورد یک فروند جت نسل پنجمی سوخو ۵۷ روسیه در بندرعباس ایران خبر می‌دهند. اما ماجرا چیست؟ آیا یک همکاری نظامی جدید در راه است؟

یک جنگنده پیشرفته سوخو ۵۷ فلون روسی اخیرا در ایران فرود آمده است. این هواپیما در مسیر بازگشت از نمایشگاه بین‌المللی Aero India 2025 در هند، در پایگاه هوایی بندرعباس واقع در جنوب‌شرقی ایران توقف کرد. به نظر می‌رسد این نخستین باری باشد که جنگنده نسل پنجم روسیه به هر دلیلی وارد خاک ایران شده است. تصاویر ماهواره‌ای نشان می‌دهند که این جنگنده چند روز در پایگاه بندرعباس حضور داشته، اما مشخص نیست که آیا تاکنون این پایگاه را ترک کرده است یا خیر.

ماجرای تصاویر فرود سوخو ۵۷ روسی در بندرعباس چیست؟

نشریه TWZ تصویر ماهواره‌ای از این جنگنده در تاریخ یکم اسفند ماه منتشر کرده که توسط Maxar Technologies ثبت شده است. در این تصویر، علاوه بر Su-57، دو فروند هواپیمای شناسایی P-3 Orion ساخت آمریکا که پیش از انقلاب ۱۳۵۷ به ایران تحویل داده شده بودند و یک فروند Il-76 Candid ساخت روسیه نیز دیده می‌شوند. این موضوع با ویدئویی که اخیرا منتشر شده و جنگنده Su-57 را در کنار هواپیمای ترابری روسی Il-76 با شماره ثبت RA-76373 نشان می‌دهد، هم‌خوانی دارد. داده‌های ردیابی پروازهای آنلاین نیز حضور این هواپیمای باری روسیه در هند را تا ۳۰ بهمن تأیید می‌کنند.

تصاویر ماهواره‌ای دیگری که توسط Planet Labs بررسی شده‌اند، حضور جنگنده سوخو ۵۷ در کنار دو فروند P-3 و یک Il-76 را در بندرعباس در تاریخ ۲ اسفند فوریه تأیید می‌کنند؛ اما این تصویر ثبت شده، تنها هواپیماهای اوریون همچنان در پایگاه دیده می‌شوند. این موضوع باعث گمانه‌زنی‌هایی درباره سرنوشت جنگنده پیشرفته روسی شده است.

ویدیویی دیگر که از یکم اسفند در فضای مجازی منتشر شده، این جنگنده را در حال برخاستن از پایگاه بندرعباس نشان می‌دهد. با این حال، گزارش‌هایی تأییدنشده در شبکه‌های اجتماعی ادعا می‌کنند که جنگنده سوخو Su-57 به دلیل نقص فنی در موتور، مدت بیشتری از برنامه اولیه در ایران باقی مانده است. سابقه مشکلات فنی در موتور این جنگنده، که از زمان ورود آن به خدمت بارها مطرح شده، این احتمال را تقویت می‌کند.

جنگنده‌های روسی پیش‌تر نیز از پایگاه‌های هوایی ایران، از جمله برای عملیات‌های نظامی در سوریه، استفاده کرده‌اند. بندرعباس، با موقعیت استراتژیک خود در نزدیکی خلیج فارس، نقطه‌ای منطقی برای توقف بین هند و پایگاه اصلی Su-57 در آختوبینسک روسیه محسوب می‌شود.

آیا روسیه به‌دنبال فروش جنگنده سوخو ۵۷ به ایران است؟

این رویداد در شرایطی رخ می‌دهد که بحث فروش Su-57 به بازارهای بین‌المللی داغ شده است. الجزایر به‌تازگی به‌عنوان نخستین مشتری صادراتی این جنگنده معرفی شده و خرید این جنگنده را نهایی کرده است. این معامله می‌تواند نقطه عطفی برای سوخو ۵۷ باشد، چرا که این جنگنده تاکنون ورود کندی به خدمت در نیروی هوایی روسیه داشته و فروش خارجی محدودی را تجربه کرده است.

با این حال، هیچ نشانه‌ای از این‌که روسیه از این فرصت برای نمایش رسمی این جنگنده به مقامات ایرانی استفاده کرده باشد وجود ندارد. حداقل تاکنون گزارشی موثق از علاقه ایران به خرید این جنگنده منتشر نشده است.

حتی اگر ایران به دنبال خرید این هواپیمای جنگی نسل پنجمی باشد، یک چالش اساسی در مسیر این تصمیم قرار دارد؛ قابلیت عملیاتی و نگهداری از این جنگنده بسیار پیچیده است. این هواپیما به‌مراتب پیشرفته‌تر از جنگنده‌های قدیمی موجود در نیروی هوایی ایران است. ایران پیش‌تر اعلام کرده بود که قصد خرید جنگنده‌های روسی سوخو ۳۵ Flanker-E را دارد؛ جنگنده‌ای که در مقایسه با ناوگان فعلی ایران، ارتقای چشمگیر به شمار می‌رود. این قرارداد به حمایت ایران از روسیه در جنگ اوکراین، از جمله تأمین پهپادهای انتحاری مرتبط دانسته شده است.

با توجه به حملات هوایی اخیر اسرائیل به اهداف استراتژیک داخل ایران و نیاز فوری تهران به تقویت توان دفاع هوایی خود، حضور Su-57 در بندرعباس می‌تواند نقطه آغازی بر تحولات جدید در همکاری نظامی ایران و روسیه باشد. با این وجود، هنوز مشخص نیست که آیا جنگنده فلون همچنان در ایران حضور دارد یا اینکه این توقف صرفا یک اتفاق تصادفی در مسیر بازگشت به روسیه بوده است.

در گجت نیوز بخوانید:

اگر می‌خواهید بدانید که یک زیردریایی نظامی چه مدت می تواند زیر آب بماند، در ادامه با ما همراه باشید تا به این سوال پاسخ دهیم.

فناوری، در کنار نبوغ انسانی و اشتیاق ما برای اکتشاف، زیردریایی را از یک وسیله کوچک ابتدایی به یک غول دریایی تبدیل کرده است. به عنوان مثال، زیردریایی‌های کلاس اوهایو در نیروی دریایی ایالات متحده، تنها یکی از چهار نوع مختلف زیردریایی‌های مورد استفاده در این ناوگان است. ناوگان زیردریایی‌های آمریکا، همگی با انرژی هسته‌ای کار می‌کنند. آخرین زیردریایی دیزلی این ناوگان در سال ۲۰۰۷ بازنشسته شد.

مدت زمان ماندن یک زیردریایی نظامی در زیر آب چقدر است؟

اولین زیردریایی نظامی تاریخ، یک مدل تک‌نفره به نام Turtle بود که توسط دیوید بوشنل، فارغ التحصیل دانشگاه ییل، طراحی و ساخته شد. هدف این شناور چوبی، حرکت مخفیانه در زیر کشتی‌های دشمن و نصب مین‌های باروتی بود. این وسیله تنها ۳۰ دقیقه اکسیژن برای تنفس داشت، بنابراین عملیات باید با نهایت سرعت انجام می‌شد. در تاریخ ۷ سپتامبر ۱۷۷۶، در جریان جنگ انقلاب، نخستین تلاش زیردریایی (البته ناموفق) تاریخ صورت پذیرفت و Turtle به ناو جنگی بریتانیایی HMS Eagle نزدیک شد. اگرچه این زیردریایی هیچ‌وقت ماموریتی را به طور کامل با موفقیت به پایان نرساند، جورج واشنگتن آن را تلاشی خلاقانه قلمداد کرد.

بسیاری از زیردریایی‌های هسته‌ای نظامی پیشرفته امروزی، قابلیت ماندن در زیر آب به مدت طولانی تا 120 روز یا چهار ماه و انجام عملیات‌های پنهانی را دارند. با این حال، در مارس 2024 گزارشی منتشر شد که زیردریایی HMS Vengeance نیروی دریایی سلطنتی توانست رکورد بی‌سابقه‌ای را با 201 روز ماندن در زیر آب به ثبت برساند. این امر با توجه به طراحی این زیردریایی‌ها که مجهز به سیستم‌های تولید هوای تنفسی و تبدیل آب شور به آب آشامیدنی هستند، چندان دور از ذهن نیست.

این زیردریایی‌ مجهز به راکتور هسته‌ای است که نیروی مورد نیاز آن‌ها را تأمین می‌کند که می‌تواند تا 25 سال به کار خود ادامه دهد. بنابراین، از نظر فنی، تنها مانع برای ماندن طولانی مدت در زیر آب، میزان غذایی است که می‌توان در داخل زیردریایی ذخیره کرد. به عبارت دیگر، گرسنگی خدمه تعیین می‌کند که چه مدت می‌توانند در زیر آب بمانند. این زیردریایی‌های پیشرفته قرن بیست و یکم که قادرند در حالی که کاملاً غوطه‌ور هستند دور کره زمین را بپیمایند، تفاوت چشمگیری با زیردریایی‌های قدیمی دارند. با این حال، اگر با تاریخچه زیردریایی‌ها آشنا نباشید، احتمالاً نمی‌دانید که انسان‌ها چه مدت در تلاش برای سفر در زیر امواج بوده‌اند.

در زیردریایی‌های پیشرفته، سامانه‌های پیچیده‌ای تعبیه شده‌ که به آن‌ها امکان می‌دهند تا با بهره‌گیری از نیروی برق، آب شور دریا را به هیدروژن و اکسیژن تجزیه کنند. این فرآیند که الکترولیز نام دارد، روشی جدید برای تولید انرژی و مواد اولیه در دل اقیانوس‌ها فراهم می‌کند. هم‌زمان، واحد تقطیر آب دریا، با گرم کردن آب شور و جداسازی نمک از بخار آب حاصل، آب شیرین تولید می‌کند. این بخار نمک‌زدایی شده، پس از خنک شدن، در مخازن ذخیره می‌شود.

در برخی از این زیردریایی‌ها، فرآیند تقطیر می‌تواند روزانه تا ۴۰ هزار گالن آب شیرین تولید کند. بخش عمده‌ای از این آب، صرف خنک کردن تجهیزات الکترونیکی حساس مانند رایانه‌ها و سیستم‌های ناوبری می‌شود. با این حال، مقداری از آن نیز برای مصارف ضروری مانند آشامیدن، پخت و پز و رعایت بهداشت فردی اختصاص می‌یابد.

تصور کنید در یک لوله فولادی غول‌پیکر، محصور در آب‌های سرد و بی‌انتهای اقیانوس، زندگی می‌کنید. فشارهای خردکننده اعماق، خطر مواد منفجره و حتی سلاح‌های هسته‌ای همواره در کمین است. در چنین شرایطی، حفظ روحیه خدمه امری حیاتی است. آشپزخانه یک زیردریایی معمولی، فضایی بسیار محدود، حدود 3 در 4 متر، دارد که حتی از یک اتاق خواب کوچک هم کوچکتر است.

تأمین غذای سه وعده در روز برای حدود 130 نفر، در سفرهای 120 روزه، نیازمند 7000 کیلوگرم آذوقه است. بنابراین، هر وعده غذایی با دقت برنامه‌ریزی می‌شود و انبار کردن مواد غذایی، تبدیل به یک معمای پیچیده لجستیکی می‌شود که با دقتی نظامی حل می‌شود. به دلیل خطرات ایمنی، استفاده از اجاق گازهای معمولی و شعله‌های باز ممنوع است. در عوض، از فرهای صنعتی همرفتی، اجاق‌های القایی پربازده و سرخ‌کن‌های تحت فشار استفاده می‌شود.

زیردریایی‌ها فقط زمانی می‌توانند مجدداً آذوقه دریافت کنند که به سطح آب بیایند. یکی از روش‌های تأمین مجدد، “تأمین عمودی” نام دارد. در این روش، هلیکوپترها در تاریکی شب، آذوقه را رها می‌کنند و مواد غذایی از طریق لوله‌های اژدر یا دریچه‌های دیگر به داخل زیردریایی منتقل می‌شوند.

در سال 2023، جفری نایت افسر سابق نیروی دریایی ایالات متحده، در مصاحبه‌ای به شرح وضعیت تغذیه در زیردریایی‌ها پرداخت. او گفت که مواد غذایی در هر گوشه و کناری که فکرش را بکنید، انبار می‌شد. در دهه‌های 70 و 80، فضای داخلی زیردریایی‌ها آنقدر محدود بود که ملوانان برای رسیدن به تخت‌های خود مجبور بودند روی قوطی‌ها و جعبه‌های مواد غذایی راه بروند.

این روال تا زمانی ادامه داشت که حجم مواد غذایی به اندازه‌ای کاهش می‌یافت که بتوان به طور معمول در زیردریایی تردد کرد. پس از 100 روز گشت‌زنی در اقیانوس، جیره غذایی ملوانان به شدت محدود می‌شد و اغلب شامل یک تکه ژامبون کنسرو، مقداری کیک سفید و میوه‌ها و سبزیجات خشک بود. نایت با لحنی شوخ گفت که حداکثر زمان حضور در دریا 120 روز بود… یا پنج روز پس از تمام شدن قهوه.

در گجت نيوز بخوانيد: حداکثر عمقی که زیردریایی‌ های نظامی می‌توانند بروند چقدر است؟ هرآنچه که باید درباره زیردریایی کلاس فاتح ایران بدانید چرا برخی از زیردریایی‌ها پرچم دزدان دریایی را نصب می کنند؟

پرچم دزدان دریایی روی کشتی‌ها و زیردریایی‌ها نشانه جالبی است که شاید معنی آن را ندانید. در ادامه دلیل برافراشتن این پرچم را بخوانید.

در نخستین روزهای ظهور زیردریایی‌های نظامی، افرادی بودند که با تاکتیک‌های آن‌ها موافق نبودند و آن‌ها را ناپسند می‌دانستند. نخستین لُرد دریایی نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا، دریاسالار آرتور ویلسون، به‌ شدت با استفاده از زیردریایی‌ مخالف بود و صراحتا اعلام کرد که اگر خدمه زیردریایی‌ دشمن دستگیر شوند، مانند دزدان دریایی آن‌ها را به دار خواهد آویخت.

داستان پرچم دزدان دریایی روی زیردریایی‌های نظامی

ظاهرا سخنان ویلسون بر خدمه زیردریایی بریتانیایی HMS E9 تأثیر گذاشت. وقتی این زیردریایی پس از غرق کردن یک رزم‌ناو آلمانی در جنگ جهانی اول به بندر بازگشت، پرچم جمجمه و استخوان‌های ضربدری را برای نشان دادن موفقیت در ماموریت خود برافراشت. این نخستین باری بود که یک زیردریایی پرچم جالی راجر (Jolly Roger) را به اهتزاز درآورد، اما آخرین بار نبود.

در ابتدا فقط زیردریایی‌های بریتانیایی این سنت را اجرا می‌کردند؛ اما تا زمان جنگ جهانی دوم کشورهای دیگری از جمله لهستان نیز پیرو این روش شدند. مدتی زیردریایی‌ها پرچم‌های متعددی را به نمایش می‌گذاشتند که هرکدام نشان‌دهنده‌ یک کشتی غرق ‌شده توسط آن‌ها بود. اما زمانی که تعداد این پرچم‌ها بیش از حد شد، برخی خدمه یک پرچم واحد دریافت کردند که روی آن نمادهای مختلفی دوخته می‌شد. این نمادها نوع کشتی غرق‌ شده را نشان می‌دادند و خدمه تنها پس از نخستین ماموریت موفقیت‌ آمیز خود این پرچم را دریافت می‌کردند.

امروزه اقیانوس‌های جهان مملو از زیردریایی‌های بالستیک و تهاجمی هستند و نیروی دریایی ایالات متحده با جسارت این سنت را ادامه می‌دهد. زیردریایی USS Jimmy Carter، پیشرفته‌ترین زیردریایی کلاس Seawolf و یکی از مرگبارترین زیردریایی‌های نیروی دریایی آمریکا، معمولا هنگام بازگشت به بندر پرچم دزدان دریایی را به اهتزاز درمی‌آورد.

یک کشتی جنگی دیگر پرچم دزدان دریایی را برافراشته می‌کند

برافراشتن پرچم جمجمه و استخوان‌های ضربدری این روزها دیگر محدود به زیردریایی‌ها نیست. ناوشکن USS Kidd، یک ناوشکن موشک‌ انداز کلاس Arleigh Burke، معمولا پرچم جالی راجر را از دکل خود برافراشته می‌کند. برخلاف USS Jimmy Carter، خدمه این ناوشکن برای برافراشتن پرچم دزدان دریایی تا زمان بازگشت از یک گشت موفقیت ‌آمیز صبر نمی‌کنند.

طبیعتا نیروی دریایی ایالات متحده چندان طرفدار بی‌قانونی نیست، اما سنت‌ها نیروی قدرتمندی در ارتش آمریکا محسوب می‌شوند. به همین دلیل به خدمه این کشتی اجازه داده شده تا این پرچم را به اهتزاز درآورند. نام این ناوشکن از دریاسالار آیزاک سی. کید گرفته شده است که نام خانوادگی‌اش با کاپیتان کید، یکی از دزدان دریایی مشهور قرن هفدهم، مشترک بود. همکلاسی‌های او در آکادمی نیروی دریایی به او لقب کپ (Cap) داده بودند. دریاسالار کید در جریان حمله به پرل هاربر، حین خدمت بر روی ناو USS Arizona جان خود را از دست داد.

برای گرامیداشت دریاسالار کید، نیروی دریایی ایالات متحده در سال ۱۹۴۳ یک ناوشکن کلاس Fletcher را به نام او نام‌ گذاری کرد. خدمه ناوشکن ادای احترام به او را یک قدم فراتر بردند و با کسب اجازه از همسر کید و نیروی دریایی، پرچم جمجمه و استخوان‌های ضربدری را برافراشتند.

علاوه بر این، هر زمان که خدمه این ناوشکن خلبانان سرنگون ‌شده را نجات داده و به ناو هواپیمابرشان بازمی‌گرداندند، در ازای آن درخواست بستنی می‌کردند و آن را نوعی «درخواست باج» می‌نامیدند. همین امر باعث شد که آن‌ها به دزدان دریایی اقیانوس آرام شهرت پیدا کنند. از آن زمان تاکنون، این تم دزدان دریایی همیشه همراه با نام کید بوده است.

ناوشکن کلاس Arleigh Burke این سنت را یک قدم فراتر برده و علاوه بر برافراشتن پرچم جالی راجر، این نشان را روی بخش پشتی توپ‌های پنج اینچی خود و همچنین در قسمت داخلی درهای کشتی نقاشی کرده است.

فقط به برافراشتن پرچم‌ دزدان دریایی بسنده نکرده‌اند

سنت‌ها معمولا با گذر زمان تکامل می‌یابند، به‌ ویژه زمانی که افراد جدیدی آن‌ها را مشاهده و دنبال می‌کنند. یک داستان تایید نشده از قرن هفدهم وجود دارد که به نبرد دریایی بین هلندی‌ها و انگلیسی‌ها اشاره می‌کند. در این نبرد هلندی‌ها پیروز شدند و هنگام بازگشت به خانه، دریاسالاری که فرماندهی ناوگان را بر عهده داشت یک جاروی چوبی را بر روی دکل کشتی خود برافراشت. این نمادی بود که نشان می‌داد او دریاها را از دشمنان خود پاک ‌سازی کرده است.

صدها سال بعد، خدمه زیردریایی USS Wahoo (SS-238) یکی از مشهورترین زیردریایی‌های جنگ جهانی دوم، نخستین زیردریایی‌ شد که این سنت را به عنوان یک رسم دریایی پذیرفت و جاروی چوبی را به نمایش گذاشت.

در سال ۱۹۴۳، فرمانده جدید زیردریایی Wahoo تصمیمات قاطع و چشمگیری گرفت که سومین گشت این زیردریایی را به موفقیتی بزرگ تبدیل کرد. این زیردریایی کلاس Gato پیش‌تر یک ناوشکن ژاپنی و دو کشتی باری ژاپنی را هدف قرار داده بود؛ آن هم بدون اینکه آسیبی ببیند. فرمانده دادلی واکر ماش مورتون در ادامه یک نفت‌کش و یک کشتی ترابری نیرو را شناسایی کرد و با شلیک دو اژدر، آن‌ها را از کار انداخت.

این بار جارو به زیردریایی‌ها اضافه شد

هنگامی که Wahoo پس از این ماموریت به پرل هاربر بازگشت، تماشاگران یک جارو را که به پریسکوپ زیردریایی بسته شده بود مشاهده کردند. در نیروی دریایی ایالات متحده، زیردریایی‌ها این نماد را پذیرفتند تا نشان دهند که در هر درگیری تمامی کشتی‌های دشمن را غرق کرده‌اند.

اما نمایش جارو تنها به زیردریایی‌های آمریکا محدود نماند. با گذشت زمان، این سنت در کل نیروی دریایی گسترش یافت و بعدها به نمادی برای موفقیت‌های غیررزمی تبدیل شد. امروزه بسیاری از کشتی‌ها هنگام موفقیت در آزمایش‌های دریایی، یک جارو را از دکل خود آویزان می‌کنند.

در گجت نیوز بخوانید: زیردریایی های اتمی ارتش آمریکا کجا و توسط چه کسی ساخته می‌شوند؟ زیردریایی های نظامی حداکثر تا چه عمقی می‌توانند به زیر آب بروند؟ ۱۱ تا از مهم ترین زیردریایی های تاریخ

به نظر می‌رسد سامانه موشکی پیشرفته اس 350 روسیه در برابر حملات اوکراین شکست خورده است و این می‌تواند برای روسیه یک زنگ خطر جدی باشد.

طبق گزارش‌های منتشرشده، یک واحد شناسایی اوکراینی خبر از نابودی سامانه دفاع هوایی پیشرفته اس 350 “Vityaz” روسیه در منطقه دونتسک داده است.

شکست سامانه موشکی اس 350 روسیه

بر اساس آخرین اخبار نظامی، حمله به سامانه اس 350 روسیه ظاهراً توسط یگان شناسایی توپخانه Chornyi Lis انجام شده است. به این ترتیب اوکراین توانسته یکی از مدرن‌ترین سیستم‌های دفاع هوایی روسیه را مورد هدف قرار دهد.

این واحد نظامی در بیانیه‌ای اعلام کرده است:

با عملیات دقیق و ماهرانه نیروهای شناسایی یگان توپخانه Chornyi Lis، موفق شدیم سامانه موشکی زمین به هوای میان‌برد اس ۳۵۰ Vityaz روسیه را شناسایی و منهدم کنیم.

اس 350 Vityaz یک سامانه دفاع هوایی نسل جدید است که توسط شرکت دفاعی Almaz-Antey توسعه یافته است تا جایگزین سیستم‌های قدیمی‌تر S-300PS و Buk-M1-2 شود. توسعه این سامانه از سال 2007 آغاز شد و در سال 2020 به خدمت نیروهای مسلح روسیه درآمد. هدف اصلی از طراحی اس 350، حفاظت از تأسیسات حیاتی و تجهیزات نظامی در برابر انواع تهدیدات هوایی از جمله هواپیماهای جنگنده، هلیکوپترها، موشک‌های کروز، پهپادها و حتی موشک‌های بالستیک تاکتیکی است.

در ویدئویی که توسط نیروهای اوکراینی منتشر شده، به نظر می‌رسد لحظه اصابت به یک سامانه روسی به تصویر کشیده شده باشد. اما به دلیل کیفیت پایین این ویدئو، تأیید قطعی اینکه هدف مورد اصابت واقعاً یک سامانه اس 350 بوده یا خیر، هنوز امکان‌پذیر نیست. با این حال، بر اساس اطلاعات منتشر شده، دست‌کم یک نمونه قطعی از آسیب جدی به سامانه اس 350 پس از برخورد با مین زمینی گزارش شده است.

این عملیات نظامی، رقابت تنگاتنگ برای برتری در حوزه‌ی پدافند هوایی را در این منازعه به نمایش می‌گذارد، جایی که نیروهای اوکراینی به‌طور پیوسته تأسیسات دفاع هوایی روسیه را مورد هدف قرار می‌دهند. در صورت تأیید این گزارش، از دست رفتن یک سامانه اس-۳۵۰، ضربه سنگینی بر شبکه‌ی چندلایه‌ی پدافند هوایی روسیه در مناطق اشغالی خواهد بود.

در گجت نيوز بخوانيد: سامانه پدافند هوایی اس ۳۰۰ روسیه ؛ پیشرفته ترین سپر دفاعی ایران رادار روسی Nebo-M قادر به شناسایی و ردیابی موشک ها و هواپیماهای رادارگریز است پدافند لیزری ضد پهپادی ارتش بریتانیا معرفی شد؛ کابوس پهپاد های نظامی اینجاست

یک شرکت سازنده تجهیزات دفاعی با توجه به نیاز اوکراین به خودرو زرهی مقاوم در جنگ با روس‌ها، از GYURZA-O2 در نمایشگاه IDEX رونمایی کرد.

یکی از شرکت‌های تولیدکننده تجهیزات دفاعی اوکراین به نام UKR ARMO TECH از جدیدترین خودرو زرهی خود با نام GYURZA-O2 در نمایشگاه IDEX 2025 رونمایی کرد. این خودرو زرهی برای شرایط مدرن میدان جنگ طراحی شده و مجهز به قابلیت‌های حفاظتی پیشرفته و جنگ الکترونیک به منظور دفاع از خدمه و سایر اجزاء حیاتی است. این خودرو قرار است پس از وارتا 2 در سال جاری تولید انبوه شود و به دست نیروهای نظامی اوکراین برسد.

خودرو زرهی جدید اوکراین

خودرو زرهی GYURZA-O2 روی یک شاسی تخصصی و مستقل سوار شده تا وظیفه حفاظت از خدمه و اجزاء دیگر را به خوبی انجام دهد. همچنین در برابر گلوله‌های آتش زا 7.62×39 میلی متری و 7.62×54 میلی متری، گلوله‌های توپخانه 155 میلی متری، انفجار گلوله‌های ضد تانک در ارتفاع 80 متری مقاومت خوبی از خود نشان می‌دهد.

این خودرو مجهز به یک موتور دیزلی کامینز 6 سیلندر شده و از کنترل الکترونیکی، گیربکس اتوماتیک و سیستم تعلیق تقویت شده سود می‌برد تا عملکرد قابل اعتمادی در شرایط شهری، خارج از جاده و شرایط اقلیمی نامساعد داشته باشد. GYURZA-O2 می‌تواند در دمای منفی 40 درجه سانتی گراد تا 50 درجه سانتی گراد دوام بیاورد و حداکثر برد 600 کیلومتر و حداکثر سرعت 110 کیلومتر در ساعت ارائه دهد.

شرکت UKR ARMO TECH به تهدید رو به رشد هواپیماهای بدون سرنشین یا پهپادها توجه داشته و به همین خاطر در خودرو زرهی خود از سیستم‌های مدرن جنگ الکترونیک بهره برده که یکی از مهم‌ترین آن‌ها، سیستم آنبورد EW است که در فرکانس‌های 150-1030 مگاهرتز کار می‌کند تا از پهپادهای اف پی وی و سایر تهدیدات هدایت شونده محفظت کند.

سایر تجهیزات خودرو زرهی GYURZA-O2

علاوه بر این، خودرو زرهی GYURZA-O2 می‌تواند به کمک سیستم تشخیص تهدید Fly-Off، سیگنال پهپادهای دشمن را در هر زمانی دریافت کند و نظارت، شناسایی و بومی سازی آن‌ها را انجام دهد. این قابلیت به خدمه اجازه می‌دهد قبل از اینکه تهدیدی به هدف خود برسد، اقدمات متقابل را انجام دهند.

همچنین به منظور محافظت بیشتر از خدمه و تضمین بقای آن‌ها، صندلی‌ها در برابر مین مقاوم هستند و ضربه گیر با مهار 5 نقطه‌ای برای آن‌ها در نظر گرفته شده است. فضای داخلی این خودرو با متریال ضد ریزش پوشانده شده تا از آسیب‌های ناشی از تکه تکه شدن جلوگیری کند.

یکی دیگر از قابلیت‌های خودرو GYURZA-O2 تجهیز آن با دوربین 360 درجه و دوربین‌های روز و شب، آشکارسازهای مادون قرمز و ابزارهای ناوبری دیجیتال است. یک مزیت اساسی این خودرو، حالت اختصاصی پوشاندن نور با غیرفعال کردن نورهای خارجی و حفظ عملکرد دید در شب است که به مخفی کاری آن کمک می‌کند. شرکت سازنده با ترکیب سیستم‌های ارتباطات و کنترل پیشرفته، گزینه‌های خوبی برای ادغام راه حال‌های مدیریتی در میدان نبرد معرفی کرده که کارایی بالایی دارند.

جنس بدنه GYURZA-O2 از فولاد آلیاژی درجه بالستیک بوده که مطابق با استانداردهای ناتو است. تمام مواد زرهی توسط آزمایشگاه تأیید شده وزارت دفاع اوکراین تحت آزمایش بالستیک قرار می‌گیرند. قرار است این محصول به کشورهای متحد ناتو صادر شود.

در گجت نیوز بخوانید: جنگ ترسناک سگ رباتیک و پهپاد مسلح را تماشا کنید! آیا چین قرار است جنگنده سوخو ۵۷ روسی را خریداری کند؟ روسیه با نسخه جدید راکت انداز گراد MLRS، پهپادهای اوکراینی را سالم نمی‌گذارد با پیشرفته‌ترین نسخه از جنگنده اف ۱۶ آشنا شوید

یکی از چابک‌ترین هواپیماهای نظامی دنیا، جنگنده F-15EX Eagle II است که در این مطلب تصمیم گرفته‌ایم نگاهی به محل تولد و سازنده آن بیندازیم.

هواپیماهای نظامی برای ایفای طیف گسترده‌ای از نقش‌ها، از حمل و نقل نیروها گرفته تا حمل تجهیزات، حملات هوایی و زمینی و وظایف نظارتی و شناسایی، طراحی شده‌اند، اما در میدان نبرد، انجام این وظایف و مأموریت‌ها جز با برتری هوایی ممکن نخواهد بود. در واقع می‌توان گفت که ستون فقرات نیروی هوایی هر کشوری، هواپیماهای جنگنده هستند که نمونه بارز آن‌ها را باید خانواده F15 ایالات متحده آمریکا دانست.

محل تولد و خالق جنگنده F-15EX Eagle II

جنگنده اف 15 که جزو سریع‌ترین جنگنده‌های جهان به حساب می‌آید، توسط مک دانل داگلاس و در سال 1969 میلادی طراحی شد و تبدیل به یک رقیب گردن کلفت و قدرتمند برای جنگنده ترسناک شوروی به نام میگ 25 گردید. همه چیز در کمال مطلوب خود صورت گرفت و پروسه طراحی و توسعه به خوبی پیش رفت. در سال 1977 میلادی، گروهی از خلبانان به رهبری کاپیتان دیوید آر کینگ و دونالد اس ماسی خاطرنشان کردند که پروژه F-15 یکی از موفق‌ترین برنامه‌های توسعه جنگنده در تاریخ نیروی هوایی بوده است.

در سال 1997، شرکت مک دانل داگلاس با کمپانی بزرگ بوئینگ ادغام شد و به این ترتیب، اف 15 قدیمی و بعضی از نمونه‌های اولیه توسعه یافته تبدیل به جت‌های قدرتمندی مثل F-15EX Eagle II شدند. در این مطلب از گجت نیوز به سراغ جزئیات بیشتری از این هواپیماهای جنگی رفته‌ایم تا ببینیم که مخوف‌ترین ساخته بوئینگ در کجا و توسط چه کسانی تولید می‌شود.

جنگنده F-15EX Eagle توسط بوئینگ ساخته شده

در آوریل 2021 بود که مراسم رونمایی و نامگذاری رسمی F-15EX برگزار شد. میزبان برپایی این رویداد، پایگاه نیروی هوایی اگلین واقع در شهرستان اوکالوسا در ایالت فلوریدا بود. در همین مراسم، بوئینگ به عنوان سازنده این جنگنده معرفی شد. سپهبد دوک ریچاردسون در بیانیه مطبوعاتی بوئینگ بیان کرد: «با بوئینگ کار کردیم تا تحویل دو جت جنگی F-15EX که در حالت عادی 39 ماه زمان می‌برد، تنها در 9 ماه به نیروی هوایی تحویل داده شود.»

اولین مدل از جنگنده اف ای ایکس در فوریه 2021 پرواز کرد و بوئینگ توانست پتانسیل این هواپیما را به رخ رقبایش بکشد. به گفته مدیر برنامه‌های اف 15 و معاون رئیس شرکت بوئینگ، متخصصان ما برای طراحی و ساخت یک هواپیمای جنگنده مدرن برای نیروی هوایی ایالات متحده هیجان زده هستند و جنبه‌های کلیدی مدل جدید به خوبی برجسته شده و این نسخه را از نسل‌های قدیمی‌اش متمایز می‌کند. برای مثال هم اکنون شاهد حضور امکاناتی مثل سیستم هشدار فعال / غیرفعال بقای ایگل و سامانه‌های جنگ الکترونیک پیشرفته و پیچیده هستیم که به کمک کمپانی BAE Systems در دسترس قرار گرفته است.

بیشتر بخوانید:

کدام کشورها بیشترین تعداد جنگنده F-15 را در ارتش خود دارند؟

هواپیمای جنگی F-15EX Eagle II در کجا ساخته می‌شود؟

به طور کلی از زمان‌های دور تا به امروز، اف 15 یک جنگنده محبوب بوده و همچنان شهرت سابق خود را حفظ کرده است. این جنگنده قدرتمند طی سال‌های مختلف به تکامل رسیده که بعضی از ویژگی‌های آن شامل بهبود حداکثر وزن برخاست، ظرفیت سوخت بهینه شده، رادار APG-82 AESA و تقویت ساختار سلاح‌های آن می‌شوند. سازنده اصلی مک دانل داگلاس، F-15A را در کارخانه‌های سنت لوئیس میسوری توسعه داد.

بعد از چند دهه تولید موفق، گفتیم که بوئینگ سرپرستی پروژه اف 15 را بر عهده گرفت تا پرچم‌دار F-15EX Eagle II را توسعه دهد. بوئینگ حضور فعالی در میسوری داشته و یک تأسیسات عظیم اف 15 در شمال شهرستان سنت لوئیس دارد. زمانی که گارد ملی هوایی اورگان موفق به دریافت اولین نسخه پیکربندی شده از این جنگنده شد، این هواپیما را از محل تولدش در سنت لوئیس به پایگاه گارد ملی هوایی پورتلند برد.

علاوه بر کارخانه بزرگی که بوئینگ در سنت لوئیس برای طراحی و توسعه F-15EX Eagle II دارد، این منطقه میزبان کارخانه‌های دیگری از بوئینگ است تا آن‌ها بتوانند فرآیند توسعه خانواده اف 15 را با سرعت بیشتری طی کنند. کارخانه قطعه سازی GKN Aerospace واقع در سنت لوئیس مدتی پیش توسط بوئینگ خریداری شد تا تأمین قطعات این جنگنده و F/A18 Hornet سریع‌تر انجام شود.

آینده در دست خانواده F-15

سابقه خانواده F-15 به بیش از نیم قرن می‌رسد و توانسته در این پنج دهه، شهرت و محبوبیت بی‌نظیری برای خودش به عنوان یکی از بهترین جنگنده‌های جهان دست و پا کند. بعضی از متحدان ایالات متحده مجهز به تعدادی اف 15 در آشیانه‌های خود هستند و حتی برنامه‌های نوسازی و ارتقای آن‌ها را در نظر گرفته‌اند.

در نوامبر سال گذشته، وب سایت دیفنس نیوز گزارش داد که جت‌های F-15K کره جنوبی (ناوگانی متشکل از 59 فروند جت جنگی) در حال آماده سازی مقدمات به منظور دریافت تجهیزات پیشرفته جدید از جمله رادارهای مدرن است و این پروژه برای کره‌ای‌ها 6.2 میلیارد دلار هزینه داشت.

همین موقع بود که اسرائیل طی قراردادی با آمریکا، 24 فروند F-15EX Eagle II (نام اسرائیلی آن‌ها F-15IA است) با هزینه 5.2 میلیارد دلاری دریافت کرد. نشنال اینترست گزارش داد که وزارت دفاع اسرائیل خاطرنشان کرده با دریافت جنگنده‌های جدید، رژیم صهیونیستی می‌تواند برتری‌های استراتژیکی خود را برای مقابله با چالش‌های خاورمیانه حفظ کند.

در گجت نیوز بخوانید: جنگ ترسناک سگ رباتیک و پهپاد مسلح را تماشا کنید! آیا چین قرار است جنگنده سوخو ۵۷ روسی را خریداری کند؟ روسیه با نسخه جدید راکت انداز گراد MLRS، پهپادهای اوکراینی را سالم نمی‌گذارد با پیشرفته‌ترین نسخه از جنگنده اف ۱۶ آشنا شوید

خبرهایی درباره احتمال خرید جنگنده سوخو 57 روسی توسط چین به گوش می‌رسد. اما این خبرها تا چه حد واقعیت دارند؟

روسیه در تلاش است تا جنگنده رادارگریز سوخو 57 فلون را به بازارهای جهانی عرضه کند، اما چشم‌انداز صادرات این جنگنده، به ویژه به چین، همچنان مبهم است.

آیا چین به دنبال خرید جنگنده سوخو 57 روسیه است؟

با وجود روابط نزدیک بین پوتین و شی جین پینگ و خریدهای گسترده تجهیزات نظامی روسیه توسط چین در گذشته، نمایش سوخو 57 در نمایشگاه اخیر هوایی چین با واکنش‌های منفی مواجه شد.

چین در حال حاضر جنگنده رادارگریز جی-20 خود را در اختیار دارد و ممکن است نیازی به خرید سوخو 57 احساس نکند. علاوه بر این، تحریم‌های گسترده غرب علیه روسیه، توانایی این کشور را در تولید انبوه سوخو 57 به شدت محدود کرده است. اگرچه سوخو 57 از سرعت و قابلیت مانور بسیار بالایی برخوردار است، اما آینده آن به عنوان یک محصول صادراتی موفق نامشخص باقی مانده است.

از سال 1990 تاکنون، چین حدود 39 میلیارد دلار تجهیزات دفاعی از روسیه خریداری کرده است. این تبادل تسلیحاتی، یک طرفه نبوده است و چین نیز اقدام ه فروش قطعات الکترونیکی، میکروچیپ‌ها و سایر فناوری‌ها به روسیه کرده است.

دیدارهای مکرر ولادیمیر پوتین و شی جین پینگ بر عمق همکاری‌های نظامی دو کشور دلالت دارد و نشان می‌دهد که سطح این همکاری‌ها به طور مداوم در حال افزایش است. اما احتمال فروش تسلیحات بزرگ‌تری از جمله جنگنده‌های رادارگریز در آینده‌ی نزدیک وجود دارد. پوتین می‌تواند با فروش بیشتر تسلیحات به چین، از جمله جنگنده‌های نسل پنجم سوخو 57 فلون، به تقویت همکاری‌های نظامی دو کشور کمک کند.

مسکو پاییز گذشته، دو نمونه آزمایشی از جنگنده فلون را برای نمایش در یک رویداد هوایی معتبر به چین ارسال کرد. با این حال، این حضور با استقبال سرد چینی‌ها مواجه شد. به گفته منابع آگاه، سوخو-57 نه تنها مورد پسند قرار نگرفت. احتمالاً روس‌ها برای رسیدن به مهلت زمانی نمایشگاه، نمونه‌های آزمایشی را به سرعت آماده کرده‌اند و همین امر منجر به نقص‌هایی در برخی از اجزا شده است. با این حال، این شروع نامناسبی برای برنامه صادرات سوخو-57 محسوب می‌شود.

یکی از چالش‌های اساسی که روسیه با آن دست و پنجه نرم می‌کند، عبور از سد تحریم‌های گسترده غرب است. پیچیدگی بالای فناوری الکترونیک مورد استفاده در هواپیماهای پیشرفته، مانعی جدی بر سر راه تولید و صادرات جنگنده‌های سوخو 57 است. حتی اگر چین تصمیم به سفارش انبوه این جنگنده‌ها بگیرد، روسیه به دلیل محدودیت‌های تحریمی ممکن است قادر به تأمین قطعات و تجهیزات مورد نیاز برای اجرای تعهدات قراردادی نباشد.

روسیه برنامه‌ای بلندمدت برای ساخت 76 فروند سوخو 57 تا سال 2028 دارد، اما با توجه به موانع موجود، تحقق این هدف در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. از منظر منطقی، خرید سوخو 57 برای چین جذابیت دارد؛ چرا که جنگنده‌های نسل پنجم به طور کلی از قابلیت‌های بالایی برخوردار هستند. با این حال، صنعت هوافضای چین نیز در حال توسعه جنگنده‌های  نسل پنجم و ششم خود است.

سوخو 57 فلون دارای طول 20.1 متر و عرض بال 14.1 است و از دو موتور توربوفن پس‌سوز ساترن AL-41 بهره می‌برد که به آن امکان می‌دهد تا به سرعت 2 ماخ دست یابد. این جنگنده چند منظوره قابلیت حمل انواع مختلف تسلیحات از جمله بمب‌های هدایت‌شونده دقیق، بمب‌های خوشه‌ای و طیف وسیعی از موشک‌های هوا به هوا و هوا به زمین را دارد.

چین هنوز شریک صادراتی سوخو 57 نیست و شاید هرگز این جنگنده را خریداری نکند. دلیل این امر، توسعه جنگنده پنهان‌کار جی-20 توسط چینی‌ها است که از برخی جهات مشابه سوخو 57 است. با این حال، این وضعیت دائمی نیست و ممکن است شرایط در آینده تغییر کند. با توجه به روابط دوستانه بین پوتین و شی، انتظار می‌رود که روسیه تلاش کند تا صادرات جنگنده نسل جدید خود به چین را افزایش دهد. با این حال، روس‌ها هنوز موفق نشده‌اند تا تجهیزات نظامی بزرگ از چین خریداری کنند. سوخو 57 هواپیمایی بسیار چابک و سریع است، اما ژنرال‌های چینی احتمالاً قبل از سفارش انبوه این جنگنده، به بررسی‌های بیشتری خواهند پرداخت.

در گجت نيوز بخوانيد: کدام کشورها بیشترین جنگنده های سوخو را در ارتش خود دارند؟ معاون هماهنگ کننده قرارگاه خاتم الانبیا: جنگنده «سوخو ۳۵» خریداری شده است ادعای نشریه آمریکایی: روسیه جنگنده های سوخو ۳۵ را به ایران می فرستد