او مثال زد که ساعت «گارمینش» هنگام ورزش در باشگاه یا حتی هنگام دیدار هیجانانگیز با یک دوست قدیمی، به اشتباه اعلام کرده که او «استرس دارد».
ساعتهای هوشمند شاید آنقدرها هم که فکر میکنید، میزان استرس شما را ندانند.
به گزارش فارس به نقل از گاردین، یک مطالعه جدید نشان میدهد ساعتهای هوشمند نمیتوانند بهطور دقیق میزان استرس شما را تشخیص دهند و حتی ممکن است زمانی که فقط هیجانزده هستید، به اشتباه فکر کنند شما تحت فشار کاری قرار دارید. پژوهشگران دریافتند تقریبا هیچ ارتباطی بین میزان استرسی که ساعت نشان میدهد و میزان استرسی که افراد خودشان گزارش کردهاند، وجود ندارد.
تنها یک ارتباط خیلی ضعیف بین دادههای ساعت و احساس خستگی شرکتکنندگان دیده شد و ارتباط قویتری بین ساعت و میزان خواب گزارششده وجود داشت.«ایکو فرید»، نویسنده این پژوهش و استاد روانشناسی بالینی دانشگاه «لیدن» هلند، گفت که این نتیجه تعجبآور نیست، چون ساعتها بیشتر بر اساس ضربان قلب کار میکنند و ضربان قلب لزوماً نشاندهنده نوع احساس نیست؛ همانطور که در هیجان مثبت، ترس یا حتی فعالیت بدنی هم افزایش پیدا میکند.
او مثال زد که ساعت «گارمینش» هنگام ورزش در باشگاه یا حتی هنگام دیدار هیجانانگیز با یک دوست قدیمی، به اشتباه اعلام کرده که او «استرس دارد».
این تحقیق که روی ۸۰۰ جوان و با استفاده از ساعتهای «گارمین ویوی اسمارت 4» انجام شد، سه ماه میزان استرس، خستگی و خواب شرکتکنندگان را بررسی کرد. دادهها نشان دادند که حتی زمانی که افراد خود را واقعاً تحت فشار میدانستند، ساعتها تغییری قابلتوجه در شاخص استرس ثبت نکردند و در حدود یکچهارم موارد، نتیجه ساعت کاملاً برعکس احساس واقعی افراد بود.
ارتباط ساعت با «خستگی جسمی» کمی بهتر بود اما همچنان ضعیف، و با «مدت خواب» ارتباط قویتری داشت، بهطوریکه افزایش حدود دو ساعت خواب، معمولاً با احساس استراحت بیشتر همسو بود.
هدف اصلی این پژوهش، کمک به توسعه سیستمهای هشدار زودهنگام برای افسردگی است که از دادههای پوشیدنیها برای شناسایی تغییرات اولیه در وضعیت روانی استفاده میکنند.
تاکنون نشانههایی دیده شده که کاهش سطح فعالیت بدنی میتواند پیشبینیکننده افسردگی باشد، هرچند هنوز مشخص نیست این موضوع به اثر مثبت ورزش مربوط است یا به کمانرژی شدن افراد در مراحل ابتدایی مشکلات روانی.«مارگاریتا پانایوتو»، پژوهشگر دانشگاه «منچستر» انگلستان، گفت این مطالعه دید واضحتری میدهد که دادههای پوشیدنی چه چیزهایی را میتوانند و چه چیزهایی را نمیتوانند بهدرستی نشان دهند.
او تأکید کرد که این اطلاعات نباید به تنهایی معیار تصمیمگیری باشند و باید در کنار درک شخصی و شرایط واقعی زندگی فرد تفسیر شوند.
