برچسب: بدن انسان

  • چگونگی ورود ویروس آنفلوانزا به سلول انسان

    هر زمستان، وقتی هوا سردتر می‌شود و شال‌گردن‌ها دوباره روی شانه‌ها می‌نشینند، یک مهمان قدیمی هم بازمی‌گردد: آنفلوانزا. این بیماری خود را با تب، بدن‌درد و آبریزش بینی نشان می‌دهد. اما پشت این نشانه‌ها، نمایشی میکروسکوپی در جریان است که اکنون به لطف اختراع جدید دانشمندان می‌توانیم آن را تماشا کنیم.

    به گزارش خبرگزاری سیناپرس؛ عامل این بیماری ویروس آنفلوانزا است که سوار بر قطرات ریزی می‌شود که ما آن‌ها را تنفس می‌کنیم. وقتی وارد بدن می‌شود، از سد دفاعی ما عبور می‌کند و تهاجم خاموش خود را با هدف گرفتن سلول‌هایی که ما را زنده نگه می‌دارند، آغاز می‌کند.
    روی سطح ویروس آنفلوانزا دو «کلید» مولکولی قرار دارد: هماگلوتینین (HA) و نورآمینیداز (NA). این‌ها ابزار نفوذ ویروس‌ هستند؛ ابزارهایی که به آن اجازه می‌دهند وارد سلول‌های ما شود و از یک میزبان به میزبان دیگر گسترش یابد.
    ویروس آنفلوانزا مانند دزدی عمل می‌کند که به دنبال درهای باز می‌گردد. پروتئین‌های HA و NA به مولکول‌های کوچکی به نام اسیدهای سیالیک روی سطح سلول‌ها می‌چسبند. پس از اتصال، ویروس روی سطح سلول می‌لغزد تا زمانی که سلول، شکل خود را تغییر دهد و ویروس را ببلعد. این فرایند «اندوسیتوز» نام دارد.
    اما مشاهده‌ این‌که ویروس آنفلوانزا چگونه مخفیانه وارد سلول‌ها می‌شود، دشوار بوده است، زیرا میکروسکوپ‌های معمولی قادر نیستند این مراحل سریع و بسیار ریز را با وضوح کافی ثبت کنند.
    در یک مطالعه‌ پیشگامانه، دانشمندانی از سوئیس و ژاپن نوع جدیدی از «ابرمیکروسکوپ» ساختند؛ آن‌ها دو ابزار تصویربرداری قدرتمند یعنی میکروسکوپ نیروی اتمی (AFM) و میکروسکوپ فلورسانس را با هم ترکیب کردند و روشی تازه به نام سامانه تصویربرداری دوگانه هم‌کانونی و میکروسکوپ نیروی اتمی را برای مشاهده ویروس‌ها به اختصار  ViViD-AFM پدید آوردند. این سامانه‌ ترکیبی به پژوهشگران اجازه می‌دهد با جزئیاتی خارق‌العاده به درون سلول‌های زنده‌ انسانی زوم کنند و برای نخستین بار، نگاهی زنده و هم‌زمان به عملکرد ویروس آنفلوانزا داشته باشند.
    برای اولین بار، پژوهشگران توانستند در مقیاس نانومتری، نمایش ورود ویروس آنفلوانزا به سلول را واقعا ببینند. اما شگفت‌آورترین بخش ماجرا، نقش خود سلول هدف بود. سلول به‌جای آن‌که منفعلانه اجازه‌ ورود بدهد، انگار واکنش نشان می‌داد: کش می‌آمد، جابه‌جا می‌شد و حتی تلاش می‌کرد ویروس را در اختیار بگیرد؛ گویی می‌خواست کنترل این مواجهه را به دست بگیرد.
    با استفاده از این سامانه‌ جدید، گروه پژوهشی مشاهده کرد که ذرات منفرد ویروس آنفلوانزا چگونه در شرایط مختلف روی سطح سلول حرکت می‌کنند؛ از جمله زمانی که برخی پروتئین‌های ویروسی مسدود شده‌اند، وقتی محل‌های اتصال روی سلول کمتر است، یا زمانی که انواع مختلفی از ویروس آزمایش می‌شوند. آن‌ها همچنین بررسی کردند که غشای سلول پیش از ورود ویروس و در طول آن چگونه تغییر شکل می‌دهد.

    ویروس آنفلوانزا چگونه وارد سلول‌های ما می‌شود؟

    برای دیدن واضح ویروس آنفلوانزا، دانشمندان معمولا برچسب‌های فلورسانس به آن اضافه می‌کنند تا بدرخشد. اما ابزار جدید حتی می‌تواند ویروس‌ها را بدون هیچ برچسبی دنبال کند. این روش به پژوهشگران اجازه می‌دهد هم‌زمان هم شکل سلول و هم سیگنال‌های نوری ویروس را ببینند و تصویری دقیق از چگونگی اتصال و تعامل پروتئین‌های ویروس با سلول به دست آورند.

    این مطالعه نشان داد که ویروس آنفلوانزا برای ورود به سلول به برجستگی‌های بزرگ‌تری روی سطح سلول نیاز دارد. این برجستگی‌ها از پروتئینی به نام اکتین ساخته می‌شوند که به شکل‌دهی سلول کمک می‌کند. جالب آن‌که این فرایند توسط برخی مهارکننده‌ها متوقف نشد که نشان می‌دهد ممکن است مشابه دیگر فعالیت‌های طبیعی سلولی باشد.

    به نقل از ایسنا، پس از اتصال ویروس به خوشه‌های گیرنده، سیگنال‌هایی ارسال می‌شود که سلول را وادار می‌کند ویروس را با پوششی به نام کلاترین احاطه کند و یک برجستگی اکتینی بسازد که ویروس را به درون می‌کشد. سپس ویروس درون یک وزیکول جدا می‌شود و به عمق سلول، به سمت هسته، منتقل می‌شود.

    این فناوری جدید میکروسکوپی می‌تواند مسیر توسعه‌ داروهای آینده را نیز هموار کند. پژوهشگران می‌توانند از آن برای آزمایش کارایی داروهای ضدویروسی مستقیما در سلول‌های زنده و مشاهده‌ نتایج به‌صورت زنده استفاده کنند. این گروه همچنین تاکید می‌کند که همین ابزار می‌تواند برای مطالعه‌ رفتار سایر ویروس‌ها و نیز بررسی تعامل واکسن‌ها با سلول‌ها به کار رود.

    نوشته چگونگی ورود ویروس آنفلوانزا به سلول انسان اولین بار در خبرگزاری سیناپرس. پدیدار شد.

  • «کینازها» شمشیر دولبه در بدن انسان

     

    کینازها، آنزیم‌هایی که در تنظیم فعالیت سلول‌ها نقش اساسی دارند، به تازگی بیش از هر زمان دیگری در کانون توجه پژوهش‌های علمی قرار گرفته‌اند. پژوهشی تازه، با بررسی جامع نقش این مولکول‌ها در فرآیند سرطان، چشم‌اندازهای نوینی را برای درمان‌های هدفمند نشان می‌دهد.

    به گزارش خبرگزاری سینا، کینوم انسانی، یعنی مجموعه کامل ژن‌هایی که دستور ساخت آنزیم‌های کیناز را در بدن می‌دهند، بخش کوچکی از ژنوم انسان را تشکیل می‌دهد اما تأثیری بزرگ بر حیات سلولی دارد. این آنزیم‌ها با افزودن گروه‌های فسفات به پروتئین‌ها، نحوه فعالیت آن‌ها را تغییر می‌دهند و در نتیجه مسیرهای سیگنالینگ سلولی را کنترل می‌کنند. هر تغییری در این فرآیند می‌تواند پیامدهای گسترده‌ای داشته باشد، از جمله رشد بی‌رویه سلول‌ها و آغاز سرطان. بر اساس داده‌های علمی، بیش از دو سوم پروتئین‌های بدن تحت تأثیر فسفریلاسیون قرار دارند؛ فرایندی که با دخالت کینازها انجام می‌شود. به همین دلیل، شناخت دقیق‌تر این شبکه پیچیده برای درک بیماری‌هایی چون سرطان اهمیت حیاتی دارد.

    از سوی دیگر، مطالعات نشان داده‌اند که اختلال در فعالیت کینازها، یعنی همان آنزیم‌هایی که باید نظم سلولی را حفظ کنند، می‌تواند موجب بروز تغییرات پاتولوژیک گسترده شود. زمانی که این آنزیم‌ها بیش از اندازه فعال شوند یا به درستی تنظیم نشوند، فرآیند تقسیم سلولی از کنترل خارج شده و بافت‌های توموری شکل می‌گیرند. به همین دلیل، بررسی ساختار و عملکرد این آنزیم‌ها نه تنها از نظر زیست‌شناسی سلولی بلکه از دیدگاه درمانی نیز اهمیتی ویژه دارد. محققان امیدوارند با درک بهتر این مسیرها، راه‌هایی برای جلوگیری از رشد تومور یا حتی بازگرداندن سلول‌های سرطانی به حالت طبیعی بیابند.

    در همین راستا، محمدرضا مفید از گروه بیوشیمی بالینی دانشکده داروسازی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان به همراه سه همکار خود از همان دانشگاه و با همکاری دانشگاه علوم پزشکی همدان، مطالعه‌ای مروری انجام داده‌اند که به نقش و اهمیت کینوم انسانی در سرطان پرداخته است. این تیم علمی با مرور مقالات بین‌المللی، تلاش کرده‌اند تصویری جامع از عملکرد کینازها و کاربرد آن‌ها در درمان‌های نوین سرطان ارائه دهند.

    برای انجام این پژوهش، محققان به سراغ پایگاه‌های معتبر علمی رفته‌اند و مقالات منتشر شده بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۲ را بررسی کرده‌اند. آن‌ها با استفاده از واژه‌هایی مانند «کیناز»، «کینوم انسانی»، «سرطان» و «مهارکننده کیناز»، ده‌ها مقاله را شناسایی و در نهایت ۶۴ مورد مرتبط را انتخاب کردند. به این ترتیب، مجموعه‌ای از یافته‌های دقیق و تازه درباره نحوه عملکرد کینازها در رشد سلولی و سرطان استخراج شد.

    نتایج این پژوهش نشان می‌دهند که آنزیم‌های کیناز، از مهم‌ترین اجزای چرخه رشد و تکثیر سلولی‌اند و زمانی که فعالیتشان از حالت طبیعی خارج می‌شود، نقش مستقیمی در آغاز سرطان دارند. از همین رو، کنترل فعالیت این آنزیم‌ها می‌تواند به عنوان راهکاری مؤثر برای مهار رشد تومورهای سرطانی مورد توجه قرار گیرد.

    پژوهشگران همچنین دریافته‌اند که مهارکننده‌های کیناز یعنی داروهایی که به طور هدفمند جلوی فعالیت بیش از حد این آنزیم‌ها را می‌گیرند، در ترکیب با روش‌های درمانی سنتی مانند شیمی‌درمانی یا پرتودرمانی می‌توانند نتایج بهتری به همراه داشته باشند. این ترکیب درمانی نه تنها رشد سلول‌های سرطانی را مهار می‌کند بلکه می‌تواند مقاومت دارویی تومورها را نیز کاهش دهد.

    اهمیت این یافته‌ها که در مجله علمی-پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی بابل منتشر شده‌اند، زمانی آشکارتر می‌شود که بدانیم بیش از یک‌سوم اهداف دارویی در حال تحقیق برای سرطان، مربوط به مهار کینازهاست. این داروها برخلاف شیمی‌درمانی‌های سنتی، به طور خاص مسیرهایی را هدف قرار می‌دهند که تنها در سلول‌های سرطانی فعال هستند، بنابراین آسیب کمتری به بافت‌های سالم وارد می‌شود. چنین درمان‌هایی می‌توانند نه تنها در مهار تومور، بلکه در جلوگیری از عود بیماری و بهبود کیفیت زندگی بیماران نقش چشمگیری داشته باشند.

    مطالعات پیشین نیز این یافته‌ها را تأیید کرده‌اند. برای نمونه، در یک پژوهش بین المللی نشان داده شد که مسیرهای سیگنالینگ کینازها در شکل‌گیری تومور، متاستاز و مقاومت دارویی نقش مهمی دارند. این نتایج، بر لزوم توسعه داروهای هدفمند مبتنی بر مهارکننده‌های کیناز تأکید می‌کند؛ داروهایی که به‌جای از بین بردن تمام سلول‌ها، تنها مسیرهای خاصی را در سلول‌های سرطانی مسدود می‌کنند.

     

     

    نوشته «کینازها» شمشیر دولبه در بدن انسان اولین بار در خبرگزاری سیناپرس. پدیدار شد.

  • این اعضای بدن انسان هیچ استفاده‌ای ندارند!

    04 اردیبهشت 1404 ساعت 21:17

    بدن انسان با پیچیدگی حیرت‌انگیزی طراحی شده است، اما برخی از اجزای آن به نظر می‌رسد که دیگر کاربرد خاصی ندارند. این اعضای بدون استفاده در بدن انسان (Human Vestigial Organs) همچون قطعاتی از گذشته‌ی تکاملی ما هستند که با پیشرفت نسل‌ها، عملکرد اصلی خود را از دست داده‌اند. در ادامه این اعضا را بررسی می‌کنیم و با علل حضورشان آشنا می‌شویم.

    از آپاندیس گرفته تا دندان عقل، بدن ما دارای بخش‌هایی است که یا کاملاً بلااستفاده‌اند یا عملکرد آن‌ها بسیار کمرنگ و غیرضروری شده است. این پدیده نه‌تنها توجه زیست‌شناسان را جلب کرده، بلکه سوالات بسیاری در مورد روند تکامل انسان ایجاد کرده است. با ما همراه باشید تا نگاهی علمی، دقیق و به‌روز به این موضوع بیندازیم.

    اعضای بدون استفاده بدن انسان کدامند؟

    فهرست مطالب

    1. آپاندیس (Appendix)

    آپاندیس یکی از معروف‌ترین اعضای بدون استفاده بدن انسان است. این زائده‌ی کوچک در انتهای روده بزرگ قرار دارد. هرچند تحقیقات جدیدی نشان می‌دهد که آپاندیس ممکن است در سیستم ایمنی نقش جزئی ایفا کند، اما در صورت برداشتن آن هیچ اختلالی در سلامت عمومی ایجاد نمی‌شود.

    2. دندان عقل (Wisdom Teeth)

    دندان‌های عقل، سومین سری از دندان‌های آسیای بزرگ هستند که اغلب در سنین 17 تا 25 سالگی ظاهر می‌شوند. با کوچک شدن فک انسان‌ها در طول زمان، دیگر جایی برای رشد این دندان‌ها باقی نمانده و اغلب باعث درد، عفونت یا نیاز به جراحی می‌شوند.

    بی‌استفاده‌ترین اعضای بدن انسانبی‌استفاده‌ترین اعضای بدن انسان

    3. دنبالچه (Coccyx)

    دنبالچه که در انتهای ستون فقرات قرار دارد، باقی‌مانده‌ی دم در حیوانات است. انسان‌ها دم ندارند، اما این قطعه هنوز در بدن باقی مانده و کاربرد خاصی ندارد، هرچند در نشستن ممکن است کمی پشتیبانی ساختاری ایجاد کند.

    4. موهای بدن

    موهای بدن در انسان‌های اولیه نقش حفاظتی در برابر سرما و اشعه‌های مضر داشتند. امروزه با وجود لباس و کرم‌های محافظتی، بیشتر این موها کاربرد خاصی ندارند، به‌جز ابروها و مژه‌ها که هنوز نقش محافظتی و زیبایی‌شناختی دارند.

    5. عضله گوش (Auricular Muscles)

    برخی افراد هنوز می‌توانند گوش‌هایشان را کمی حرکت دهند، اما این عضلات برای بیشتر ما غیرکاربردی هستند. این عضلات در حیوانات برای جهت‌یابی صدا بسیار مهم‌اند، اما در انسان‌ها تقریباً بی‌استفاده‌اند.

    بی‌استفاده‌ترین اعضای بدن انسانبی‌استفاده‌ترین اعضای بدن انسان

    6. عضله زیر ترقوه (Subclavius)

    این عضله بین ترقوه و دنده اول قرار دارد و اگر انسان هنوز مانند برخی از پستانداران با چهار دست‌وپا حرکت می‌کرد، بسیار مفید بود. اما امروزه تقریباً نقشی در حرکت ما ندارد.

    7. پلک سوم (Plica Semilunaris)

    بقایای پلک سوم در گوشه داخلی چشم قرار دارد و در حیوانات به‌عنوان یک لایه محافظتی اضافی عمل می‌کند. اما در انسان تنها به شکل یک لایه کوچک بی‌کارکرد باقی مانده است.

    8. عضله کف‌پایی (Plantaris Muscle)

    این عضله در برخی انسان‌ها وجود ندارد و در برخی دیگر بسیار ضعیف است. در گذشته برای گرفتن و دستکاری اجسام با پاها کاربرد داشت، اما اکنون کاربرد مشخصی ندارد.

    بیشتر بخوانید

    9. نوک پستان در مردان

    نوک پستان در مردان هیچ کاربردی ندارد و صرفاً نتیجه‌ی روند رشد جنین است که تا هفته ششم جنسیت تمایز نیافته و نوک پستان در همه‌ی جنین‌ها شکل می‌گیرد.

    چرا هنوز این اعضا در بدن ما هستند؟

    بر اساس نظریه داروین و تکامل، اعضایی که دیگر کاربردی ندارند، لزوماً فوراً از بدن حذف نمی‌شوند. این فرآیند ممکن است میلیون‌ها سال طول بکشد و تنها در صورتی حذف می‌شود که نبود آن به بقای نسل کمک کند. به همین دلیل، این اعضا به شکل “زائده‌های تکاملی” باقی می‌مانند.

    بی‌استفاده‌ترین اعضای بدن انسانبی‌استفاده‌ترین اعضای بدن انسان

    نقش تحقیقات جدید در بازنگری عملکردها

    اگرچه به برخی از این اعضا برچسب “بی‌استفاده” خورده است، اما علم همواره در حال پیشرفت است. برای مثال:

    • تحقیقات دانشگاه Duke نشان داده آپاندیس ممکن است به عنوان ذخیره‌گاه باکتری‌های مفید روده عمل کند.
    • برخی مطالعات حاکی از آن‌اند که موهای ریز بدن ممکن است در حس کردن حرکت حشرات روی پوست نقش داشته باشند.

    پاسخ مستقیم به پرسش اصلی:

    بسیاری از اعضای بدن انسان که امروزه کاربرد خاصی ندارند، در واقع بقایای تکاملی هستند که در گذشته نقشی حیاتی داشته‌اند و اکنون با تغییر سبک زندگی و محیط، کارکرد خود را از دست داده‌اند.

    جمع‌بندی

    بدن انسان همچنان رازهای زیادی در دل خود دارد و اعضای بدون استفاده بخشی از همین اسرار تکاملی هستند. اگرچه برخی از آن‌ها در ظاهر بی‌کاربرد به نظر می‌رسند، اما علم روز ممکن است در آینده کارکردهای جدیدی برای آن‌ها کشف کند. شناخت این بخش‌ها نه‌تنها برای درک بهتر بدن خودمان مفید است، بلکه ما را به سیر تکامل و داستان شگفت‌انگیز بشر نزدیک‌تر می‌کند.

    Adblock test (Why?)