مسئولین که بحمدلله اسماً یا رسماً انقلابی و مطالبهگر هستند و دارن میرن برای گام دوم و سوم انقلاب و سند چشم انداز توسعه 1404 و … فقط این وسط مردم ما صلحطلب و خواهان لحظهای زندگی آرام و بیدغدغه(بدون تورم، رکود و التهاب) هستند. تنها ثمرهی این وضعیت حساس کنونی این شده که در صفحهی شطرنج، پادشاه زیاد داریم و سرباز کم.
مزه پاورق: بلکه اگر مملکت تعطیل بشه روسا و مسئولین بر میز و صندلی خالی که نمیتونن ریاست کنن و باید حتماً کارمند و کارگر و ارباب رجوعی باشه، فلذا خطر ضربالمثل “دنیا رو ببین چه پیسه، خرچسونه رییسه” نادیده گرفته شده.
از تو به ترکتازی
از من فقط تماشا
از روزی میترسم که انقدر شهید بدیم که اعضای بیکار شورای شهر، طی جلسهای فوقالعاده، نام خیابان قصردشت شیراز را “شهیدالگمنام” بنهند.
صبحانه سه لیوان آبهویجگازدار خوردم تا مزهپاورق این مطلب رو نوشتم.