شایعات مربوط به معرفی یک گاد آف وار ۲.۵ بعدی واقعیت داشتند. هرچند درخصوص آن ۰.۵ به ما دروغ گفته بودند، اما همینکه مجددا به یونان برگردیم و کنترل کریتوس قدیمی را دست بگیریم یک دنیا ارزش دارد. وقتی کانسپت کلی بازی به گوشتان میخورد سوالات زیادی در ذهنتان نقش میبندد؛ چرا دو بعدی؟ چرا کریتوس جوان؟ چرا بازگشت به دوران یونان؟ بگذارید خیالتان را راحت کنم؛ بخش زیادی از این سوالات حتی با تجربه God of War: Sons of Sparta هم پاسخ داده نمیشوند!
ناشر بازی:
Santa Monica
مدت زمان بازی:10 ساعت
سازنده بازی:
Mega Cat Studios
کامل کردن بازی:12 ساعت
تجربه اسپینآفهایی از دنیای God of War که توسط استودیوی سانتامونیکا ساخته نشدهاند اتفاق جدیدی نیست. فراموش نکنیم دو بازی Ghost of Sparta و Chains of Olympus را مدیون استودیوی Ready at Dawn هستیم. اتفاقا بیشتر از هر زمان دیگری با تجربه Sons of Sparta یاد Ghost of Sparta افتادم. نقطه مشترک این دو بازی حضور کریتوس و برادرش دیموس (Deimos) کنار یکدیگر است. Ghost of Sparta به زیبایی روایت میکند که معنای طرح قرمز رنگ روی بدن کریتوس چیست و دلیل دیگری برای خشم بیحد و مرز او از خدایان به ما میدهد.
این بار قرار است داستان جوانترین نسخه از کریتوس را بشنویم. سرباز تازه وارد اسپارتان که تلاش میکند در چهارچوب آموزههایش رفتار کند و ماموریتهایی که به او سپرده میشود را با کمک برادر کوچکترش پیش ببرد. با ناپدید شدن یکی از دوستانشان، کریتوس و دیموس مامور میشوند تا ردی از او پیدا کنند. به همین خاطر آنها از سرزمین Agoge خارج میشوند و پا به منطقه Laconia می گذارند. جایی که چالشهایی فراتر از آنچه تصور میکردند در انتظارشان است.
چه چیزی باعث شد تا با شروع شایعات برای آشنایی با این پروژه جدید هیجانزده باشم؟ حس میکردم دلیلی برای انتخاب این سبک و داستان وجود دارد. این حس که کریتوس بازگشته تا عناوین موفقی مانند Blasphemos را به چالش بکشد برایم جذاب بود. مسئله اینجاست که وقتی Sons of Sparta را تجربه میکنید متوجه میشوید تقریبا هیچ نکته خاصی درخصوص آن وجود ندارد. همه چیز در بازی مطابق یا پایینتر از استانداردهاییست که در عناوین مشابه دیدیم و همین مسئله باعث میشود تا در قیاس با سایر اسپینآفهای گاد آف وار، Sons of Sparta جایگاهی با فاصله پایینتر داشته باشد.
با گذر از چند ساعت ابتدایی، تازه گیمپلی بازی جذابیت خودش را نشان میدهد. گذر از این چند ساعت کار سادهای نیست، اما اعتماد به برند GoW باعث میشود هرطور شده از آن عبور کنید. با استفاده از آپگریدها و ارتقاء قسمتهای مختلف سپر و نیزهتان، دسترسی شما به کمبوها و قابلیتهای جدید آزاد میشود. حالا کمی از سیستم مبارزه ساده بازی فاصله میگیرید و میتوانید با آزادی عمل بیشتری دشمنانتان را سلاخی کنید. باسفایتهای بازی اصلا نتوانستند انتظاراتم را برآورده کنند. مسئله این است که در نبردهای بزرگتری مانند باسفایتها بیشتر از آنکه دنبال پیدا کردن روشهای مبارزه و کمبوهای دشمن باشید، باید رنگ هر نوع از حملات را به خاطر بیاورید.
برخی از انیمیشنهای مربوط به دشمنان با رنگهایی خاص نمایش داده میشوند. برای مثال حملههای قرمز رنگ را نمیتوانید بلاک کنید، یا اگر حملهای به رنگ زرد نمایش داده شد باید زمانبندی درست Parry را برای مقابله با آن پیدا کنید. این مسئله باعث میشود تا تمرکز شما بیشتر از آنکه درگیر شناخت انیمیشنهای باسفایت و پیدا کردن راهی برای مقابله با آن باشد، به دنبال کردن رنگها و قوانینی که حفظ کردید اختصاص پیدا کند. همچنین انیمیشنهای خشک Sons of Sparta باعث میشوند مبارزات آنطور که در بازیهای مشابه دیدهاید لذتبخش نباشند.
استودیوی Mega Cat که سال ۲۰۲۴ با بازی Five Nights at Freddy’s: Into the Pit حسابی درخشیده بود، این بار در انتقال حس یک گاد آف وار شدیدا دچار مشکل شده. اعتماد سانتامونیکا به این استودیو قابل درک است، اما به عنوان یکی از طرفداران قدیمی این فرنچایز انتظار داشتم سورپرایزهای بیشتری برایم تدارک دیده باشند. حتی ابایی از گفتن اینکه بیشتر نقصهای بازی احساس «تنبلی» میدهند هم ندارم. God of War: Sons of Sparta میتوانست عمق بیشتری داشته باشد، اما استودیو سازنده به همین چهارچوب اکتفا کرده.
بهترین بخش بازی طراحی دنیای آن است. با مترویدوینیایی مواجهیم که برای حس کنجکاوی شما ارزش قائل است و با در نظر گرفتن جوایزی ارزشمند باعث میشود تلاشتان برای پیدا کردن نقاط جدید و ماجراجویی در این دنیا چند برابر شود. اما از طرفی طراحی بصری بازی شدیدا به حس و حال این دنیا آسیب وارد میکند. از نظر هنری بازی «زشت» تلقی میشود. کمتر منظرهای در بکگراند بازی باعث تحسین شما میشود و کمبود جزئیات در طراحی شخصیتها، محیط و حتی دشمنان در قیاس با آنچه در عناوینی مانند بلسفمس، هالونایت، دموی بازی Replaced که اخیرا در دسترس قرار گرفته بود و… دیدهایم شدیدا به چشم میخورد.
اتکا به حضور کریتوس و استفاده از صداهای آشنایی که در عناوین قدیمی برایش شنیده بودیم، حضور Bear McCreary که وظیفه تنظیم موسیقی God of War 2018 و رگناروک را به عهده داشت و بازگشت به دوران یونان نتوانستند جایگاه Sons of Sparta را برای مخاطبان ویژهتر کنند. شاید اگر حالت کوآپ بازی بدون نیاز به یک بار تمام کردن آن به صورت تکنفره دردسترس بود شرایط برای Sons of Sparta متفاوت میشد، اما این سیاست یکی دیگر از دلایلیست که تمایل شما برای تجربه بازی را کاهش میدهد.
میخرمش…
شنیدن داستانی جدید از دنیای گاد آف وار و آشنایی با شخصیت متفاوتی از کریتوس چیزیست که قرار نیست دوباره نصیبتان شود. پس فرصت را از دست ندهید و Sons of Sparta را تجربه کنید.
نمیخرمش…
برگ برندهای وجود ندارد و Sons of Sparta آماده رقابت در لیگ عناوین مشابه نیست. باید انتظاراتتان را پایین نگه دارید و سعی کنید از تماشای کریتوس در دوران نوجوانی و حضور کنار برادرش، دیموس، لذت ببرید.
60
امتیاز ویجیاتو
انتظاراتتان را پایین نگه دارید، Sons of Sparta حتی توان رقابت با عناوینی که سبک مشابهی دارند را هم ندارد. هیچ برگ برندهای در کار نیست و بازی تلاش نمیکند تا انقلابی در سبک مترویدوینیا یا پلتفرمر دو بعدی ایجاد کند. همه چیز مطابق، یا پایینتر از استانداردهای شناخته شده پیش رفته. ملاقات دوباره با دیموس و دیدن شخصیت متفاوتی از کریتوس بهترین قسمت Sons of Sparta محسوب میشود که قطعا برای طرفداران این فرنچایز لحظات ارزشمندی را رقم میزند.
