مدتها صحبت از اعمال محدودیت روی اینترنت در قالب اینترنت طبقاتی و اینترنت ملی بود، اما بهشخصه هرگز تصور نمیکردم فارغ از بهانه یا دلیلش، اینگونه دست مردم ایران از اینترنت کوتاه شود. آن هم نه برای یکی دو روز، بلکه برای بیش از ۴۰۰ ساعت!
حداقل انتظاری که از دولت و نهادهای مسئول میرفت، ارائه یک توضیح شفاف و واحد درباره دلیل طول کشیدن این قطعی و زمان حدودی بازگشت آن بود. اما نه تنها چنین کاری نکردهاند، بلکه هر کسی که مسئولیتی دارد، به ساز خودش یک زمانی میگوید. این همه شرکت و متولی در حوزه تکنولوژی و ارتباطات داریم، اما همه را جمع کنیم یک جمله درست و حسابی ازشان درنمیآید. حتی یک رسانه مثل فارس هم گفتههایش توسط وزارت رد میشود. این قطعیهای رندوم دو سه روز اخیر هم دیگر حکم کمدی پیدا کرده است. انگار همانهایی که این قطعی را اعمال کردهاند، الان راه بازگشت به حالت قبل را نمیدانند و تکتک دکمهها را میزنند تا بلکه یک جوری راهش را پیدا کنند.
صدمه قابل توجهی که این اتفاق به کسب و کارهای دیجیتال زده است را همه میدانیم و اعضای ویجیاتو هم با آن دست و پنجه نرم میکند. حداقلش این است که دستمان از انجام کاری کوتاه شده که سالهاست با علاقه آن را دنبال میکنیم و حتی درست نمیدانیم در دنیا چه میگذرد. خیلیها هم منبع اصلی درآمد خود را از دست دادهاند و حالا در شروع بهمن باید فکر خسارتهایی باشند که متحمل شدهاند.
بشر پیشرفت نمیکند که خیلی راحت به این شکل، حتی برای دورهای محدود ناگهان ۳ دهه رو به عقب برود. همان طور که ۱۲۰ سال پیش دیگر نمیشد دنیای بدون تلفن را تصور کرد، الان هم اینترنت عنصری بسیار مهم در زندگی ماست. اینترنت نه تنها نحوه ارتباط ما را متحول کرده، بلکه بستر مهم بسیاری از کسب و کارهاست و علاوه بر آن، بسیاری از ابزارهای سرگرمی حالا از طریق اینترنت در دسترس ما قرار دارند.
همین دیدن ویدیوهای کوتاه در یک شبکه اجتماعی یا پلتفرم ویدیویی، چیزی بوده که کمک میکرد آدمها بتوانند راحتتر روزمره خود را سپری کنند. دلخوشی خیلی از ما این بود که عصر یا شب که خانه میرسیم، پای پیسی یا کنسول بشینیم و بازی مورد علاقهمان را تجربه کنیم. حتی یک جستجوی ساده در گوگل هم میتوانست سرگرمی ساده و در عین حال مفیدی باشد. اما الان چه؟ هیچکدامشان حالا برای ۱۸ روز از دسترسمان خارج شده و اگر هم باشد، مثل حالت عادی نیست.
طی این روزها نهادها و مسئولهای مختلف فقط دم از رسیدگی به آسایش مردم و بهبود وضعیت اقتصادی دم میزنند، اما کجای این حرفها را قبول و باور کنیم؟ همین حالا صدمه قابل توجهی به کلی کسب و کار ریز و درشت وارد شده و حتی عدهای، شغلشان را نابود شده میبینند. حتی برای سرگرمی هم فضایی نگذاشتید و نه سوشال مدیایی در دسترس است و میتوان راحت بازی کرد. کنسولهای بازی که رسما حکم آجر پیدا کردهاند و مگر با یک کنسول کپیخور شده یا بازیهای کرکی روی پیسی بشود کاری کرد. اما در عین حال تکلیف این همه وقت و انرژی و هزینهای که روی پلتفرمهای مختلف کردهایم چه میشود؟
حتی وقتی اینترنت به وضعیت یک ماه پیش هم برگردد، باز کلی خسارت وارد شده باقی میماند؛ نه فقط به کسب و کارها و معیشت مردم، بلکه به ذهن و روان افرادی که در این روزها، نه راحت میتوانند از اطرافیان خود خبر بگیرند، نه از اخبار معمول روز در سراسر جهان اطلاعی دارند و نه دستشان به ابزارهای سرگرمی مدرن میرسد. شاید خسارت مالی را بتوان جبران کرد، اما چهگونه میخواهید صدمهای که ذهن، روح و روان ما وارد شد را جبران کنید؟
