نتایج یک کارآزمایی بالینی در دانشگاه ایلینوی شیکاگو نشان میدهد:محدود کردن زمان غذا خوردن به یک بازه هشتساعته در روز ممکن است به کاهش سطح قند خون در بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع یک کمک کند، بدون آنکه خطر عوارض شدید مرتبط با افت یا افزایش قند خون یا کتواسیدوز دیابتی را افزایش دهد.
به گزارش سیناپرس، در این روش که با عنوان غذا خوردن محدود به زمان (Time-Restricted Eating یا TRE) شناخته میشود، فرد به جای شمارش کالری، غذا خوردن را به یک بازه زمانی مشخص در طول روز محدود میکند. در مطالعه جدید، شرکتکنندگان مجاز بودند از ساعت ۱۲ ظهر تا ۸ شب غذا مصرف کنند و در این بازه نیازی به شمارش کالری نداشتند.این پژوهش به سرپرستی کریستا وارادی، استاد حرکتشناسی و تغذیه در دانشگاه ایلینوی شیکاگو، انجام شده است.
پژوهشگران میگویند این نخستین کارآزماییای است که اثر غذا خوردن محدود به زمان را در افراد مبتلا به دیابت نوع یک بررسی کرده است.دیابت نوع یک یک بیماری مزمن است که در آن بدن انسولین بسیار کمی تولید میکند یا اساساً قادر به تولید انسولین نیست.
پژوهشگران در این مطالعه ۳۲ بزرگسال مبتلا به دیابت نوع یک را که بر اساس معیارهای شاخص توده بدنی، در گروه افراد مبتلا به چاقی قرار میگرفتند، از منطقه شیکاگو انتخاب کردند.
شرکتکنندگان بهصورت تصادفی به سه گروه تقسیم شدند و به مدت شش ماه یکی از سه رویکرد زیر را دنبال کردند:
– گروه نخست، غذا خوردن محدود به زمان را انجام دادند و فقط بین ساعت ۱۲ ظهر تا ۸ شب غذا خوردند، بدون آنکه کالریها را بشمارند.
– گروه دوم، میزان دریافت کالری روزانه خود را ۲۵ درصد کاهش دادند.
– گروه سوم بهعنوان گروه کنترل، هیچ تغییری در رفتار غذایی خود ایجاد نکردند.
هدف پژوهشگران مقایسه تأثیر این سه روش بر وزن بدن و کنترل قند خون بود.پس از شش ماه، گروهی که از الگوی غذا خوردن محدود به زمان پیروی کرده بودند، در مقایسه با گروهی که کالری دریافتی خود را کاهش داده بودند، کاهش بیشتری در شاخص HbA1c نشان دادند.HbA1c یا هموگلوبین گلیکوزیله، شاخصی برای ارزیابی میانگین سطح قند خون در یک دوره طولانیتر است.بر اساس نتایج مطالعه، HbA1c در گروه غذا خوردن محدود به زمان حدود ۰.۵ واحد درصد کاهش یافت.
در مقاله علمی، اختلاف کاهش HbA1c بین گروه غذا خوردن محدود به زمان و گروه محدودیت کالری حدود ۰.۴۶ واحد درصد گزارش شده است.با این حال، پژوهشگران تأکید میکنند که این روش در مقایسه با محدودیت کالری یا گروه کنترل، برتری معناداری برای کاهش وزن نشان نداد.
در واقع، هدف اصلی مطالعه بررسی تغییر وزن بدن بود و کاهش وزن در گروه غذا خوردن محدود به زمان در مقایسه با گروههای دیگر از نظر آماری تفاوت معناداری نداشت.افزایش خطر افت یا افزایش شدید قند خون مشاهده نشدیکی از مهمترین یافتههای این پژوهش مربوط به ایمنی روش بود.پژوهشگران مشاهده کردند که غذا خوردن محدود به زمان خطر افت شدید قند خون، افزایش شدید قند خون یا کتواسیدوز دیابتی را افزایش نداد.کتواسیدوز دیابتی یک عارضه خطرناک دیابت است که زمانی رخ میدهد که انسولین کافی در بدن وجود نداشته باشد و میتواند یک وضعیت تهدیدکننده زندگی ایجاد کند.
همچنین در مطالعه، تفاوت معناداری میان گروهها از نظر میزان کل انسولین مصرفی یا میانگین سطح گلوکز مشاهده نشد.کریستا وارادی، پژوهشگر ارشد این مطالعه، میگوید نتایج نخستین گام برای بررسی این موضوع است که آیا غذا خوردن محدود به زمان میتواند روشی ایمن و بالقوه مؤثر برای کمک به افراد مبتلا به دیابت نوع یک در کنترل قند خون باشد.
با این حال، او تأکید کرده است که این تنها یک گام اولیه است و افراد مبتلا به دیابت نباید بدون نظارت پزشکی رژیم غذایی خود را تغییر دهند.
به گفته وارادی، افرادی که بهویژه مبتلا به دیابت هستند، باید هنگام ایجاد تغییر در عادات غذایی خود با متخصص غدد یا پزشک معالج همکاری کنند تا روشی متناسب با شرایط آنها انتخاب شود.این مطالعه با تنها ۳۲ شرکتکننده انجام شده است؛ بنابراین نمیتوان نتایج آن را به همه افراد مبتلا به دیابت نوع یک تعمیم داد.
پژوهشگران امیدوارند در مرحله بعد، مطالعات بزرگتر و چندمرکزی انجام دهند تا مشخص شود آیا یافتههای این کارآزمایی در جمعیتهای گستردهتر نیز تکرار میشود یا خیر.نتایج کامل این پژوهش در مقالهای با عنوان «اثربخشی و ایمنی غذا خوردن محدود به زمان در بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع یک: یک کارآزمایی تصادفیسازیشده و کنترلشده» در نشریه Diabetes Care منتشر شده است.
