روش دوم، قطارهای شهری و مترو است که به عنوان حمل و نقل ریلی شهری شناخته میشود. این سیستم شامل متروهای زیرزمینی، تراموا و قطارهای سبک است. برای مثال، متروی تهران با دهها کیلومتر خطوط فعال، روزانه میلیونها مسافر را جابهجا میکند و ظرفیت بالایی برای کاهش ترافیک دارد. در سطح بینالمللی، سیستمهای ریلی مانند آنچه در لندن یا نیویورک وجود دارد، الگویی برای توسعه پایدار است، جایی که متروها نه تنها سریع هستند، بلکه با ادغام با سایر سیستمها، دسترسی را افزایش میدهند.
تاکسیهای اشتراکی و ونها روش دیگری است که در شهرهای بزرگ و مشهور دنیا رایج است. این وسایل ظرفیت ۱۰ تا ۲۰ مسافر را دارند و بر اساس مسیرهای ثابت عمل میکنند که انعطافپذیری بیشتری نسبت به اتوبوسها ارائه میدهند. در نهایت، دوچرخههای اشتراکی و پیادهروی به عنوان روشهای مکمل نیز جزو اشکال مختلف حمل و نقل عمومی به شمار میرود. ترکیب این روشها میتواند دسترسی افراد را تا ۷۵ درصد افزایش دهد و به اهداف توسعه پایدار کمک کند.
کپی لینک
وضعیت حمل و نقل عمومی در کلانشهرهای ایران
ایران با جمعیتی بیش از 85 میلیون نفر، یکی از کشورهای پرجمعیت خاورمیانه است و شهرهای بزرگ آن با چالشهای ترافیکی روبرو هستند. بر اساس گزارشها بیش از 70 درصد سفرهای شهری در کلانشهرها با خودروهای شخصی انجام میشود که این امر حمل و نقل عمومی را تحتفشار قرار داده است. با این وجود، پیشرفتهایی در سالهای اخیر به ویژه در شهرهای بزرگ همچون تهران، مشهد، اصفهان و تبریز مشاهده میشود.
