پولی که مشتری به صرافی رمزارز میسپارد، سرمایه شرکت نیست؛ بدهی شرکت به مشتری است. همین مرز ساده، اگر نادیده گرفته شود، میتواند یک سکوی مبادله را به نهادی شبیه «بانکی بدون مجوز» تبدیل کند؛ جایی که داراییهای کوتاهمدت و عندالمطالبه کاربران در زمین، ساختمان یا سایر سرمایهگذاریهای بلندمدت قفل میشود. در این وضعیت، حتی یک شرکت سودده نیز میتواند با موجی از برداشتها زمینگیر شود، چون داراییهایش دیگر نقدشونده نیستند. خطر زمانی بزرگتر میشود که بدهیهای صرافی به رمزارز باشد اما داراییهای آن ریالی یا غیرنقدشونده. تجربه جهانی نشان داده اختلاط دارایی مشتری و شرکت چگونه میتواند از یک تصمیم مدیریتی به بحران نقدینگی و در نهایت سقوط یک پلتفرم منجر شود. مسئله فقط حفاظت از پول مشتری نیست؛ اعتماد عمومی به صنعت رمزارز و کسبوکارهای نوآور نیز در همین نقطه به آزمون گذاشته میشود.
