همایون و همتیمیهایش وقتی دیدند بسیاری از کودکان با استرس و مشکلات حرکتی دست روبهرو هستند، تصمیم گرفتند دستکشی بسازند که به روند تمرین و توانبخشی کمک کند. این دستکش که در دو نسخه طراحی شده، میزان پیشرفت تمرینها را نیز نمایش میدهد.
به گزارش سیناپرس، صدای برخورد چرخهای رباتها با زمین، شمارش معکوس داورها، نگاههای مضطرب شرکتکنندهها و لپتاپهایی که آخرین خطهای کد روی آنها نوشته میشود؛ اینها اولین تصویرهایی است که با ورود به سالن مسابقات بینالمللی «فیراکاپ آزاد ایران ۲۰۲۶» در دانشگاه صنعتی امیرکبیر به چشم میآید.
در میان دهها تیمی که هر کدام برای حل مسئلهای واقعی دست به کار شدهاند، بعضی ایدهها بیش از آنکه با پیچیدگی فنی خودنمایی کنند، با دلیل شکل گرفتنشان در ذهن میمانند. ایدهای که از یک دغدغه انسانی شروع شده باشد، حتی پیش از آنکه روشن شود چند سنسور یا چه پردازندهای در آن به کار رفته، توجه مخاطب را جلب میکند.
در یکی از غرفهها، دو دانشآموز نوجوان با اشتیاق از پروژهای حرف میزنند که قرار است به دستهای کوچک، آرامش بیشتری هدیه بدهد. کنار نمونههای اولیه و قطعات الکترونیکی، همایون حسام اولین کسی است که رشته کلام را به دست میگیرد.
او خودش را اینطور معرفی میکند: «همایون؛ یعنی بلندپرواز.»، اما بلندپروازی او فقط در اسمش خلاصه نمیشود. به گفته او، ایده ساخت دستکش هوشمند زمانی شکل گرفت که متوجه شدند بسیاری از کودکان، بهویژه در سنین پایین، با استرس و مشکلات حرکتی دست روبهرو هستند. همین دغدغه، جرقه ساخت محصولی شد که بتواند در روند تمرین و توانبخشی به آنها کمک کند.
همایون با حوصله تفاوت دو نسخه محصول را توضیح میدهد؛ یک نسخه بیسیک و یک نسخه پیشرفته. نسخه پیشرفته قابلیت شخصیسازی دارد؛ کاربر میتواند سن خود را انتخاب کند و دستگاه متناسب با همان گروه سنی با او صحبت کند؛ از لحن کودکانه برای خردسالان گرفته تا لحن رسمیتر برای بزرگسالان. علاوه بر این، نسخه دوم به دلیل استفاده از باتری بزرگتر و سختافزار قدرتمندتر، امکانات بیشتری مانند نمایش میزان پیشرفت تمرینها و بخشهای تعاملی را در اختیار کاربر قرار میدهد.
چند دقیقه بعد، پران خلیلزاده، عضو ۱۳ ساله تیم، با همان انرژی نوجوانانه، روایت پروژه را از زاویه دیگری ادامه میدهد. او با لبخند معنی اسمش را «باهوش» معرفی میکند و میگوید هدفش از حضور در این مسابقه، نزدیکتر شدن به مرحلهای است که این ایده بتواند به یک محصول واقعی و کاربردی تبدیل شود.
به نقل از دانشجو، وقتی صحبت به بخش فنی میرسد، اشتیاق پران بیشتر هم میشود. او توضیح میدهد که در نسخه نخست، بدنه دستگاه یک جعبه پلاستیکی ساده بود و از سنسور فلکس برای تشخیص حرکت انگشتان استفاده میشد. اما در نسخه دوم، تقریباً همه چیز از نو طراحی شده است. بدنه را خودش در نرمافزار طراحی کرده، مدارها را با توسعه داده و قطعات با دستگاه برش لیزری ساخته شدهاند. باتری بزرگتر، طراحی دقیقتر و امکانات بیشتر، نتیجه همین تغییرات است.
وقتی به صحبتهای این سه نوجوان گوش میدهی، متوجه میشوی آنچه آنها ساختهاند، فقط مجموعهای از بردهای الکترونیکی، سیمها و سنسورها نیست. پشت این دستکش هوشمند، ساعاتی طولانی از آزمون و خطا، یادگیری، شکست و دوباره شروع کردن قرار دارد؛ تجربهای که شاید ارزشمندتر از هر مدالی باشد که در پایان مسابقه به گردنشان آویخته شود؛ و این، شاید زیباترین بخش فیراکاپ باشد؛ جایی که ایدههای بزرگ، از ذهنهای کوچک آغاز میشوند.
