06 اسفند 1404 ساعت 10:11
اگر بیگانگان از فاصله ۶۵ میلیون سال نوری به ما نگاه کنند به جای انسانها دایناسورها را میبینند. اما آیا رصد زمین توسط فضایی ها از نظر علمی ممکن است؟
قوانین فیزیک نور یک حقیقت شگفتانگیز را در کیهان رقم زدهاند. اگر تمدنی پیشرفته در فاصلهای حدود ۶۵ میلیون سال نوری از منظومه شمسی قرار داشته باشد و همین الان تلسکوپ قدرتمند خود را به سمت سیاره ما بچرخاند به جای انسانها و شهرهای مدرن فقط دایناسورها را در حال پرسه زدن روی سیاره میبیند. دلیل این اتفاق عجیب فقط محدودیت سرعت نور در پهنه وسیع کیهان است.
نوری که از خورشید به زمین میتابد و سپس در فضا بازتاب پیدا میکند برای رسیدن به کهکشانهای دیگر به زمان بسیار زیادی نیاز دارد.
نور با سرعت ۳۰۰ هزار کیلومتر در ثانیه حرکت میکند و طی کردن فواصل میانکهکشانی بینهایت زمانبر است. وقتی ما به کهکشانی دوردست نگاه میکنیم گذشته آن را میبینیم و این قانون برای رصد زمین توسط موجودات فضایی نیز بهطور کامل صادق است.
چالشهای علمی رصد زمین توسط فضایی ها
با وجود این رویای جذاب قوانین فیزیک اپتیک یک مانع بسیار بزرگ برای بیگانگان فضایی دوردست محسوب میشوند. برای تشخیص دادن یک دایناسور روی سطح سیارهای در فاصله چند میلیون سال نوری به تلسکوپی با ابعادی در حد منظومه شمسی نیاز است. پدیدهای علمی به نام پراش نور باعث میشود تصویر اجسام کوچک در فواصل عظیم کیهانی به شدت تار شود.
مشکل بزرگ دیگری به نام فقر فوتون نیز در فضا وجود دارد. تعداد ذرات نوری که از بدن یک جاندار بازتاب مییابند و پس از سفری طولانی در کیهان به لنز تلسکوپ میرسند برای تشکیل دادن یک تصویر واضح هرگز کافی نیست.
در نتیجه تماشای سیاره زمین با جزئیات بالا حتی برای پیشرفتهترین تمدنها غیرممکن به نظر میرسد و آنها فقط نور یک نقطه مبهم را دریافت میکنند.
