دژاوو

آدم ناراحتی هستم و ناراضی
اهواز که بودیم خلق عرب توو کتم نمی‌رفت، اراک که بودیم لهجه تهرونیم کار دستم میداد و شیراز که اومدیم تحمل سوگلی استخدامی ندارم.
تخلیه به هر راهی غیر از وبلاگنویسی
تا حالا به راهی غیر از بلاگری برای اعتراض و تخلیه احساساتم فکر نکردم. مثلاً همکارم گاهی رو به قبله ایستاده و دستها را به نشانه‌ی دعا بالا می‌برد و گاهی در حالت نشسته رو به قبله آب دهان پرت می‌کند. گاهی در موبایلش سایت پورن باز شده و گاهی ادعیه و ذکر از روی […]
دکتر مریضمون نکن
حالا دیگه هر دکتری از هر گوشه‌ای برای اینکه نظر همکار خانمش رو جلب کنه پا میشه یه ترفند کامپیوتری یا شورت‌کات کیبورد رو میکنه و یه ایرادی به علم نداشته‌ی ما میگیره.

احساس دژاوو چرا اتفاق می‌افتد؟