فیلم The Conjuring: Last Rites خداحافظی نسبتا شایستهای با اد (پاتریک ویلسون)، لورِین (ورا فارمیگا) و تمرکز بر پیوند خانوادگی و احساسی هستهی این مجموعه بود. اما حتی این پایان احساسی هم نتوانست لحظهای خلق کند که به اندازهی «کفزدن روح» در The Conjuring تأثیرگذار باشد. در واقع، هیچکدام از فیلمهای دیگر این مجموعه نیز به آن نزدیک نشدهاند. شاید در آثار بعدی صحنههایی پرصداتر یا احساسیتر دیده باشیم، اما سکوت، سادگی و ظرافت اجرای آن صحنهی خاص چیزی است که آن را به اوج ترس بدل میکند. گامهای سنگین کارولین در سکوت خانه، در تضاد با آرامش وهمانگیز فضا، چنان پیشزمینهای میسازند که وقتی سرانجام آن کفزدن اتفاق میافتد، میفهمیم برای ترسیدن نیازی به چهرههای اهریمنی نیست.
کافی است ترسهای بنیادین انسان مانند تاریکی، ناتوانی و معصومیت آلوده به شر بهدرستی برانگیخته شوند تا شبها تا مدتها خواب به چشمانمان نیاید. درواقع جیمز وان میآید و دست به سوی ناخودآگاه انسان میبرد. او از حافظهی جمعی انسان زمانی که اجدادش در غارهای تاریک زیست کردهاند، استفاده میکند.
در پایان نظر شما چیست؟ به نظرتان کدام صحنه مجموعه احضار ترسناکترین است؟
