مسئولین که بحمدلله اسماً یا رسماً انقلابی و مطالبهگر هستند و دارن میرن برای گام دوم و سوم انقلاب و سند چشم انداز توسعه 1404 و … فقط این وسط مردم ما صلحطلب و خواهان لحظهای زندگی آرام و بیدغدغه(بدون تورم، رکود و التهاب) هستند. تنها ثمرهی این وضعیت حساس کنونی این شده که در صفحهی شطرنج، پادشاه زیاد داریم و سرباز کم.
مزه پاورق: بلکه اگر مملکت تعطیل بشه روسا و مسئولین بر میز و صندلی خالی که نمیتونن ریاست کنن و باید حتماً کارمند و کارگر و ارباب رجوعی باشه، فلذا خطر ضربالمثل “دنیا رو ببین چه پیسه، خرچسونه رییسه” نادیده گرفته شده.
دیدگاهتان را بنویسید