سال سخت برای صنعت خودروی ایران

الف) زنجیره تأمین زخمی

آسیب به برخی صنایع بالادستی مثل فولاد و پتروشیمی، عملاً تولید را از پایه دچار مشکل کرده است. وقتی مواد اولیه به‌موقع نمی‌رسد، انتظار برای تیراژ بالا بیشتر شبیه شوخی است تا برنامه‌ریزی صنعتی.

ب) اختلال در واردات قطعات

مسیرهای حمل‌ونقل و تأمین قطعات، به‌خصوص قطعات الکترونیکی، با اختلال جدی مواجه شده‌اند. در صنعتی که حتی یک ECU می‌تواند خط تولید را متوقف کند، این موضوع یعنی توقف‌های زنجیره‌ای.

ج) فروردین از دست رفته

تعطیلی خطوط تولید در ابتدای سال، عملاً صدها هزار دستگاه را از برنامه حذف کرده است. چیزی که دیگر به‌سادگی قابل جبران نیست، حتی اگر کارخانه‌ها تصمیم بگیرند شبانه‌روز کار کنند.

اگر قبلاً رقابت روی «تعداد تولید» بود، حالا بازی عوض شده است. خودروسازان داخلی به‌وضوح به سمت تولید خودروهای گران‌تر حرکت کرده‌اند.

مدل‌هایی مثل ری‌را، تارا توربو، شاهین پلاس و… در اولویت قرار گرفته‌اند، چون حاشیه سودشان اجازه می‌دهد چرخ کارخانه حداقل بچرخد.

در مقابل، خودروهای اقتصادی‌تر مثل کوییک و ساینا به حاشیه رانده شده‌اند؛ نه به خاطر کم‌طرفدار بودن، بلکه به خاطر کم‌سود بودن و این دقیقاً همان نقطه‌ای است که «بازار مصرفی» آرام‌آرام حذف می‌شود.

عددها جالب‌اند، اما برای مردم بیشتر شبیه طنز تلخ هستند. تقاضای انباشته: حدود ۲ میلیون دستگاه و عرضه واقعی: کمتر از ۱ میلیون دستگاه. این در نگاه اول یعنی کمبود. اما واقعیت این است که مشکل اصلی «کمبود پول» است نه خودرو.

وقتی قیمت خودروهای داخلی به سطوح چند میلیاردی رسیده، دیگر حتی اگر خودرو هم باشد، مشتری واقعی کم است. نتیجه؟ بازاری که همزمان هم داغ است و هم یخ‌زده.

واردات خودرو قرار بود نقش تنظیم‌گر بازار را بازی کند، اما در عمل به یک فرآیند فرسایشی تبدیل شده است. سال گذشته نهایتا کمتر از 70 هزار دستگاه خودرو ترخیص شدند. اما امسال ممکن است این تعداد با چالش‌های جدید شرایط منطقه، حتی به صفر برسند.

جدول واردات خودرو به ایران (۱۴۰۰ تا ۱۴۰۴)

Adblock test (Why?)

لینک منبع