به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، قدرت تخریب سلاحها در طول تاریخ همواره یکی از شاخصترین معیارهای برتری نظامی بوده است. از نارنجکهای دستی و مینهای ضدنفر گرفته تا بمبهای عظیم ترموباریک و تسلیحات هستهای، هر نسل از جنگافزارها مرزهای تازهای از ویرانگری را تعریف کردهاند. در این میان، پیشرفت فناوری باعث شده فاصله میان کوچکترین مواد انفجاری و بزرگترین بمبهای ساختهشده توسط بشر، به شکلی باورنکردنی افزایش پیدا کند؛ فاصلهای که از چند میلیگرم ماده منفجره آغاز میشود و به دهها مگاتن قدرت تخریبی میرسد.
در رده تسلیحات کوچک و انفجاری، فشفشه (ترقه) با طول ۵ سانتیمتر کوچکترین مورد محسوب میشود که عمدتا برای تولید صدا و فلاش نوری طراحی شده و مقدار ماده انفجاری آن کمتر از ۵۰ میلیگرم است. در گام بعدی، نارنجک دستی ترکشزای M۶۷ قرار دارد که از سال ۱۹۶۸ در ارتش آمریکا خدمت میکند؛ این نارنجک ۱۸۰ گرم ماده انفجاری دارد و ترکشهای فولادی آن در شعاع ۵ متری پخش شده و تا فاصله ۳۰ متری باعث جراحت میشوند. مین کلیمور M۱۸ هم که از دهه ۶۰ میلادی استفاده میشود، با استفاده از ۶۸۰ گرم ماده انفجاری C۴، تعداد ۷۰۰ ساچمه فولادی را به صورت مخروطی تا برد ۵۰ متر پرتاب میکند. در رده موشکها، موشک AGM-۱۱۴K هلفایر ۲ یک سلاح هوابهزمین با برد ۸ کیلومتر است که از سر جنگی ۹ کیلوگرمی با مکانیزم خرج گود برای تخریب موضعی و دقیق اهداف استفاده میکند.
بمبهای سنگین غیرهستهای و تخریبگرهای بزرگ
بمب تالبوی که در جنگ جهانی دوم توسط بریتانیا استفاده میشد، یک بمب زلزلهزا ۶٫۴ متری بود که با ۲٫۳ تن مواد منفجره برای نابودی پناهگاههای عمیق زیرزمینی طراحی شده بود. در دوران مدرن، بمب MOAB (مادر همه بمبها) با ۱۱ تن تیانتی به عنوان بزرگترین بمب غیرهستهای آمریکا شناخته میشود که اولین بار در سال ۲۰۱۷ به کار گرفته شد. در مقابل، روسیه بمب FOAB (پدر همه بمبها) را معرفی کرده که یک سلاح ترموباریک با قدرت تخریبی معادل ۴۴ تن تیانتی است و ادعا میشود قدرتمندترین سلاح غیرهستهای جهان با گلوله آتشینی به قطر بیش از ۳۰۰ متر است.
تسلیحات هستهای و هیدروژنی
اولین سلاحهای هستهای به کار گرفته شده در جنگ، بمبهای پسر کوچک (با قدرت ۱۵ کیلوتن) و مرد چاق (با قدرت ۲۱ کیلوتن) بودند که در سال ۱۹۴۵ بر روی هیروشیما و ناگاساکی پرتاب شدند و مجموعا صدها هزار کشته بر جای گذاشتند. در دوران جنگ سرد، تکنولوژی کلاهکهای هستهای پیشرفت کرد؛ کلاهک W-۷۸ که بر روی موشکهای قارهپیمای مینتمن ۳ نصب میشود، دارای بازدهی ۳۳۵ کیلوتنی است. بمبهای هیدروژنی قدرت را به سطح مگاتن رساندند؛ آزمایش قلعه براوو در سال ۱۹۵۴ با قدرت ۱۵ مگاتن (۳ برابر پیشبینیها) باعث تخریب شدید تا شعاع ۳۰ کیلومتری شد. در نهایت، بمب تزار با قدرت خیرهکننده ۵۰ مگاتن، قویترین سلاح هستهای آزمایش شده در تاریخ است که گلوله آتشین آن ۸ کیلومتر قطر داشت و تا شعاع بیش از ۴۵ کیلومتری خسارت شدید ایجاد کرد.
۵۸۳۲۲
