سامسونگ حسگر مادونقرمزی را که در سال ۲۰۱۶ حذف کرد و آخرین بار در سال ۲۰۱۵ در گلکسی S6 به کار گرفته بود، هرگز بازنگرداند و آن را تاریخ گذشته اعلام کرد. با این حال، شیائومی همچنان با افتخار از این سختافزار حتی در پرچمدار سال ۲۰۲۶ خود، شیائومی ۱۷ اولترا، استفاده میکند.
پس چرا دو غول فناوری، یک فناوری یکسان را تا این اندازه متفاوت ارزیابی میکنند؟
دو دلیل اصلی وجود داشت که سامسونگ پس از گلکسی S6 این فناوری را کنار گذاشت:
- وسواس طراحی: سامسونگ قصد داشت از هر میلیمتر فضای داخلی دستگاه برای باریکتر کردن گوشیها و افزایش ظرفیت باتری بهره ببرد. حسگر مادونقرمز قطعهای تلقی شد که میتوان آن را فدا کرد.
- تحمیل اکوسیستم: دلیل اصلی، تجاری بود. سامسونگ نمیخواست کاربران دستگاههای قدیمی خود را مدیریت کنند؛ بلکه میخواست آنها محصولات هوشمند جدید سامسونگ مبتنی بر Wi-Fi مانند تلویزیونها و سیستمهای تهویه مطبوع را خریداری کنند. منطق اتخاذشده این بود که تلویزیون قدیمی خود را با گوشی مدیریت نکنید، یک تلویزیون جدید بخرید.
پافشاری شیائومی: کلید زندگی واقعی
در مقابل، شیائومی به جای تمرکز صرف بر مهندسی، بر تجربه کاربری متمرکز شد. دلیل حضور این حسگر در شیائومی ۱۷ اولترا ساده است.
- همهچیز هوشمند نیست: شیائومی میداند که سیستم تهویه مطبوع در هتل، تلویزیون در رستوران یا منزل پدربزرگ شما لزوماً هوشمند نیستند. مادونقرمز این امکان را فراهم میکند که این دستگاههای قدیمی تنها با فشردن یک دکمه کنترل شوند.
- هزینه در برابر پرستیژ: هزینه این حسگر کمتر از ۱ دلار است. با این حال، حس کنترل کامل که به کاربر منتقل میکند، میزان وفاداری به برند را افزایش میدهد.
سامسونگ برای مدیریت دستگاههای خود به اتصال اینترنت، اپلیکیشنی با نام SmartThings و فرآیند جفتسازی نیاز دارد. در مقابل، شیائومی بر پایه منطق ساده نشانهگیری و فشردن عمل میکند. سامسونگ تصور میکرد با گلکسی S6 مدرن شده است، اما در عمل کاربر را محدود کرد. شیائومی ۱۷ اولترا گذشته و حال را ترکیب کرد و آزادی عمل بیشتری در اختیار کاربر قرار داد. این همان راز شیائومی است: فناوری نباید زندگی را پیچیدهتر کند، بلکه باید آن را سادهتر سازد.
