شورشهای آخرالزمانی در ایران بر اثر “جدی گرفته نشدن” شروع میشه. جایی که هندوانههایی(حرفهای شیرین درباره غرور و عزت و اقتدار ملی) که مسئولین زیر بغل مردم میگذارند دیگر خریدار ندارد و عمل مسئولین(بهرهکشی حداکثری از نیروی کار) مایهی احساس حقارت و خودکمبینی در برابر قشر پردرآمد میشه.
این جدیگرفتهنشدن در مقابل پول و قدرت و نفوذ عدهای معلومالحال، باعث عکسالعملهای فرد در خانه و جامعه نسبت به فشار فقر میشه که کمترین نمود آن را میتوان در چهرههای عصبی و برافروختهی مردم و تحریکپذیری آنها در اجتماع دید.
بچههای بالا شوخیشوخی به قورباغهها سنگ میزنند، قورباغهها جدیجدی میمیرند! توی این شرایط، میخوام که صد سال سیاه سنگ روی سنگ بند نشه.
