چگونه از یک دوست یا فامیل بخواهیم که خانه را ترک کند

خیلی‌ها ممکن است در موقعیتی قرار بگیرند که دوست یا آشنایی در شرایط سخت از آن‌ها درخواست کمک کند. بسیاری از ما از اینکه بتوانیم در چنین شرایطی، حداقل برای مدتی کوتاه، کمک کنیم خوشحال می‌شویم. اما اگر مهمان تبدیل به یک هم‌خانه‌ی طولانی‌مدت شود، مشکل بتوانی بدون دلخوری از او بخواهی که خانه را ترک کند.

[ویرایش ]مراحل

[ویرایش ]درخواست ترک خانه

1. مشخص کن چرا می‌خواهی خانه را ترک کند. قبل از اینکه با او صحبت کنی باید دلایل این کار برای خودت روشن باشند. تمام توافقاتی که موقع آمدن به خانه با او انجام داده‌ای یا هر قول و قراری که با هم گذاشته‌اید را بررسی کن. رفتارهای او را بررسی کن و دلایل خودت را یادداشت کن. اگرچه دلیلی مثل “دوست ندارم با او زندگی کنم” هم دلیل قابل‌قبولی برای درخواست ترک خانه است ولی بهتر است قبل از صحب‌‌کردن جزئیات بیشتری را مشخص کنی، چیز‌هایی مثل: “او ظرف‌ها را نمی‌شوید”یا “یک ماه پیش قرار بود برود”.
   
   • مشکلاتی را که پیش‌ می‌آید با تاریخ یادداشت کن. در صورت بروز مشکل، به جزئیات دقیق نحوه‌ی رفتار او نیاز خواهی داشت.
   • این گفتگو آسان نخواهد بود و ممکن است به رابطه‌ی شما آسیب برساند. از طرف دیگر زندگی‌کردن با فردی که با او مشکلات جدی داری هم می‌تواند به رابطه‌ی شما آسیب برساند، بنابراین اگر حضور او در خانه‌ طولانی شده است باید فکری بکنی.
2. محترمانه‌ صحبت کن. اگرچه ممکن است عصبانی، رنجیده و یا خسته باشی اما نباید یک‌دفعه از کوره در بروی و خواسته‌های غیر‌منطقی داشته باشی. دلایلت را برای ترک خانه به‌ترتیب بگو و بگذار متوجه شود که سختی شرایط را درک می‌کنی. همان‌طوری که با یک همکار صحبت می‌کنی با او صحبت کن، روی واقعیت‌ها تمرکز کن و احساسات را کنار بگذار.
   
   • بگو، “خوشحالیم که اینجا هستی ولی متاسفانه به فضای شخصی خودمان احتیاج داریم و باید از تو بخواهیم ظرف دو هفته‌ی آینده خانه را ترک کنی.”
   • با توجه به دلیلی که در خانه‌ات مانده است، شاید لازم باشد به او در پیداکردن جایی برای ماندن کمک کنی تا بتواند زود‌تر خانه‌ات را ترک کند. اگر این احتمال وجود دارد که مجبور شود در ماشین یا خیابان زندگی کند، به او کمک کن تا با مراکزی که به افراد نیازمند خانه کمک می‌کنند تماس بگیرد. شاید آن‌ها بتوانند یک محل اقامت موقت برایش فراهم کنند.
   • به دلایلی که قبلاً توضیح داده‌ای پایبند باش. اگر مشکلی ایجاد کرد یا قول‌هایی که داده بود را زیر‌پا گذاشت، به او یادآوری کن که توافق را رعایت نکرده است و باید از خانه برود.
3. اگر پرسید که چرا باید خانه را ترک کند، موضوع را با جزئیات و دلایل غیر‌شخصی توضیح بده. از جواب‌هایی مثل “چون از تو متنفرم” یا “چون تنبل هستی” استفاده نکن. به‌جای توهین، با مثال‌های مشخص و قابل‌فهم جواب بده. اگر مشکل و دردسر درست می‌کند، موارد را با تاریخ یادداشت کن. هر‌وقت از تو پرسید “چرا؟” دو تا سه مورد از مواردی را که به قولش عمل نکرده‌ یا مشکل ایجاد کرده‌ است بیان کن.
   
   • تا‌حد‌امکان روی دلایلت تمرکز کن، نه مشکلات. مثلاً: “به فضای بیشتری نیاز داریم”، “ما دیگر امکان نگه‌داری از تو را در اینجا نداریم”
4. تاریخ مشخصی را برای ترک خانه معین کن. گفتن اینکه باید همان شب از خانه برود، باعث ایجاد استرس و تنش می‌شود و همچنین ممکن است او جایی برای رفتن نداشته باشد. به‌جای اعلام ناگهانی، تاریخ رفتن او را مشخص کن و بگو این تاریخ قطعی است. حداقل ۲-۱هفته یا تا آخر ماه به او فرصت بده تا آمادگی و زمان کافی را برای ترک خانه داشته باشد.
   
   • “می‌خواهم از تو خواهش کنم تا تاریخ ۲۰ خرداد از اینجا بروی .”
   • اگر دلیل قانع کننده‌ای برای نامناسب‌بودن تاریخ انتخاب شده وجود داشت، می‌توانی با او صحبت کنی و روز بهتری را انتخاب کنی. به مهلتی که تعیین کرده‌ای بیشتر از ۳ تا ۵ روز اضافه نکن.
5. اطلاعات یا گزینه‌هایی را در اختیارش قرار بده تا حسن‌نیت خودت را نشان‌بدهی. اگر می‌توانی، برای کمک به جا‌به‌جایی او ایده‌ و پیشنهاد بده. حتی می‌توانی این ایده‌ها را موقع صحبت درباره‌ی ترک خانه مطرح کنی تا در کنار اینکه اطلاع پیدا می‌کند که باید خانه را ترک کند، بداند که گزینه‌های دیگری هم برایش وجود دارند. اگرچه ممکن است پیشنهاد‌هایت را رد کند ولی نشان‌دادن اینکه هنوز به او اهمیت می‌دهی می‌تواند شرایط را تا حد زیادی بهتر‌ کند.
   
6. نسبت به تصمیمی که گرفته‌ای مصمم و محکم باش. بعد از اینکه تصمیم گرفتی او را از خانه بیرون کنی، سر حرف خودت بایست. هرچقدر هم که آماده باشی، ممکن است این گفتگو پر تنش باشد و باعث برانگیخته‌شدن احساسات شود. باید درهمه‌حال قوی و محکم باشی و روی تصمیم خودت بایستی. اگر او بتواند تو را متقاعد کند تا نظرت را عوض کنی، می‌فهمد که می‌تواند بدون هیچ‌ تغییری در شرایط، همه‌ی قوانین و قول‌و‌قرار‌‌ها را زیر پا بگذارد. اگر شرایط آنقدر بد است که مجبور هستی او را از خانه بیرون کنی، باید واقعاً آمادگی لازم را برای انجام این کار داشته باشی.
   
7. ممکن است با انجام این کار رابطه‌ی شما خراب شود یا از بین برود. بیرون‌کردن دوست یا فامیل کار پراسترسی است و می‌تواند باعث جریحه‌دار‌شدن احساسات و تیره‌شدن روابط شود. از طرف دیگر نگه‌داشتن طولانی‌مدت او در خانه هم می‌تواند به همان اندازه به روابط شما لطمه بزند. اگر دائماً با هم درگیر باشید و دوست یا فامیلت زورگویی کند یا حتی اگر فقط هم‌خانه‌های‌ ناسازگاری باشید، روابط شما به‌شدت تیره‌و‌تار خواهد شد. اما راه‌هایی برای حفظ روابط وجود دارد:
   
   • به او کمک کن تا خانه یا کار جدیدی پیدا کند.
   • حتی در شرایط پر‌تنش هم توهین نکن. اگر او عصبانی است، تو آرام باش و دلایلت را توضیح بده. هرگز توهین نکن.
   • وقت‌هایی را برای ملاقات با او اختصاص بده، او را به شام دعوت کن و به‌عنوان دوستان عادی همدیگر را ببینید.
   • اگر درگیر یک دعوای بزرگ شدی یا با اختلاف‌نظر‌های جدی مواجه شدید، شاید بهترین کار این باشد که رابطه را به‌کلی قطع کنید.

[ویرایش ]بیرون‌کردن افراد به‌صورت قانونی

1. برای او هشدار کتبی بفرست و بخواه ظرف ۳۰ روز یا زودتر از خانه برود. اگر‌چه مهمان، مستاجر نیست ولی در بعضی از کشور‌ها اگر کسی بیشتر از ۳۰ روز در خانه‌ای بماند، بعضی از قوانین مالک و مستاجر قابل‌اجرا است.^[۱] با یک مشاور یا وکیل مشورت کن تا برای تهیه و فرستادن هشدار کتبی به تو کمک کند. فرستادن این هشدار کتبی برای داشتن حمایت قانونی ضروری است.
   
   • برای انجام اقدامات قانونی به این نامه نیاز خواهی داشت بنابراین آن را تهیه کن.
   • در نوشتن نامه و استفاده از کلمات دقت کن تا او نتواند با استناد به قوانین، مانع از این شود که بیرونش کنی. با بررسی قوانین، نوع توافقی را که برای اقامت او در خانه انجام داده‌اید مشخص کن؛ مخصوصاً اگر اجاره‌ پرداخت نمی‌کند.
2. از طریق کلانتری، یک دستور تخلیه‌ی رسمی بفرست. اگر باز هم خانه را ترک نکرد، می‌توانی با گرفتن حکم تخلیه او را از خانه بیرون کنی. در قوانین بعضی از کشور‌ها، اگر فرد خرید‌ها و قبض‌های خانه را پرداخت کرده باشد، ممکن است بیرون‌کردن او از خانه مراحل قانونی دیگری داشته باشد.^[۲] اگر به اولین اخطار کتبی توجهی نکرد باید از طریق مراجع قضایی اقدام کنی.^[۳]
   
   • معمولاً در دستور تخلیه، به مستاجر اعلام می‌شود ظرف مهلت مشخصی خانه را تخلیه‌ کند و وسایلش را نیز از آنجا خارج کند.^[۴]
3. قفل خانه را به‌جز در شرایطی که نگران امنیت خودت هستی، عوض نکن. اگر به‌طور تصادفی خانه را روی مستاجر قفل کنی، مخصوصاً اگر وسایلش هنوز در خانه باشد، ممکن است به نقض قوانین متهم شوی. عوض‌کردن قفل و بیرون‌کردن مهمان، مخصوصاً اگر وسایل شخصی او داخل خانه باشد، ممکن است باعث ایجاد یا بیشتر‌شدن درگیری‌ها و مشکلات شود.^[۵]
   
   • اگر نگران امنیت خودت هستی، بهتر است به کلانتری مراجعه کنی و بعد از طی روال قانونی قفل را عوض کنی.
4. اگر او همچنان خانه را ترک نکرد، از طریق حکم تخلیه و پلیس اقدام کن. اگر او ساکن قانونی خانه نباشد، که این موضوع در نامه یا در اجاره‌نامه مشخص شده است، می‌توانی او را به‌عنوان “متجاوز” از ملک خودت بیرون کنی. البته دخالت پلیس در این موارد باید در شرایط خاص و خیلی حاد صورت بگیرد؛ حتی بعضی وقت‌ها می‌توانی فقط با اشاره به گرفتن حکم تخلیه کسی را از خانه بیرون کنی. در صورت گرفتن حکم تخلیه، ماموران پلیس بعد از گذشت مهلت معین با مراجعه به خانه، مهمانان و وسایلشان را از خانه خارج می‌کنند.
   

[ویرایش ]مشخص‌کردن شرایط و قوانین

1. قوانین و حد‌و‌مرز‌ها را از همان اول مشخص کن. اگر احساس کردی که مهمانت بیشتر مثل هم‌خانه رفتار می‌کند تا مهمان، در اولین فرصت قوانین خانه را مشخص و اعلام کن. با انجام این کار، بیرون‌کردن او از خانه راحت‌تر خواهد بود چرا‌که می‌توانی به‌جای ناراحت و احساساتی‌شدن، به قوانینی که از قبل مشخص کرده بودی اشاره کنی.
   
   • در هفته‌ی اول ورود مهمان، انتظاراتی را که از او داری اعلام کن. آیا باید اجاره پرداخت کند؟ آیا باید دنبال کار بگردد؟ به او بگو که اگر بخواهد در خانه‌ات بماند، چه مواردی را باید رعایت کند.
   • شاید نوشتن قرارداد غیررسمی راه خوبی برای مشخص‌کردن قوانین و انتظارات یکدیگر باشد.
2. یک برنامه‌ی زمان‌بندی برای رفتن او تعیین کن. قبل از اینکه به‌صورت رسمی از او بخواهی که از خانه برود، از او درخواست کن تا برنامه‌ی رفتن خودش را مشخص کند. توپ را در زمین او بیانداز، این کار باعث می‌شود تا به تاریخی که برای رفتن اعلام کرده‌ است پایبند باشد. اگر او هیچ برنامه‌ی زمان‌بندی در ذهنش ندارد، باید با‌هم یک برنامه تنظیم کنید. می‌توانی این برنامه را با مبنا قراردادن یک موضوع مشخص مثلاً “بعد از پیداکردن کار” یا “بعد از ۶ ماه” تنظیم کنی.
   
   • اگر به شغل نیاز دارد، با همفکری همدیگر هدف‌هایی را مشخص کنید؛ مثلاً می‌توانید برای جا‌های مختلف رزومه بفرستید، رزومه‌اش را بازنویسی کنید و کار‌هایی مثل این. مطمئن شو که واقعاً سعی می‌کند کاری پیدا کند و فقط دنبال یک تختخواب برای تفریح و استراحت نیست.
3. هر مشکل یا مساله‌ای را که پیش می‌آید یادداشت کن. هر‌وقت دوست یا فامیلت قوانین را رعایت نکرد، بی‌احترامی کرد یا به قول‌هایش عمل نکرد، با ذکر روز و ساعت در یک دفتر یادداشت کن. این کار کمک می‌کند تا موقع درخواست برای رفتن از خانه، به‌جای صحبت درباره‌ی کلیات مبهم و یا درگیر‌شدن با هیجانات و احساسات، دلایل مشخص و واضحی داشته باشی.
   
   • سعی کن تا‌حد‌امکان موضوع را شخصی نکنی. درخواستت برای ترک خانه لزوماً باعث خراب‌شدن دوستی شما نمی‌شود، مخصوصاً اگر به‌جای تکیه بر احساسات، روی دلایل و واقعیت‌ها تمرکز کنی.
4. به‌ او کمک کن تا بتواند روی پای خودش بایستد. بعضی‌ها با کمی تشویق خودشان را پیدا می‌کنند. رزومه و درخواست‌هایی که برای پیدا‌کردن کار فرستاده است را بررسی کن. در پیدا‌کردن خانه به او کمک کن تا بتواند مستقل شود. اگر کمک کنی تا خودساخته شود دیگر لازم نیست نگران رفتن او از خانه باشی.
   
   • مرتباً اهداف و قول‌هایش را با‌هم مرور کنید و سعی کنید با همکاری هم این اهداف را به واقعیت تبدیل کنید.
   • اگر می‌توانی، به او برای انتقال به یک جای جدید کمک مالی کن. شاید این تنها چیزی است که برای نقل‌مکان نیاز دارد.^[۶]

[ویرایش ]نکات

• احساسات باید تحت هر شرایطی کنترل شوند. هدف تو دعوا و درگیری نیست بلکه یک گفتگوی موفقیت‌آمیز در مورد خواسته‌هایت و احترام مهمانت به این خواسته‌ها است.
• معمولاً بهتر است این گفتگو تنها بین تو و او انجام شود. احساس محاصره‌شدن توسط چند نفر باعث می‌شود شخص احساس کند که مورد حمله قرار گرفته است و عصبانی شود.

[ویرایش ]هشدارها

• مطمئن شو که عصبانی نیستی. اگر بابت موضوعی عصبانی هستی صبر کن تا آرام شوی و بعد گفتگو را ادامه بده.
• قبل از گفتگو در مورد ترک خانه، مطمئن شو چیز با ارزشی از تو پیش مهمانت نماند.

[ویرایش ]منابع