برای صنعت ایران، مسئله انرژی دیگر فقط قیمت برق، گاز یا گازوئیل نیست؛ مسئله اصلی، نبود اطمینان از زمان و میزان دسترسی به انرژی است. کارخانهای که نمیداند هفته آینده چه میزان برق یا گاز دریافت میکند، نمیتواند برای تولید، فروش، صادرات، نیروی انسانی یا سرمایهگذاری برنامهریزی کند. قطعیهای برق در تابستان، حالا نگرانی از کمبود گاز و گازوئیل در زمستان را به دغدغه صنایع تبدیل کرده است. در این شرایط، سهمیهبندی ممکن است کمبود را مدیریت کند، اما هزینه واقعی آن را از بین نمیبرد؛ هزینهای که در قالب توقف تولید، خرابی تجهیزات، کاهش صادرات، افت اشتغال و عقبنشینی سرمایهگذاری ظاهر میشود. راهحل نیز صرفاً افزایش سهمیه یا تدوین بستههای حمایتی بیشتر نیست. مسئله اصلی این است که انرژی از یک نهاده ارزان اما غیرقابلپیشبینی، به خدمتی قراردادی، شفاف و قابلاتکا تبدیل شود؛ وگرنه ناترازی، پیش از آنکه تولید را متوقف کند، افق برنامهریزی صنعت را متوقف خواهد کرد.
