فرارو- فال گرفتن از آثار ادبی، از باورهای کهن این مرز و بوم است. در گذر زمان ساکنان این خاک به ادیبانی که گمان میبردند بهرهای از کلام حق دارند رجوع میشد. با این حال، اما در گذر زمان تنها تفال به حافظ در فرهنگ عامیانه ما باقی مانده است.
ما بی غمان مست دل از دست دادهایم
همراز عشق و همنفس جام بادهایم
بر ما بسی کمان ملامت کشیدهاند
تا کار خود ز ابروی جانان گشادهایم
ای گل تو دوش داغ صبوحی کشیدهای
ما آن شقایقیم که با داغ زادهایم
پیر مغان ز توبه ما گر ملول شد
گو باده صاف کن که به عذر ایستادهایم
کار از تو میرود مددی ای دلیل راه
کانصاف میدهیم و ز راه اوفتادهایم
چون لاله می مبین و قدح در میان کار
این داغ بین که بر دل خونین نهادهایم
گفتی که حافظ این همه رنگ و خیال چیست
نقش غلط مبین که همان لوح سادهایم
شرح لغت: دستان:افسانه
تفسیر عرفانی:
۱- حضرت حافظ در بیت آخر می فرماید: گفتی ای حافظ این همه تعلقات و تصورات گوناگون چیست؟ اینکه تو ما را اسیر رنگ و خیال می بینی، درست نمی باشد. بلکه غلط در طرز برداشت و تعبیر توست زیرا لوح ضمیر ما از ناخالصی به دور است.
۲- مدتی است احساس می کنید اندیشه و افکارت سخت مغشوش و متلاطم می باشد. علتش تردید و ناخود آگاهی شما می باشد زیرا شما دارای استعدادی شگرف و خلاقیتی عظیم می باشید. متاسفانه با سخنان این و آن و کلمات بی ربط دیگران، وقت را هدر می دهید. پس لازم و ضروری است از امروز، از قدرت نامتناهی اراده، خلاقیت، علاقه و ایمان خود بهره بگیرید و از خداوند مدد بخواهید. پیروزی در چند قدمی شماست. فقط اجازه ورود می خواهد.
تعبیر غزل:
انسانی ساده دل، با محبت و دوستی یکرنگی. با تلاش و کوشش بسیار جای خود را در میان مردم باز کرده ای. تحمل سختی ها و مبارزه با مشکلات نشانه لیاقت توست. مطمئن باش با همه سادگی با توجه به این تواناییها به موفقیت های بزرگ خواهی رسید، پس در مقابل غم و غصه پایداری کن.
