پژوهشگران با استفاده از روش تحلیلی جدیدی روی دادههای مأموریت استریو توانستند محل دقیق منشأ فوران را شناسایی کنند. نتایج نشان داد این امواج از ساختار مغناطیسی بزرگی در جو بیرونی خورشید سرچشمه گرفتهاند که جریان کلاهخودی نام دارد.
جریانهای کلاهخودی از بزرگترین ساختارهای مغناطیسی موجود در تاج خورشید، یعنی جو بسیار داغ و رقیق بیرونی این ستاره به شمار میروند. این ساختارها هنگام خورشیدگرفتگی کامل به شکل نواحی کشیده و Vمانند در اطراف خورشید دیده میشوند. خطوط میدان مغناطیسی در این مناطق از سطح خورشید بالا میآیند و تا فواصل بسیار دور در فضا امتداد پیدا میکنند.
دانشمندان معتقدند همین ساختار مغناطیسی نقش اصلی را در طولانیشدن بیسابقه فوران رادیویی ایفا کرده است.
بررسیها نشان داد در فاصله زمانی کوتاهی، سه رویداد خروج جرم از تاج خورشید از همان ناحیه خورشید رخ داده است. خروج جرم از تاج خورشیدی یکی از قدرتمندترین انواع فورانهای خورشیدی است که درجریان آن میلیاردها تن پلاسما و میدان مغناطیسی با سرعت بسیار زیاد به فضای میانسیارهای رانده میشود.
به نظر میرسد این سه فوران پیاپی مانند سوختی برای ساختار مغناطیسی مورد نظر عمل کردهاند. در نتیجه، الکترونهای پرانرژی برای مدت طولانیتری در میدانهای مغناطیسی به دام افتاده و به تولید امواج رادیویی ادامه دادهاند. این فرایند باعث شد فوران رادیویی بسیار بیشتر از حالت معمول دوام بیاورد.
درک علت پایداری طولانیمدت چنین فورانهایی فقط کنجکاوی علمی نیست. این موضوع ارتباط مستقیمی با پیشبینی «آبوهوای فضایی» دارد. آبوهوای فضایی به مجموعه پدیدههایی گفته میشود که براثر فعالیت خورشید ایجاد میشوند و میتوانند بر محیط فضایی اطراف زمین و فناوریهای وابسته به آن تأثیر بگذارند.
دانشمندان تلاش میکنند بفهمند چرا برخی فورانهای رادیویی تنها چند ساعت یا چند روز دوام میآورند، در حالی که برخی دیگر ممکن است هفتهها ادامه پیدا کنند. پاسخ این پرسش میتواند به شناسایی بهتر نواحی خطرناک روی خورشید و پیشبینی دقیقتر طوفانهای خورشیدی کمک کند.
هرچه پژوهشگران شناخت بهتری از رفتار این ساختارهای مغناطیسی به دست آورند، امکان محافظت از ماهوارهها، فضانوردان، سامانههای ناوبری، ارتباطات ماهوارهای و زیرساختهای حیاتی روی زمین نیز افزایش خواهد یافت.
پژوهش در ژورنال The Astrophysical Journal Letters منتشر شده است.
