در ابتدا، تولید کربن سخت بر پایه مواد زیستی مانند پوسته زغالشده نارگیل در آسیای جنوب شرقی استوار بود. این مسیر شیمیایی به دلیل تمرکز منابع در خارج از چین، ریسک بالایی داشت. برآورد منابع داخلی نشان میدهد که ذخایر محلی نارگیل تنها پاسخگوی حداکثر ۶.۳ گیگاواتساعت تولید در سال است. این محدودیت منابع با پیشبینیهای صنعت خودرو در تضاد کامل است زیرا تقاضای بازار سلولهای سدیم تا سال ۲۰۲۷ از مرز ۱۰۰ گیگاواتساعت عبور خواهد کرد. درنتیجه، تکیه بر کشاورزی مناطق گرمسیری خارجی، یک گلوگاه تأمین مواد اولیه ایجاد کرده که میتواند خطوط تولید انبوه خودرو را با خطر توقف مواجه کند.
برای حذف این وابستگی، شرکتهای داخلی تولیدکننده مواد، خطوط تولید خود را به سمت ورودیهای فسیلی تغییر دادهاند. شرکتهای بزرگ شیمیایی اکنون از زغالسنگ برای سنتز شبکههای کربنی غیرگرافیتی با خلوص بالا استفاده میکنند. این چرخش مهندسی، زیربنای بخشهای حملونقل الکتریکی ارزانقیمتی است که بهتازگی تولید انبوه آنها در زیرساختهای تخصصی داخلی آغاز شده است. استفاده از زغالسنگ بجای پوست نارگیل همچنین باعث افزایش بازدهی تولید هم خواهد شد زیرا تبدیل ضایعات کشاورزی نارگیل به کربن با گرید باتری تنها ۲.۵ درصد از جرم اولیه را بازدهی میدهد درحالیکه پردازش دمای بالای زغالسنگ، بازدهی تولید ۴۵ درصدی را ارائه کرده و زنجیره تأمین مستقلی را فراهم میکند.
