«لطفا پلوتو را دوباره سیاره کنید»؛ درخواست کودک ۱۰ ساله واکنش مدیر ناسا را برانگیخت
نامهی تاثیرگذار کودکی ۱۰ ساله به ناسا، بار دیگر بحثهای علمی پیرامون جایگاه بحثبرانگیز پلوتو را به صدر اخبار بازگرداند. جرد آیزاکمن، مدیر ناسا در پاسخی کوتاه به این درخواست از بررسی مجدد وضعیت پلوتو یا همان پلوتون، سخن گفته است.
کایلا پولکینگهورن، دختربچهی ۱۰ سالهای که شیفته دنیای بیکران ستارگان است، نامهی خود را با درخواستی ساده اما عمیق آغاز کرد: «لطفاً پلوتو را دوباره به یک سیاره تبدیل کنید. من واقعاً دلم میخواهد پلوتو دوباره سیاره باشد.» این پیام کوتاه و صادقانه، واکنش جرد آیزاکمن را برانگیخت و بحثهای قدیمی دربارهی جایگاه این جرم دورافتاده در منظومه شمسی را به صدر اخبار بازگرداند.
بهگزارش آیافالساینس ، نامهی کایلای کوچک که ابتدا در حساب کاربری «صفحه هواشناسی مایک» در شبکهی اجتماعی ایکس منتشر شد، با وجود کوتاهی، حاوی استدلالهای جالبی است. کایلا در نامهی خود سه دلیل اصلی را برای بازگشت پلوتو مطرح کرده است:
- اول اینکه پلوتو بخشی از منظومهی شمسی ماست و سابقهی سیاره بودن دارد.
- دوم اینکه به عنوان سیارهای کوتوله، لیاقت تبدیل شدن به یک سیارهی واقعی را دارد.
- و سوم اینکه چنین اقدامی میتواند موجی از شادی را در میان مردم ایجاد کند.
دانش علمی کودک ۱۰ ساله در لایههای بعدی نامه بهخوبی نمایان میشود. کایلا با ردیفکردن مجموعهای از حقایق علمی، ثابت کرده که بر ویژگیهای پلوتو اشراف دارد و بهدرستی محل استقرار آن را در کمربند کویپر شناسایی کرده است. بخش پایانی نامه با لحنی آگاهانه نوشته شده است:
شاید این تصمیم بر عهدهی شما نباشد، اما اگر هست، لطفاً، لطفاً، لطفاً آن را به سیاره تبدیل کنید. این کار من را بسیار بسیار بسیار خوشحال میکند. اگر نمیتوانید آن را یک سیارهی واقعی کنید، دستکم به چشم یک سیاره به آن نگاه کنید.
«لطفاً پلوتو را دوباره به سیاره تبدیل کنید.»
پرسش اصلی اینجاست که اگر بازگشت پلوتو تا این حد محبوبیت دارد، چرا اخترشناسان از سال ۲۰۰۶ مسیر متفاوتی را در پیش گرفتند؟ پاسخ به این معما در تاریخچهی کشف پلوتو نهفته است. در ابتدای قرن بیستم، پرسیوال لوول، ستارهشناس برجسته آمریکایی، مدعی شد که ناهماهنگیهای مشاهدهشده در مدار اورانوس و نپتون ناشی از کشش گرانشی سیارهای ناشناخته در مرزهای منظومه شمسی است.
پیشبینیهای لوول در سال ۱۹۰۵ زیربنای کشفی بزرگ شد که سرانجام در سال ۱۹۳۰ توسط کلاید تامبا به ثمر رسید. اگرچه لوول ۱۴ سال پیش از آن تاریخ درگذشته بود، تامبا با استفاده از رصدخانهای که او در آریزونا بنا کرده بود، موفق به شکار این جرم مرموز شد. تامبا برای این کار از دستگاهی به نام «مقایسهگر چشمکزن» استفاده کرد؛ ابزاری که با جابهجایی سریع بین دو تصویر از یک نقطه آسمان، کوچکترین حرکت اجرام را نمایان میکرد. پلوتو در نهایت بین ۲۳ تا ۲۹ ژانویه همان سال شناسایی شد و نام آن را ونیشا برنی، دختر ۱۱ سالهی بریتانیایی، پیشنهاد داد.
