نتایج یک پژوهش نشان میدهد کودکان خردسال ممکن است بیش از اسباببازیهای معمول، با وسایل غیرمعمول و ناآشنا مثل همزن دستی و پورهکن سیبزمینی درگیر شوند. بسیاری از والدین برای سرگرمکردن کودک سراغ جعبه اسباببازی میروند. اما یافتههای این پژوهش میگوید بازی کودکان با اشیای امن اما ناآشنا میتواند کودک را برای مدت طولانیتری درگیر کند و به رشد مهارتهای شناختی او کمک کند.
دیلِنی ویتمر، دانشجوی پژوهشگر دانشگاه ایالتی آریزونا، توضیح میدهد کودکان خردسال معمولاً روی چیزهایی تمرکز میکنند که برایشان تازه است و نسبت به اشیایی که هر روز میبینند، بیشتر آنها را بررسی میکنند.
ویتمر برای این مطالعه، نحوه بازی ۳۲ کودک دو تا چهار ساله را در خانه تحلیل کرده است. از والدین خواسته شده است یک وسیله امن اما ناآشنا را برای بازی کودک انتخاب کنند. این وسیلهها اغلب از میان ابزارهای آشپزخانه انتخاب شده است و تیم پژوهشی نحوه تعامل کودک با آن را ثبت و بررسی کرده است.
در میان اشیای ناآشنا، وسایلی مانند همزن دستی، پورهکن سیبزمینی، صافی چای، قیف و آبکش قرار داشته است. در مقابل، اشیای آشنا شامل عروسک و ماشین بوده است.
یافتهها نشان داده است کودکان اشیای ناآشنا را بیشتر از اسباببازیهای آشنا لمس کردهاند. به طور میانگین، در یک جلسه بازی ۱۰ دقیقهای، شیء ناآشنا ۴۰ بار لمس شده است، در حالی که اسباببازی آشنا به طور متوسط ۳۰ بار لمس شده است.
همچنین مدت زمانی که کودکان هر بار شیء را در دست نگه داشتهاند متفاوت بوده است. کودکان هنگام برداشتن شیء جدید، به طور میانگین ۵٫۳۲ ثانیه آن را لمس کردهاند، در حالی که این زمان برای اسباببازی آشنا ۴٫۶۴ ثانیه بوده است.
ویتمر در نشست انجمن آمریکایی پیشرفت علم در فینیکس آریزونا توضیح میدهد که این تجربه برای کودک درگیرکننده است و به تغییر جهت توجه کمک میکند. به این معنی که کودک بین چیزی که هر روز میبیند و چیزی که تازه است، جابهجا میشود.
او در پاسخ به این پرسش که آیا کودکان با اشیای ناآشنا بیشتر درگیر به نظر میرسند، میگوید: «قطعاً. همچنین میبینید که با اشیای ناآشنا، بچهها بیشتر به سمت والدین نگاه میکنند تا سرنخی بگیرند که چطور باید با آن بازی کنند.»
ویتمر تأکید میکند والدین «حتماً» باید اشیای تازه را، در صورتی که ایمن باشند، در اختیار کودکان قرار دهند و فقط به اسباببازیهای مخصوص آنها محدود نمانند. او میگوید: «حتی اگر فقط سه دقیقه با آن بازی کرده باشند، دستکم چیز بیشتری یاد گرفتهاند و با یک شیء تازه بازی کردهاند.» او اضافه میکند این کار میتواند به آمادگی کودکان برای آینده کمک کند، زیرا این اطلاعات در مغز آنها ثبت میشود.
این تحقیق که بخشی از پایاننامه ویتمر را تشکیل میدهد، تأکید میکند تعامل کودکان خردسال با اسباببازیها و اشیا نقش مهمی در یادگیری و حافظه آنها دارد. ویتمر معتقد است این نتایج میتواند به والدین کمک کند راههای مؤثرتری برای حمایت از کنجکاوی و میل کودکان به کشف و بررسی اشیا پیدا کنند.
در مطالعهای دیگر کارشناسان تأکید کردهاند که مغز کودکان خردسال بهجای تحریک زیاد، با «سادگی و تکرار» بهتر رشد میکند؛ به گفته آنها بهترین راه برای تقویت مغز کودکان تکرار است.
<!–
–>
