برچسب: اسپیس ایکس

شرکت اسپیس‌ایکس در توسعه فرودگر سرنشین‌دار ماه برای مأموریت آرتمیس ۳ ناسا عقب افتاده است. این موضوع باعث شده ناسا قرارداد مربوط به این مأموریت را دوباره برای سایر شرکت‌های فضایی باز کند. این فشار مضاعف، اسپیس‌ایکس را بر آن داشته تا راهبرد خود را اصلاح کند، اما اطلاعات اختصاصی فاش‌شده نشان می‌دهد که رویکرد جدید همچنان برای رسیدن به موعد موردنظر ناسا کافی نیست.

در یک سند داخلی اسپیس‌ایکس که وبسایت پولیتیکو آن را به‌ دست آورده، جدول زمانی تازه‌ای برای سیستم فرود انسانی استارشیپ (HLS) ارائه شده است. این جدول زمانی نشان می‌دهد که فضانوردان آرتمیس ۳ زودتر از سپتامبر ۲۰۲۸ روی ماه فرود نخواهند آمد. این تاریخ، بیش از یک سال دیرتر از هدف ناسا برای میانه سال ۲۰۲۷ است.

حتی رسیدن به این هدف بازنگری‌شده با توجه به ابعاد عظیم استارشیپ و طراحی بسیار پیچیده آن کاری دشوار است. یک منبع ناشناس از کنگره آمریکا به پولیتیکو گفته است که اهداف سال ۲۰۲۸ اسپیس‌ایکس همچنان بسیار جاه‌طلبانه هستند و با وضعیت فعلی توسعه این موشک همخوانی چندانی ندارند.

در حالی که رقبای اسپیس‌ایکس پیشنهادهای خود را برای قرارداد فرودگر آرتمیس ۳ ارائه می‌کنند، جدول زمانی جدید این شرکت نشانه امیدوارکننده‌ای برای موفقیت آن در رقابت محسوب نمی‌شود.

جدول زمانی جدید HLS

ناسا در سال ۲۰۲۱ اسپیس‌ایکس را برای ساخت نخستین فرودگر سرنشین‌دار برنامه آرتمیس انتخاب کرد. برای پاسخ به این نیاز، اسپیس‌ایکس نسخه‌ای اصلاح‌شده از مرحله بالایی استارشیپ را با عنوان استارشیپ HLS طراحی کرد که وظیفه انتقال فضانوردان به سطح ماه و بازگشت از آن را بر عهده دارد. توسعه این فضاپیما ارتباطی جدایی‌ناپذیر با توسعه سامانه اصلی استارشیپ دارد که امسال با چندین مشکل مواجه شد.

این تأخیرها نگرانی‌هایی را در میان کارشناسان صنعت فضا، کنگره و ناسا درباره توانایی اسپیس‌ایکس برای فرود آوردن فضانوردان روی ماه تا میانه سال ۲۰۲۷ ایجاد کرده بود. در ماه اکتبر، شان دافی، سرپرست ناسا، برای ایجاد فشار بیشتر بر اسپیس‌ایکس و بررسی گزینه‌های جایگزین، قرارداد آرتمیس ۳ را مجدداً برای دیگر شرکت‌های فضایی باز کرد.

اسپیس‌ایکس نیز راهبرد خود را از نو بررسی کرد. سند فاش‌شده، نخستین نگاه به برنامه‌ توسعه جدید HLS را ممکن می‌سازد. طبق گزارش پولیتیکو، اسپیس‌ایکس قصد دارد تاریخ‌های جدیدی را در یک برنامه جامع یکپارچه جای دهد و آن را در ماه دسامبر به ناسا ارائه کند. سپس این شرکت با ناسا برای به‌روزرسانی قرارداد موجود و نهایی‌سازی برنامه جدید همکاری خواهد کرد.

طبق این سند، اسپیس‌ایکس قصد دارد در ژوئن ۲۰۲۶ یک انتقال سوخت در مدار انجام دهد که نقطه عطفی بسیار حیاتی برای مأموریت آرتمیس ۳ محسوب می‌شود، زیرا استارشیپ برای رسیدن به ماه باید در فضا سوخت‌گیری کند.

گام بعدی، نمایش یک فرود ماه بدون سرنشین با سامانه HLS است؛ مأموریتی که اسپیس‌ایکس اجرای آن را برای ژوئن ۲۰۲۷ برنامه‌ریزی کرده است. این تاریخ تقریباً با موعدی که ناسا برای پرتاب مأموریت آرتمیس ۳ در نظر داشت، همزمان است. اگر همه چیز طبق برنامه پیش برود، اسپیس‌ایکس می‌تواند فضانوردان آرتمیس را در سپتامبر ۲۰۲۸ روی ماه فرود آورد، اما احتمال عدم تحقق این برنامه نیز کاملاً وجود دارد.

استارشیپ هنوز حتی یک پرواز مداری کاملاً موفق نداشته که پیش‌نیاز انتقال سوخت در مدار محسوب می‌شود. علاوه بر این، اسپیس‌ایکس با نسخه دوم استارشیپ، یعنی V2 که جدیدترین و حجیم‌ترین نمونه از این موشک است، با یک منحنی یادگیری جدید مواجه خواهد شد. اسپیس‌ایکس قصد دارد نسخه V2 را که پایه ساخت HLS نیز خواهد بود، در اوایل ۲۰۲۶ آزمایش کند. همان‌طور که بخش نخست برنامه پرتاب نسخه V1 در سال ۲۰۲۵ با انفجارهای متعدد آغاز شد، احتمال دارد V2 نیز شروعی مشابه داشته باشد.

شدت گرفتن رقابت

اینکه ناسا جدول زمانی جدید اسپیس‌ایکس را چگونه بپذیرد هنوز مشخص نیست، اما این تنها گزینه‌ای نیست که در حال بررسی آن است. بتانی استیونز، دبیر مطبوعاتی ناسا، پیش‌تر به گیزمودو گفته بود که ناسا از هر دو شرکت اسپیس‌ایکس و بلو اوریجین طرح‌هایی برای تسریع تولید HLS دریافت کرده است.

استیونز گفته بود که ناسا پس از بازگشایی کامل دولت، درخواست رسمی اطلاعات (RFI) را برای دریافت پیشنهادهای تازه از صنعت هوافضا منتشر خواهد کرد. سپس کمیته‌ای از متخصصان تشکیل می‌شود تا تمام پیشنهادها را بررسی کرده و بهترین مسیر را برای ادامه کار انتخاب کند.

این احتمال وجود دارد که شرکت بلو اوریجین قرارداد آرتمیس ۳ را از اسپیس‌ایکس برباید. بلو اوریجین در حال توسعه فرودگر سرنشین‌دار خود با نام Blue Moon Mark 2 (MK2) است. ناسا پیش‌تر MK2 را برای مأموریت آرتمیس ۵ انتخاب کرده و گرچه پرتاب آن مأموریت چند سال دیگر انجام خواهد شد، بلو اوریجین قصد دارد نسخه بدون سرنشین‌دار این فرودگر را در ژانویه ۲۰۲۶ آزمایش کند.

موشک قدرتمند New Glenn که بلو اوریجین برای ارسال فرودگرهای کره ماه خود از آن استفاده خواهد کرد، هفته گذشته دومین پرواز آزمایشی موفق خود را پشت سر گذاشت و مسیر را برای یک فرود بدون سرنشین در چند ماه آینده هموار کرد. با توجه به تأخیرهای فزاینده در توسعه استارشیپ HLS، بلو اوریجین اکنون تهدیدی جدی‌تر برای قرارداد آرتمیس ۳ اسپیس‌ایکس به شمار می‌رود.

Adblock test (Why?)

سرپرست موقت ناسا روز دوشنبه اعلام کرد این آژانس به دنبال «طرح جایگزین» برای رساندن فضانوردان به سطح ماه است؛ زیرا شرکت اسپیس ایکس، متعلق به ایلان ماسک، از برنامه عقب مانده است.

شان دافی، مدیر موقت ناسا که هم‌زمان وزیر حمل‌ونقل ایالات متحده نیز است، در مصاحبه‌هایی با شبکه‌های سی‌ان‌بی‌سی و فاکس‌نیوز گفت قصد دارد مناقصه‌ای تازه برای ساخت یک «ماه‌نشین» جدید برای سایر شرکت‌ها باز کند. او با اشاره به فوریت مأموریت ناسا برای «پیروزی بر چین» در مسابقه‌ی فرود دوباره‌ی انسان روی ماه، تأکید کرد:

ما منتظر یک شرکت نمی‌مانیم. می‌خواهیم پروژه را جلو ببریم و در دومین رقابت فضایی از چینی‌ها پیشی بگیریم.

دافی افزود اولویت دیگر این است که دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، می‌خواهد فرود انسان روی ماه پیش از ۲۰ ژانویه ۲۰۲۹، یعنی پایان دومین دوره ریاست‌جمهوری‌اش، انجام شود. این هدف به معنای ساخت یک ماه‌نشین جدید در کمتر از سه سال و نیم است؛ پروژه‌ای که احتمالاً میلیاردها دلار به هزینه‌های کنونی ناسا اضافه خواهد کرد.

مدیر موقت ناسا از شرکت بلو اورجین، متعلق به جف بزوس، بنیان‌گذار آمازون، به عنوان یکی از گزینه‌ها نام برد. بلو اورجین هم‌اکنون براساس قراردادی ۳٫۴ میلیارد دلاری، روی ساخت یک ماه‌نشین برای ناسا تمرکز دارد؛ اما این فضاپیما در ماموریت آرتمیس ۵ که برای دهه‌ی ۲۰۳۰ برنامه‌ریزی شده، استفاده خواهد شد. شرکت‌هایی مانند لاکهید مارتین نیز ممکن است برای شرکت در مأموریت ماه وارد رقابت شوند.

ایلان ماسک در واکنش به اظهارات دافی، در شبکه‌ی اجتماعی ایکس نوشت: «اسپیس ایکس درمقایسه با دیگر شرکت‌های فضایی با سرعت برق حرکت می‌کند. در نهایت، استارشیپ کل مأموریت ماه را انجام خواهد داد؛ حرفم را به خاطر بسپارید.»

در سال ۲۰۲۱، اسپیس ایکس قراردادی به ارزش ۲٫۹ میلیارد دلار برای ساخت ماه‌نشین آرتمیس ۳ به دست آورد؛ مأموریتی که هدفش فرود‌آوردن دو فضانورد ناسا روی قطب جنوب ماه است. طبق برنامه، آرتمیس ۳ قرار است در میانه‌ی سال ۲۰۲۷ انجام شود، اما کسی انتظار ندارد ناسا بتواند به این زمان‌بندی پایبند بماند. پرسش اصلی این است که پرتاب چقدر به تعویق خواهد افتاد.

برای مأموریت آرتمیس ۳، اسپیس ایکس از نسخه‌ای ویژه از موشک غول‌پیکر استارشیپ استفاده خواهد کرد که ارتفاعی برابر با ساختمانی ۱۷ طبقه دارد. این موشک در اصل برای رؤیای ماسک در اعزام انسان‌ها به مریخ طراحی شده و بسیار بزرگ‌تر و پیچیده‌تر از چیزی است که برای مأموریتی قمری نیاز است.

سه پرتاب آزمایشی ناموفق استارشیپ در سال جاری موجب کندی پیشرفت اسپیس ایکس شد. هرچند دو پرتاب اخیر موفقیت‌آمیز بوده‌اند، پروازهای بعدی به‌دلیل کار روی نسخه‌ی بهبودیافته‌ی استارشیپ، تا پیش از آغاز سال ۲۰۲۶ انجام نخواهند شد.

استارشیپ به‌دلیل اندازه و وزن عظیم خود نمی‌تواند به‌طور مستقیم به سمت ماه حرکت کند و باید در مدار زمین سوخت‌گیری دوباره انجام دهد؛ فرآیندی که تاکنون در این مقیاس انجام نشده است. براساس قرارداد با ناسا، اسپیس ایکس موظف است پیش از مأموریت آرتمیس ۳، یک فرود موفق بدون سرنشین روی سطح ماه انجام دهد.

با وجود تحسین عمومی از توان فنی اسپیس ایکس، کارشناسان صنعت فضایی نسبت به حل سریع تمام چالش‌های فنی چنین موشک پیچیده‌ای تردید دارند. ناسا نیز اکنون در حال ارزیابی دوباره مسیر خود است.

داگلاس کوک، یکی از مدیران پیشین ناسا که از مدافعان ساخت ماه‌نشین است، می‌گوید: «آن‌ها باید کار روی یک ماه‌نشین تازه را آغاز کنند که شانس واقعی رسیدن به مقصد را داشته باشد. مسیر کنونی ناسا قرار نیست چین را شکست دهد.»

در این میان، لاکهید مارتین شاید بتواند نجات‌بخش ناسا باشد. ماه‌نشین پیشنهادی این شرکت کوچک‌تر از طرح‌های اسپیس ایکس و بلو اورجین است و مانند ماه‌نشین مأموریت‌های آپولو در دهه‌ی ۶۰ و ۷۰ میلادی، از دو مرحله با اندازه‌ی بزرگ‌تر تشکیل می‌شود. این ماه‌نشین دست‌یافتنی‌تر به‌نظر می‌آید و می‌تواند از قطعاتی ساخته شود که هم‌اکنون موجود هستند.

بااین‌حال، ساخت هر ماه‌نشین جدیدی در فرصت بسیار کوتاه پیش‌رو، چالشی عظیم برای شرکت‌های فضایی است. همچنین چنین فضاپیمایی احتمالاً هزینه‌ای بیش از قراردادهای کنونی با اسپیس ایکس یا بلو اورجین خواهد داشت؛ زیرا این دو شرکت ثروتمند بخش زیادی از هزینه‌ی توسعه را خودشان پرداخت می‌کنند؛ اما شرکت‌های سنتی‌تر مانند لاکهید مارتین چنین ریسکی را متقبل نخواهند شد.

Adblock test (Why?)

محاسبات قبلی در بررسی ده‌ساله برای فرستادن کاوشگر به اورانوس، با استفاده از موشک فالکون هوی و چند کمک گرانشی از سایر سیاره‌ها انجام شد؛ اما در نهایت بیش از ۱۳ سال طول می‌کشد تا کاوشگر بدین شیوه به اورانوس برسد. این مدت زمانی است که مأموریت باید از نظر عملیاتی و مالی حفظ شود و همچنین مدت زمانی است که احتمال می‌رود کارکنان کلیدی تغییر کنند یا اگر به وضعیت کنونی ناسا نگاه کنیم، تعدیل شوند. درنتیجه رساندن UOP به مقصد نهایی با سرعت بیشتر، بدون شک بهتر است.

اینجاست که استارشیپ وارد می‌شود. با وجود چند مشکل آزمایشی در اوایل سال، وسیله‌ی پرتاب انقلابی اسپیس ایکس به‌تازگی با یک آزمایش موفق به بلوغ خود رسیده است. اگر این روند مثبت ادامه یابد، استارشیپ می‌تواند تا پایان دهه برای استفاده‌ی منظم آماده باشد و گزینه‌ای عملی برای پرتاب مدارگرد و کاوشگر اورانوسی محسوب شود.

علاوه بر افزایش ظرفیت حمل بار، دو ویژگی دیگر استارشیپ آن را برای مأموریت UOP جذاب می‌کند. نخست قابلیت سوخت‌گیری در مدار است. اسپیس ایکس، این موشک را طوری طراحی کرده که بتواند در مدار سوخت را ذخیره و دریافت کند تا بدین وسیله امکان رسیدن بسیار سریع‌تر به مقاصد دوردست فراهم شود. اگرچه این قابلیت هنوز به‌طور کامل نشان داده نشده، آزمایش‌های بعدی قطعاً آن را بررسی خواهند کرد.

ویژگی دیگر، استفاده از خود استارشیپ به‌عنوان «سپر ترمز هوایی» است. در مقاله، پژوهشگران ایده‌ی استفاده از استارشیپ را که به‌طور پیش‌فرض برای تاب‌آوری دربرابر گرمای بازگشت به زمین و مریخ طراحی شده، به‌عنوان سپر برای گرمای ناشی از ترمز هوایی در جو اورانوس را بررسی کردند. در این حالت، استارشیپ به‌جای جداشدن از کاوشگر پس از تأمین نیروی رانش، مدارگرد و کاوشگر را تا منظومه اورانوس همراهی می‌کند و از سیستم حفاظتی حرارتی خود به‌عنوان سپر ترمز هوایی بهره می‌گیرد تا سرعت بین‌سیاره‌ای خود را کاهش دهد و در منظومه باقی بماند.

براساس محاسبات مقاله، ترکیب سوخت‌گیری در فضا و استفاده از استارشیپ به‌عنوان سپر ترمز هوایی می‌تواند زمان رسیدن به منظومه‌ی اورانوس را به نصف کاهش دهد و به حدود شش و نیم سال برساند. همچنین هیچ کمک گرانشی از سیاره‌های دیگر لازم نخواهد بود. حتی با احتساب هزینه‌ی اضافی ارسال یک استارشیپ به اورانوس، این شیوه به‌طور چشمگیری هزینه‌ی عملیاتی مأموریت را کاهش می‌دهد؛ زیرا زمان سفر را عملاً نصف می‌کند.

اگر پنجره‌های پرتاب دهه‌ی ۲۰۳۰ را از دست بدهیم، فرصت بعدی پرتاب در اواسط دهه‌ی ۲۰۴۰ خواهد بود؛ به این معنا که تقریباً ۷۰ سال بین سفر وویجر و مأموریت بعدی فاصله خواهد افتاد. همه‌ی علاقه‌مندان به علوم سیاره‌ای و کاوش فضا باید امیدوار باشند که سازمان‌هایی که ممکن است از چنین مأموریتی حمایت کنند، آماده عمل شوند و از بازگشت به آنجا حمایت کنند، چه با استارشیپ و چه بدون آن.

Adblock test (Why?)

ارسال شده توسط: امیرحسین کریم نژاد 07 شهریور 1404 ساعت 22:21

Adblock test (Why?)

بامداد چهارشنبه به وقت ایران، موشک استارشیپ دهمین پرواز آزمایشی یکپارچه‌ی خود را انجام داد و بالاخره توانست با قطع زنجیره‌ی شکست‌های قبلی، به تمام اهداف تعیین‌شده‌ی خود دست یابد. بااین‌حال، اسپیس ایکس به‌زودی نسخه‌ی کنونی از این موشک غول‌پیکره نقره‌ای را کنار خواهد گذاشت و به سراغ پرتاب مدل‌های بهبودیافته‌تر خواهد رفت.

اسپیس ایکس در حال ساخت استارشیپ است تا به مسکونی‌سازی مریخ به دست بشر کمک کند. طبق گفته‌ی ایلان ماسک، برای رسیدن به این هدف بلندپروازانه، ابرموشک اسپیس ایکس که بزرگ‌ترین و قدرتمندترین وسیله‌ی پرتاب ساخته‌شده در تاریخ محسوب می‌شود، باید به‌مراتب بزرگ‌تر شود.

استارشیپ از دو عنصر ساخته‌شده از استیل ضدزنگ تشکیل شده: یک بوستر عظیم به نام سوپر هوی و یک مرحله‌ی فوقانی که استارشیپ یا به اختصار «شیپ» نامیده می‌شود. هر دو مرحله‌ی استارشیپ از موتورهای قدرتمند رپتور نیرو می‌گیرند و به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند تا به‌صورت کامل و سریع چندبارمصرف باشند.

مدل کنونی استارشیپ معروف به «نسخه ۲»، ۱۲۱ متر ارتفاع دارد و درمجموع از قدرت ۳۹ موتور رپتور بهره می‌گیرد: ۳۳ موتور روی سوپر هوی و ۶ موتور روی شیپ. اما نسخه‌های بعدی قرار است از این هم قوی‌تر و بزرگ‌تر باشند. ماسک در رویداد به‌روزرسانی استارشیپ که ماه مه گذشته به‌صورت زنده پخش شد، گفت نسخه بعدی به نام «نسخه ۳»، ۱۲۴٫۴ متر ارتفاع خواهد داشت. یکی از اسلایدهای ارائه نیز نسخه‌ای با نام «استارشیپ آینده» را نشان داد که ارتفاعش به ۱۴۲ متر می‌رسد.

مدل ۱۴۲ متری استارشیپ احتمالاً همان «نسخه ۴» (V4) است که ماسک دوشنبه ۲۵ اوت، یک روز قبل از پرواز دهم، در پستی در شبکه اجتماعی ایکس درباره‌اش صحبت کرد. او نوشت:

استارشیپ نسخه ۴ با افزودن ۳ موتور رپتور دیگر به فضاپیمایی بسیار بلندتر، ۴۲ موتور خواهد داشت. این فضاپیما در سال ۲۰۲۷ پرواز خواهد کرد. استارشیپ نسخه ۳ ارتقایی عظیم نسبت به نسخه ۲ کنونی است و باید تا پایان سال مراحل تولید و آزمایش را تکمیل و از سال بعد، پروازهای سنگینش را آغاز کند.

اگر همه چیز طبق برنامه پیش برود، برخی از نسخه‌های سوم استارشیپ عازم مریخ خواهند شد. اسپیس ایکس سال ۲۰۲۶ را برای انجام نخستین مأموریت‌های استارشیپ به مریخ که از نوع آزمایشی، بدون سرنشین و فاقد تجهیزات خواهند بود، هدف قرار داده است.

دن هوت، گزارشگر اسپیس ایکس، عصر دوشنبه در پخش اینترنتی پرواز دهم با اشاره به مأموریت‌های مریخی استارشیپ، گفت: «آن‌ها فقط قرار است سطح‌نشین‌هایی با حداقل دوام‌پذیری را به‌طور مستقیم از بخش پایینی بدنه موشک و بدون استفاده از پایه‌های فرود، روی سطح مریخ قرار دهند. این مأموریت‌ها صرفاً به ما کمک می‌کنند تا ثابت کنیم که واقعاً‌ قادر به رسیدن به مریخ هستیم. می‌خواهیم روی یادگیری تا بیش‌ترین حد ممکن تمرکز کنیم و نیازمندی‌های سفر و فرود را نشان دهیم.»

اگر همه چیز با ناوگان آزمایشی مریخ خوب پیش برود، اسپیس ایکس در پنجره پرتاب بعدی مریخ در سال‌های ۲۰۲۸-۲۰۲۹، سطح فعالیت‌هایش را افزایش خواهد داد. (مریخ و زمین هر ۲۶ ماه یک بار برای پرواز بین‌سیاره‌ای هم‌راستا می‌شوند.)

آماندا لی، دیگر گزارشگر اسپیس ایکس که در همراهی با هوت، پخش زنده دوشنبه را برگزار کرد، گفت: «ما تلاش می‌کنیم زیرساخت‌های اولیه را فرود آورده و تجهیزات بیشتری ارسال و منابع موجود در سیاره را ارزیابی کنیم»، وی همچنین با اشاره به ربات انسان‌نمای تسلا، افزود اپتیموس نیز در پرواز حضور خواهد داشت تا کارهای سنگین اولیه را انجام دهد».

هوت در ادامه گفت از پنجره پرتاب ۲۰۳۰-۲۰۳۱ به بعد، «به افزایش میزان بار ارسالی در هر فضاپیما ادامه خواهیم داد و همزمان به احداث زیرساخت بیشتر، یافتن منابع و تولید سوخت برای فضاپیماهایی می‌پردازیم که از مریخ بازمی‌گردند. تا سال ۲۰۳۳، می‌خواهیم میزان بار هر استارشیپ را دو برابر کنیم و به تدریج به فراهم‌کردن زمینه‌ی حضور خودکفا در سیاره سرخ نزدیک شویم».

رسیدن به آن نقطه آسان نخواهد بود؛ تمام پروازهای قبلی استارشیپ زیرمداری بوده‌اند و این موشک هنوز حتی به مدار زمین نرسیده است. سه پرواز آزمایشی اخیر قبل از پرواز دهم نیز به انفجار زودهنگام استارشیپ ختم شدند.

چالش دیگر، پر کردن مخازن استارشیپ در مدار زمین است. مرحله فوقانی در هر پرواز با سوخت کم پرتاب می‌شود تا وزن بیشتری برای بار داشته باشد. درنتیجه، استارشیپ‌هایی که به ماه یا مریخ می‌روند، باید قبل از آغاز سفرشان، چندین بار در مدار زمین سوخت‌گیری کنند.

ماسک گفت: «تا جایی که اطلاع دارم، هیچ‌کس تاکنون انتقال سوخت در مدار را در این مقیاس آزمایش نکرده است.» اسپیس ایکس قصد دارد سال آینده به سراغ آزمایش سوخت‌گیری مداری با استارشیپ برود. ماسک در پایان گفت:

من مطمئنم تیم فوق‌العاده بااستعداد اسپیس ایکس به این اهداف دست خواهد یافت و ما در آینده استارشیپ‌ها را روی مریخ فرود خواهیم آورد و زندگی را روی این سیاره می‌سازیم.

Adblock test (Why?)

اسپیس‌ایکس ویدیو جذابی از فرود کنترل‌شده فضاپیمای استارشیپ در اقیانوس هند منتشر کرده است. این فرود کمی بیش از یک ساعت پس از پرتاب روز سه‌شنبه از پایگاه استاربیس در نزدیکی بوکاچیکا، تگزاس جنوبی انجام شد.

شرکت فضایی تحت مدیریت ایلان ماسک دو ویدیو از این فرود به اشتراک گذاشته که یکی از آنها لحظه فرود نرم استارشیپ روی آب را به‌صورت کامل دنبال می‌کند. اسپیس‌ایکس در پستی در ایکس نوشت:

«نمایی از آتش و لحظه فرود استارشیپ در پرواز دهم؛ این عملیات با تلاش تیم بازیابی اسپیس‌ایکس ممکن شد. استارشیپ با وجود کاشی‌های حرارتی عمدی حذف‌شده، مانورهایی برای تحت فشار قرار دادن باله‌ها، آسیب قابل مشاهده به قسمت پشتی و باله‌ها، همچنان توانست مانور چرخش و آتش فرود را با موفقیت انجام دهد و فقط حدود سه متر با نقطه هدف‌گذاری‌شده فاصله داشت.»

ماسک بعداً فاش کرد که حداقل یکی از این ویدیوها توسط دوربینی ثبت شده که به یک ترمینال استارلینک متصل بوده و در یک استخر کم‌عمق قرار داشته است.

پرواز آزمایشی دهم استارشیپ پس از دو تلاش ناموفق در روزهای یکشنبه و دوشنبه انجام شد و موفقیت بزرگی برای اسپیس‌ایکس محسوب می‌شود. در این مأموریت، هم بوستر سوپرهِوی و هم خود استارشیپ توانستند فرودهای کنترل‌شده و ایستاده روی آب انجام دهند. اسپیس‌ایکس قصد دارد در آینده این دو بخش را پس از پرواز به‌صورت کامل در پایگاه استاربیس فرود بیاورد؛ کاری که درحال‌حاضر برای بوستر سوپرهِوی به آن دست یافته است.

در این پرواز، استارشیپ همچنین برای اولین بار هشت ماهواره آزمایشی استارلینک را از محفظه محموله خود در طول مسیر زیرمداری رها کرد. اسپیس‌ایکس روز چهارشنبه ویدیو دیگری منتشر کرد که لحظه روشن شدن 33 موتور رپتور بوستر سوپرهِوی در آغاز پرواز را از نمای نزدیک نشان می‌دهد.

Adblock test (Why?)

شرکت اسپیس‌ایکس، متعلق به ایلان ماسک، و بلو اوریجین، متعلق به جف بزوس، به‌طور جداگانه قصد دارند سیستم‌هایی را توسعه دهند که به موشک‌ها اجازه می‌دهد پس از ترک زمین دوباره سوخت‌گیری کنند. به این مفهوم «ایستگاه توقف کیهانی» نیز گفته می‌شود.

به گزارش وال استریت ژورنال، مهندسان برای اولین‌بار در دهه ۱۹۶۰ ایده سوخت‌گیری مداری را مطرح کردند، اما اکنون شرکت‌های خصوصی این ایده را در قلب استراتژی‌های خود برای سفر به اعماق فضا قرار داده‌اند.

یک پمپ‌بنزین فضایی می‌تواند در مدار زمین به راکت‌ها سوخت برساند

سوخت همیشه عامل محدودکننده اصلی برای پرتاب فضاپیماهای سنگین بوده است و برنامه آپولو ناسا این محدودیت‌ها را به‌خوبی نشان داد. برای مثال، موشک ساترن ۵ که در اواخر دهه ۱۹۶۰ فضانوردان را به سطح ماه برد، هنگام بلندشدن وزنی برابر ۲۹,۵۰۰ تن داشت. تقریباً ۲۴,۹۵۰ تن از این وزن مربوط به سوخت می‌شد.

شرکت‌های فعال در زمینه اکتشافات فضایی معتقدند که با پرتاب موشک با سوخت کمتر و سوخت‌گیری مجدد آن در مدار نزدیک زمین، می‌توان محموله‌های بزرگ‌تر یا خدمه اضافی را به نقاط دورتر فضا فرستاد.

«دالاس بیینهوف»، از کارشناسان با تجربه در مطالعات سوخت‌گیری در فضا شرکت بوئینگ که اکنون در شرکت معدن‌کاری رباتیک OffWorld فعال است، به وال استریت ژورنال گفت که این روش می‌تواند در صورت ترکیب با وسایل پرتاب قابل‌استفاده مجدد که اقتصاد راکت‌سازی را دگرگون کرده‌اند، هزینه‌ها را نیز کاهش دهد.

اما اصلی‌ترین مانع فنی در اجرای این برنامه مدیریت سوخت است. اسپیس‌ایکس و بلو اوریجین قصد دارند از سوخت‌های مایع استفاده کنند که نیاز به دماهای بسیار پایین دارند. در خلأ فضا، این سوخت‌ها به‌طور طبیعی تمایل دارند گرم شده و بخار شوند، بنابراین چالش بیشتر مربوط به سیستم‌های سرمایش است که باید در شرایط میکرو جاذبه به‌طور قابل‌اعتماد عمل کنند، نه صرفاً مخازن ذخیره‌سازی.

«دیو لیپ»، مدیرعامل بلو اوریجین، در ماه ژوئیه گفت که این شرکت پیشرفت قابل‌توجهی در زمینه سخت‌افزاری که برای جلوگیری از بخارشدن سوخت طراحی شده داشته است. بااین‌حال، مهندسان هشدار می‌دهند که مدیریت مایعات فوق سرد در مدار می‌تواند رفتاری غیرقابل‌پیش‌بینی داشته باشد. انتقال سوخت به مدار نیز چالش دیگری است که پیش روی مهندسان قرار دارد.

Adblock test (Why?)

شرکت هواپیمایی آلاسکا ایر اعلام کرد از سال آینده سرویس اینترنت ماهواره‌ای استارلینک را در پروازهای خود ارائه می‌دهد و تا سال ۲۰۲۷ کل ناوگانش را به این فناوری مجهز خواهد کرد. این سرویس که هم‌اکنون در Hawaiian Airlines فعال است، امکان اتصال اینترنت پرسرعت از لحظه‌ی سوار شدن تا پیاده شدن را برای مسافران فراهم می‌کند.

بر اساس اعلام آلاسکا ایر، این شرکت سرویس استارلینک را به‌صورت رایگان برای اعضای برنامه‌ی وفاداری جدید Atmos Rewards ارائه خواهد کرد. تی‌موبایل وعده داد که ورود یکپارچه و بدون تبلیغات به وای‌فای استارلینک را ممکن می‌کند. سرعت این اینترنت تا ۷ برابر بیشتر از سیستم‌های ماهواره‌ای سنتی خواهد بود که اغلب شرکت‌های هواپیمایی هنوز از آن استفاده می‌کنند.

علاوه‌بر آلاسکا ایر، شرکت‌های بزرگی مانند بریتیش ایرویز و امارات نیز درحال مذاکره برای استفاده از استارلینک هستند. موفقیت در این قراردادها می‌تواند جایگاه استارلینک را در برابر اپراتورهای قدیمی مثل Viasat و Echostar تقویت کند و رقابت جدیدی را در صنعت هواپیمایی رقم بزند.

با اینکه هزینه‌ی نصب سیستم استارلینک روی هواپیما بسیار بالا است و به حدود ۳۰۰ هزار دلار برای بوئینگ ۷۳۷ و نیم میلیون دلار برای دریم‌لاینر ۷۸۷ می‌رسد، ایرلاین‌ها اینترنت پایدار را تحولی اساسی می‌دانند، چراکه امکان کار، ارتباط و تماشای ویدیو یا تلویزیون زنده را به شکلی قابل اعتماد فراهم می‌کند. البته مواضع سیاسی مالک اسپیس‌ایکس یعنی ایلان ماسک می‌تواند برای برخی مسافران نکته‌ی منفی محسوب شود.

Adblock test (Why?)

شرکت اسپیس‌ایکس روز دوشنبه با انجام صدمین مأموریت فضایی خود در سال جاری میلادی، به یک نقطه عطف دست یافت و این رکورد را زودتر از هر زمان دیگری در تاریخ خود به ثبت رساند.

برای درک مقیاس رکورد جدید اسپیس‌ایکس، کافی است به آمار سال‌های گذشته نگاه کنیم. اسپیس‌ایکس در سال ۲۰۲۴ در ماه اکتبر به ۱۰۰ پرتاب رسید. این شرکت در کل سال ۲۰۲۳ تنها ۹۶ مأموریت و در سال ۲۰۲۲ فقط ۶۱ مأموریت انجام داده بود. رسیدن به ۱۰۰ پرتاب تنها در هشت ماه در سال ۲۰۲۵، نشان‌دهنده یک جهش خیره‌کننده در سرعت و کارایی عملیات‌های پرتاب این شرکت است.

صدمین مأموریت امسال، یک پرتاب راکت فالکون ۹ از پایگاه نیروی فضایی وندنبرگ در کالیفرنیا بود که ۲۴ ماهواره اینترنتی استارلینک را به مدار پایینی زمین حمل ‌کرد. این پرتاب همچنین نهمین مأموریت برای بوستر مرحله اول این راکت خاص بود که پس از جداسازی، با موفقیت بر روی یک سکوی شناور بدون سرنشین در اقیانوس آرام فرود آمد تا برای دهمین پرواز خود بازسازی شود.

رکورد خیره‌کننده اسپیس‌ایکس در سال ۲۰۲۵

توانایی اسپیس‌ایکس برای پرتاب راکت با این فرکانس بالا، که از هر شرکت دیگری در تاریخ بیشتر است، مستقیماً به موفقیت آن در توسعه و به کارگیری فناوری راکت‌های قابل استفاده مجدد بازمی‌گردد. با فرودآوردن و استفاده مجدد از بوستر مرحله اول، این شرکت توانسته است هزینه‌های پرتاب و زمان آماده‌سازی بین مأموریت‌ها را به شدت کاهش دهد و به این ترتیب، نبض بازار پرتاب‌های فضایی را در دست بگیرد.

این موفقیت باعث توقف اسپیس‌ایکس نمی‌شود، بلکه یک سکوی پرتاب برای جاه‌طلبی‌های بزرگ‌تر است. شرکت فضایی ایلان ماسک قصد دارد این مدل عملیاتی برای استفاده سریع و دوباره از راکت‌ها را برای استارشیپ هم پیاده‌سازی کند. استارشیپ که قدرتمندترین راکت ساخته‌شده تا به امروز است، برای مأموریت‌های سرنشین‌دار و حمل بار به ماه و درنهایت، حمل اولین انسان‌ها به مریخ طراحی شده است. این شرکت قصد دارد تعداد پرتاب‌های استارشیپ را به ۲۵ پرواز در سال افزایش دهد و رکوردشکنی‌های فالکون ۹ نشان می‌دهد که این هدف بلندپروازانه کاملاً در دسترس است.

اسپیس‌ایکس اخیراً خبر داده که دهمین پرتاب آزمایشی استارشیپ را برای ساعت ۰۳:۰۰ بامداد دوشنبه ۳ شهریور هدف‌گذاری کرده است.

Adblock test (Why?)

فناوری اینترنت ماهواره‌ای استارلینک، پس از اتصال مستقیم گوشی‌های هوشمند در نقاط کور، اکنون وارد فاز جدید و هیجان‌انگیزی شده است: اتصال «اینترنت اشیا» (IoT). در اولین کاربرد عملی این فناوری، یک اپراتور موبایل در نیوزلند با همکاری اسپیس‌ایکس، شبکه‌ای را برای نظارت هوشمند بر کندوهای عسل در مناطق دورافتاده راه‌اندازی کرده است؛ اقدامی که پتانسیل عظیم این فناوری را برای صنایع مختلف نشان می‌دهد.

شبکه سلولار استارلینک (Cellular Starlink) که به‌تازگی برای ارسال پیامک و تماس در گوشی‌های هوشمند فعال شده، قرار است کاربردهای بیشتری داشته باشد. اپراتور One NZ در نیوزلند، که اولین اپراتور در جهان بود که این سرویس را به صورت تجاری عرضه کرد، اکنون از آن برای اتصال دستگاه‌های اینترنت اشیا استفاده می‌کند.

به گزارش PCmag, این اپراتور با همکاری شرکتی به نام APIS Solutions «اولین شبکه اینترنت اشیا مستقیم استارلینک (DTC) در جهان» را برای زنبورداران ایجاد کرده است. این سیستم به زنبورداران امکان می‌دهد تا با استفاده از یک دستگاه کوچک که به‌طور مستقیم به ماهواره‌های استارلینک متصل است، به صورت آنی بر کندوهای خود که در مناطق دورافتاده و فاقد پوشش شبکه موبایل قرار دارند، نظارت کنند.

ارتباط مستقیم اینترنت اشیا نیوزلند با استارلینک

اسپیس‌ایکس و One NZ همچنین برای پشتیبانی از این کاربردهای جدید و افزایش ظرفیت شبکه، درخواستی را به کمیسیون ارتباطات فدرال آمریکا (FCC) ارائه داده‌اند تا بتوانند از طیف فرکانسی بیشتری برای این سرویس استفاده کنند. در نامه One NZ به FCC آمده است: «ما اکنون می‌خواهیم اطمینان حاصل کنیم که ظرفیت کافی برای ارائه خدمات به کاربران و امکان ارائه خدمات اضافی، از جمله تبادل داده و اینترنت اشیا، را داریم.» این درخواست شامل استفاده از باندهای رادیویی ۲۵۰۰ تا ۲۵۱۵ مگاهرتز و ۲۶۲۰ تا ۲۶۳۵ مگاهرتز است که به‌طور قابل توجهی ظرفیت شبکه را برای کاربردهای داده‌محور افزایش خواهد داد.

توسعه این شبکه تنها به نیوزلند محدود نمی‌شود. شرکت T-Mobile در آمریکا نیز رسماً تأیید کرده است که پشتیبانی از دستگاه‌های اینترنت اشیا در «نقشه راه» آنها برای سرویس استارلینک سلولی قرار دارد و جزئیات بیشتر آن در آینده اعلام خواهد شد. این استراتژی با چشم‌انداز بلندمدت اسپیس‌ایکس همخوانی دارد. وب‌سایت این شرکت از مدت‌ها قبل استارلینک سلولی را به عنوان راه‌حلی ایده‌آل برای متصل نگه‌داشتن دستگاه‌های IoT در مناطق دورافتاده، برای کشاورزی هوشمند و نظارت بر زیرساخت‌های حیاتی، تبلیغ کرده است.

Adblock test (Why?)