مشکل واقعی جنگنده نسل ششم F-47 NGAD ارتش آمریکا چیست؟

آیا ارتش آمریکا باید جنگنده F-47 NGAD خود را به متحدان بفروشد یا آن را سری نگه دارد؟ این معمای پیچیده، آینده برتری هوایی جهان را رقم می‌زند.

جت‌های جنگنده نسل ششم F-47 نیروی هوایی و F/A-XX نیروی دریایی، مجهز به هوش مصنوعی و قابلیت‌های فرماندهی پهپادی، در کانون بحث‌های استراتژیک قرار دارند. تصمیم‌گیری درباره صادرات تسلیحات نظامی این پلتفرم‌های نظامی ، مزایا و خطرات امنیتی بلندمدتی را به همراه دارد.

F-47 NGAD: قابلیت‌های انقلابی جنگنده نسل ششم

جنگنده F-47 NGAD نیروی هوایی و F/A-XX نیروی دریایی آمریکا، به عنوان «گره‌های فرماندهی مبتنی بر هوش مصنوعی» طراحی شده‌اند. این پلتفرم‌های جنگنده نسل ششم، قابلیت‌های پیشگامانه‌ای نظیر کنترل دسته‌های پهپادی، انجام عملیات چند دامنه‌ای، رادارگریزی بی‌سابقه، سرعت بالا، حسگرهای پیشرفته و تحلیل داده با هوش مصنوعی را به ارمغان می‌آورند. هدف نهایی پلتفرم Next Generation Air Dominance یا NGAD، تضمین برتری هوایی قاطع برای نیروهای مشترک آمریکا در هر درگیری احتمالی است.

معمای صادرات: الگوی F-35 یا انحصار F-22؟

تحلیلگران در حال بحث هستند که آیا آمریکا باید جنگنده‌های پیشرفته‌ای نظیر F-47 NGAD را به متحدان خود صادر کند، مشابه برنامه F-35، یا آن را کاملا انحصاری نگه دارد، همانند F-22. هر دو گزینه مزایا و نگرانی‌های استراتژیک خاص خود را دارند.

الگوی F-35 و مزایای اتحاد:

استدلال برای صادرات جنگنده F-47 NGAD بر پایه ایجاد ناوگانی مشترک از جنگنده‌های نسل ششم با متحدان استوار است. یک نیروی چندملیتی مشابه F-35، با قابلیت اشتراک‌گذاری داده‌ها از طریق لینک داده پیشرفته چندمنظوره (Multifunction Advanced Data Link) و آرایش‌های انبوه، می‌تواند مزایای قاطعی در هر درگیری بزرگ فراهم کند. برتری تکنولوژیکی به تنهایی ممکن است برای تضمین غلبه در نبرد کافی نباشد و برای پیروزی آمریکا و متحدان NATO، تعداد زیادی از این هواپیماها ضروری به‌نظر می‌رسد.

بیشتر بخوانید

خطرات حفظ انحصار فناوری (الگوی F-22):

استدلال علیه فروش F-47 NGAD، بر لزوم حفاظت از پیشرفته‌ترین و منحصربه‌فردترین فناوری‌های جهان تاکید دارد. همواره این احتمال وجود دارد که متحدان امروز، در ۲۰ یا ۳۰ سال آینده دیگر متحد نباشند. بنابراین، فروش پلتفرمی با چنین قابلیت‌هایی، خطرات امنیتی بلندمدتی را به همراه دارد، زیرا چشم‌انداز ژئوپلیتیک می‌تواند به شیوه‌های غیرقابل پیش‌بینی تغییر کند. کارشناسان هشدار می‌دهند که حتی نسخه‌های صادراتی کاهش‌یافته این فناوری‌ها نیز در صورت استفاده علیه ایالات متحده، می‌توانند بسیار خطرناک باشند. این فناوری‌ها ممکن است در حوزه‌های رادارگریزی، حسگر، شبکه و محاسبات آنقدر پیشرفته باشند که به هیچ وجه قابل اشتراک‌گذاری نباشند.