«هشدارهای محتوایی» چگونه ما را وسوسه میکنند تا دقیقاً همان چیزی را ببینیم که نباید؟
جالبتر اینکه افراد مبتلا به مشکلات روانی مانند اضطراب، افسردگی یا اختلال اضطراب پس از سانحه (PTSD)، رفتار متفاوتی نسبت به سایر افراد نداشتند و به همان اندازه محتوای هشداردار را تماشا کردند. بریجلند میگوید: «اگر بیشتر افراد در نهایت محتوای هشداردار را میبینند و گروههای آسیبپذیر هم بیشتر از بقیه از آن دوری نمیکنند، باید در کاربرد و هدف این هشدارها تجدیدنظر کنیم.»
بیشتر بخوانید
بریجلند توضیح میدهد که بخشی از مشکل به کوتاه و مبهمبودن هشدارها برمیگردد. وقتی نوشته میشود «هشدار: محتوای حساس»، ذهن ما پر از سؤال میشود که دقیقاً چه چیزی قرار است ببینیم؟ همین ابهام، حس کنجکاوی را تحریک میکند و باعث میشود بخواهیم با چشم خودمان ببینیم موضوع چیست.
در نهایت، شاید نتوان رفتارِ نادیدهگرفتن هشدارهای محتوایی و تماشای مطالب حساس از روی کنجکاوی را بهطور کامل از بین برد؛ زیرا انسان بهطور ذاتی موجودی کنجکاو است و همیشه وسوسه میشود چیزی را که نباید، تجربه کند.
اما بریجلند هشدار میدهد که استفادهی گسترده از این هشدارها در شبکههایی مثل اینستاگرام ممکن است جنبهی دیگری هم داشته باشد. او میگوید شاید این هشدارها بهانهای باشند تا پلتفرمها از مسئولیت خود در کنترل محتوای آسیبزا شانه خالی کنند. کافی است روی ویدیو برچسب «محتوای حساس» بزنند تا تقصیر از دوش آنها برداشته شود و در نهایت بیننده، خودش را مسئول بداند که چرا آن را تماشا کرده است. او در پایان تأکید میکند: «وقت آن رسیده که به دنبال روشهایی مؤثرتر باشیم که واقعاً از سلامت روان افراد حمایت کنند، نه فقط ظاهراً آن را حفظ کنند.»
پژوهش در ژورنال Journal of Behavior Therapy and Experimental Psychiatry منتشر شده است.
