نظریهی پاناسپرمیای هدایتشده نخستین بار در اوایل دهه ۱۹۷۰ مطرح شد تا توضیح دهد چرا شکلگیری حیات روی زمین بسیار بعید به نظر میرسد. حتی در آن زمان، دانشمندانی ازجمله فرانسیس کریک، کاشف ساختار مارپیچی DNA و لسلی اورگل، شیمیدان مؤسسه سالک، اعتراف کردند که شواهد و اطلاعات علمی به اندازهی کافی موجود نیست تا بتوان درباره احتمال شکلگیری حیات نظر قطعی داد.
اندرس برای پژوهش خود چارچوبی مبتنی بر نظریه اطلاعات و پیچیدگی الگوریتمی توسعه داد تا «سختی تشکیل اطلاعات زیستی سازمانیافته تحت شرایط پیشزیستی محتمل» را بررسی کند. او نتیجه گرفت که سوپ تصادفی مولکولهایی که نهایتاً حیات روی زمین را شکل دادهاند، بسیار ناکارآمد بودهاند و نوعی ساختار اطلاعاتی پیشزیستی باید پیش از تکامل داروینی وجود داشته باشد.
اندرس همچنین به پرسشی وسوسهانگیز پرداخت: آیا زمین توسط گونهای دیگر تِرافورم (زمینیسازی) شده است؟ در مقالهی او آمده است: «امروزه انسانها در مجلات علمی به طور جدی به ترافورم سیاره مریخ یا زهره فکر میکنند. اگر تمدنهای پیشرفته وجود داشته باشند، غیرمنطقی نیست که آنها هم بخواهند از سر کنجکاوی، نیاز یا برنامهای طراحیشده، مداخله مشابهی انجام دهند.»
بااینحال، اندرس تصریح میکند که این فرضیه احتمال کمی دارد: «فرض اینکه زمین توسط موجودات دیگر تغییر شکل داده شده است، بدون اینکه محدودیتی ایجاد کند، توضیح را پیچیدهتر میکند. حتی اگر نتوانیم اثبات کنیم که حیات خودش به وجود آمده، هیچ قانونی در فیزیک جلوی آن را نمیگیرد؛ یعنی شکلگیری طبیعی حیات ممکن و منطقی است، حتی اگر احتمال آن پایین باشد.»
