نادلا در ادامه تأکید میکند: «ما هنوز در کیلومترهای ابتدایی یک ماراتن قرار داریم. بخش بزرگی از مسیر همچنان غیرقابل پیشبینی است. در شرایطی که با نوعی انباشت مدلها روبهرو هستیم و توانمندیها سریعتر از توان ما برای استفادهی مؤثر آنها در دنیای واقعی رشد میکنند، هنوز نکات مهمی وجود دارد که باید بهدرستی به آنها بپردازیم.»
او در نخستین محور مطرحشده در این یادداشت میگوید: «باید از بحثهای دوقطبی میان تولید محتوای بیکیفیت و پیچیدگی افراطی عبور کنیم و به تعادلی تازه در نظریهی ذهن برسیم؛ تعادلی که در آن، انسانها با این ابزارهای جدید تقویتکنندهی توان شناختی، در تعامل با یکدیگر تعریف شوند.»
نادلا همچنین اضافه میکند: «لازم است آگاهانه تصمیم بگیریم که این فناوری چگونه بهعنوان راهحلی برای چالشهای انسان و سیارهمان در جهان گسترش پیدا کند. اگر هوش مصنوعی قرار است مقبولیت اجتماعی داشته باشد، باید اثر ملموس و قابل ارزیابی در دنیای واقعی ایجاد کند. انتخابهایی که دربارهی محل مصرف منابع محدود انرژی، توان پردازشی و استعداد انسانی انجام میدهیم، اهمیت بالایی خواهد داشت. این همان مسئلهی اجتماعی-فناورانهای است که باید بر سر آن به اجماع برسیم.»
