تیم پژوهش از چارچوب مفهومی جدیدی تحت عنوان «معادلهی حیات زهره» (VLE) استفاده کرد که نخستین بار در سال ۲۰۲۱ توسط نیام آیزنبرگ و همکارانش مطرح شد. مدلهای تیم نشان میدهد که حیات به واسطهی مواد پرتابشده از زمین، میتواند دستکم برای چند روز در هر قرن در ابرهای زهره وجود داشته باشد. این معادله که از نظر ساختار منطقی به «معادله دریک» شباهت دارد، احتمال وجود حیات را به مجموعهای از متغیرها تقسیم میکند که از حاصلضرب آنها، تخمینی از شانس حضور حیات در این سیاره بهدست میآید. فرمول اینگونه بیان میشود:
L = O x R x C
در این معادله، پارامتر L نشاندهندهی احتمال وجود حیات کنونی (عددی بین ۰ تا ۱ که ۰ یعنی فقدان شانس و ۱ یعنی قطعیت)، O بیانگر احتمال پیدایش و استقرار اولیهی حیات در زهره، R نماد استحکام یا توانایی زیستکره برای مقاومت در برابر تغییرات محیطی و C نشاندهندهی تداوم یا شانس بقای شرایط سکونتپذیری تابهامروز است.
محققان با تکیه بر مدل مطرحشده، ابتدا بر این پرسش متمرکز شدند که مواد آلی چگونه میتوانند از فشارهای خردکنندهی برخورد، حرارت شدید ورود به جو، تابشهای مرگبار فضایی و خلأ مطلق جان سالم به در ببرند.
احتمالاً صدها میلیارد سلول زیستی از زمین به ابرهای زهره منتقل شده است
شبیهسازیهای پیشرفتهی کامپیوتری و تحلیل شهابسنگهای زمینی، پیش از این ثابت کردهاند که مواد آلی توانایی تحمل شوک پرتاب و سفرهای طولانی بینسیارهای را دارند. بااینحال، هر مادهی آلی پس از رسیدن به قلمرو زهره، باید بتواند در اتمسفر فوقانی یا لایهی ابرها پراکنده شود تا از گرمای جهنمی سطح سیاره در امان بماند.
پژوهشگران با احتساب چالشها، بر نحوهی عملکرد «آذرگویها» در اتمسفر غلیظ زهره تمرکز و پدیدههایی چون سایش اتمسفری، انفجار و تکهتکه شدن آنها را به قطعات کوچک معلق در ابرها بررسی کردند. تیم برای درک فرآیند از «مدل پنکیک» نیز بهره برد؛ روشی علمی که توضیح میدهد چگونه یک جرم آسمانی هنگام ورود به جو، تحت فشار آیرودینامیکی پهن شده و پس از انفجار، قطعات آن به صورت افقی در لایههای جوی پخش میشوند.
سپس، تیم با ترکیب مدل پنکیک و دادههای مطالعات پیشین، تعداد کل آذرگویهایی را که درطول اعصار گذشته از زمین یا مریخ به سوی زهره روانه شدهاند، محاسبه کردند. نتایج حیرتانگیز بود: احتمالاً صدها میلیارد سلول زیستی از زمین به ابرهای زهره منتقل شدهاند که بخش بزرگی از آنها همچنان پتانسیل بقا دارند.
بر اساس محافظهکارانهترین تخمینهای مدل پژوهش، سالانه حدود ۱۰۰ سلول زمینی در ابرهای زهره پخش میشوند و در بازه زمانی یک میلیارد سال گذشته، مجموع سلولهای منتقلشده از زمین به این سیاره میتواند به ۲۰ میلیارد عدد برسد.
دانشمندان تاکید کردهاند که مدل مطرحشده هنوز تمامی جزئیات پیچیدهی تعاملات جوی را پوشش نمیدهد و متغیرهای معادلهی حیات زهره همچنان با ابهاماتی همراه است؛ اما پژوهش به وضوح نشان میدهد که فرضیهی پاناسپرمیا بین زمین و زهره امکانی علمی و جدی است.
با این اوصاف، اگر ماموریتهای اخترزیستشناسی در آینده موفق به کشف حیات در میان ابرهای زهره شوند، شاید در واقع با خویشاوندان دورمان مواجه شده باشیم که میلیونها سال پیش زمین را به مقصد همسایهای داغ ترک کردهاند.
