نتایج یک مطالعه گسترده در آمریکا نشان می‌دهد که مواجهه جنین با فلوراید موجود در آب آشامیدنی عمومی در دوران بارداری، در تحلیل اصلی پژوهش با افزایش مشکلات عاطفی و رفتاری کودکان ارتباط نداشته است؛ هرچند پژوهشگران می‌گویند برخی یافته‌های اکتشافی در سطوح بالاتر مواجهه، نیازمند بررسی بیشتر است.
به گزارش سینا پرس، مطالعه‌ای که در نشریه JAMA Network Open منتشر شده است، با هدف بررسی ارتباط میان میزان فلوراید موجود در آب آشامیدنی در دوران بارداری و سلامت عاطفی و رفتاری کودکان انجام شد.
پژوهشگران برای این منظور اطلاعات ۵۵۲۰ کودک از ۲۰ مرکز مطالعاتی در ۳۴ ایالت آمریکا را بررسی کردند. میانگین سن کودکان هنگام ارزیابی ۵.۸ سال بود.
میزان فلوراید آب آشامیدنی در سطح مناطق سرشماری محل سکونت مادران تعیین و با استفاده از سوابق محل سکونت، میزان مواجهه در ماه‌های مختلف بارداری برآورد شد. وضعیت عاطفی و رفتاری کودکان نیز با استفاده از «فهرست بررسی رفتار کودک» (CBCL) ارزیابی شد.
سطح مواجهه با فلوراید
میزان فلوراید آب مورد استفاده برای برآورد مواجهه دوران بارداری از کمتر از ۱.۴ تا ۳۲۷۲.۵ میکروگرم در لیتر متغیر بود.
در مجموع، ۱۵۲۲ کودک، معادل ۲۷.۶ درصد شرکت‌کنندگان، در دوران جنینی در معرض آب با غلظت فلوراید بالاتر از سطح توصیه‌شده ۷۰۰ میکروگرم در لیتر قرار داشتند.
پژوهشگران در تحلیل‌های خود عواملی مانند جنسیت و سن کودک، سن و تحصیلات مادر، استعمال دخانیات در دوران بارداری، تعداد زایمان‌های قبلی و برخی شاخص‌های اجتماعی و جمعیتی را نیز در نظر گرفتند.
نتیجه اصلی مطالعه چه بود؟
پس از تعدیل عوامل مؤثر، ارتباط معناداری میان میزان مواجهه با فلوراید و مشکلات عاطفی یا رفتاری کودکان مشاهده نشد.
این نتیجه هم در بررسی میزان فلوراید به‌عنوان یک متغیر پیوسته و هم در مقایسه گروه‌های مختلف مواجهه به دست آمد. همچنین تفاوت معناداری میان کودکانی که در دوران جنینی در معرض فلوراید بالاتر از سطح توصیه‌شده بودند و سایر کودکان مشاهده نشد.
تحلیل‌های حساسیت نیز در مجموع یافته اصلی را تأیید کردند.
یک یافته اکتشافی در سطوح بالاتر
با وجود نبود ارتباط در تحلیل اصلی، پژوهشگران در یک مدل اکتشافی، نقطه تغییر ارتباط میان فلوراید و مشکلات برونی‌سازی‌شده را در سطح ۶۲۵ میکروگرم در لیتر برآورد کردند.
این عدد آستانه قطعی زیستی یا ایمنی نیست و صرفاً یک نقطه تغییر به‌دست‌آمده از مدل آماری مطالعه است.
پس از این نقطه، به ازای افزایش ۵۰۰ میکروگرم در لیتر فلوراید، میانگین نمرات مشکلات برونی‌سازی‌شده ۱.۵۹ واحد افزایش داشت. پژوهشگران معتقدند این یافته می‌تواند نشانه‌ای برای بررسی احتمال ارتباط در سطوح بالاتر مواجهه باشد، اما برای تأیید آن به مطالعات بیشتری نیاز است.
در مورد مشکلات درونی‌سازی‌شده نیز نقطه تغییر در سطح ۱۸۲۵ میکروگرم در لیتر برآورد شد، اما به دلیل تعداد بسیار کم کودکان در معرض این سطح، محققان از تفسیر آن خودداری کردند.
در برخی تحلیل‌های زیرگروهی نیز ارتباط‌هایی میان فلوراید و مشکلات درونی‌سازی‌شده در کودکان چندنژادی و میان فلوراید و مشکلات برونی‌سازی‌شده در کودکان شش ساله و بزرگ‌تر مشاهده شد، اما آزمون‌های آماری مربوط به این تفاوت‌ها معنادار نبود.
تفاوت با برخی مطالعات قبلی
برخی مطالعات پیشین با استفاده از نمونه ادرار مادران یا اندازه‌گیری میزان فلوراید در سطح ایالت‌ها و مناطق، ارتباط‌هایی میان مواجهه با فلوراید و برخی پیامدهای عاطفی و رفتاری گزارش کرده بودند.
به گفته پژوهشگران، تفاوت در روش اندازه‌گیری مواجهه می‌تواند یکی از دلایل اختلاف نتایج باشد. در مطالعه حاضر، میزان فلوراید آب در سطح مناطق سرشماری محل سکونت مادران بررسی شد و از نشانگرهای زیستی مانند نمونه ادرار استفاده نشد.
محدودیت‌های مطالعه
محققان نتوانستند میزان مواجهه کودکان با فلوراید پس از تولد یا سایر منابع دریافت فلوراید را در تحلیل‌ها لحاظ کنند. همچنین میزان فلوراید موجود در آب لزوماً نشان‌دهنده مقدار واقعی فلوراید دریافتی هر فرد نیست و اطلاعات دقیقی درباره میزان مصرف آب یا استفاده از منابع آب خارج از محل سکونت در دسترس نبود.
از سوی دیگر، بیشتر شرکت‌کنندگان سفیدپوست و غیرهیسپانیک بودند و بسیاری از مادران تحصیلات دانشگاهی داشتند؛ بنابراین تعمیم نتایج به همه جمعیت با احتیاط انجام می‌شود.
جمع‌بندی
این مطالعه بزرگ نشان داد که در تحلیل اصلی، میان مواجهه جنین با فلوراید آب آشامیدنی عمومی و مشکلات عاطفی یا رفتاری کودکان ارتباط معناداری وجود ندارد.
با این حال، یافته‌های اکتشافی درباره سطوح بالاتر مواجهه نشان می‌دهد که موضوع همچنان به بررسی علمی بیشتری نیاز دارد. پژوهشگران پیشنهاد می‌کنند مطالعات آینده علاوه بر میزان فلوراید آب، سایر منابع دریافت فلوراید و میزان واقعی مواجهه کودکان را نیز در نظر بگیرند.
