بررسیهای دانشمندان نشان داد که با افزایش عمق، وضعیت اسیدیشدن آبها وخیمتر میشود. در عمق ۲۰۰ متری زیر سطح دریا، حدود ۶۰ درصد از آبهای جهان از حد «ایمن» اسیدیشدن فراتر رفتهاند.
پروفسور هلن فایندلی از آزمایشگاه دریایی پلیموث میگوید: «اکثر موجودات دریایی فقط در سطح آب زندگی نمیکنند. بخشهای عمیقتر اقیانوسها مکان زندگی انواع بیشتری از گیاهان و جانوران است. با توجه به تغییرات گسترده در این آبهای عمیق، تاثیرات اسیدیشدن اقیانوسها میتواند بسیار شدیدتر از چیزی باشد که تصور میکردیم. این موضوع پیامدهای بسیار گستردهای برای اکوسیستمهای مهم زیرآبی مانند صخرههای مرجانی دارد که زیستگاههای حیاتی و محل پرورش نسل جوان بسیاری از گونهها بهشمار میروند».
با کاهش سطح pH، گونههای کلسیمساز مانند مرجانها، صدفها، ماهیهای صدفدار و نرمتنان ریز موسوم به «پروانههای دریایی» در حفظ ساختارهای محافظ خود دچار مشکل میشوند و این شرایط باعث ضعیفتر شدن پوستهها، رشد کندتر، کاهش تولیدمثل و کاهش نرخ بقا میگردد.
نویسندگان میگویند کاهش انتشار دیاکسید کربن تنها راهحل مقابله با اسیدی شدن اقیانوسها در سطح جهانی است و اقدامات حفاظتی باید بر مناطق و گونههایی که بیشترین آسیبپذیری را دارند متمرکز شود.
جسی ترنر، مدیر ائتلاف بینالمللی مقابله با اسیدیشدن اقیانوسها که در مطالعه شرکت نداشت، گفت: «این گزارش بهروشنی نشان میدهد فرصت ما درحال پایان است و تصمیمگیریهای ما در این زمینه از هم اکنون آینده ما را رقم میزند. ما با خطری بزرگ و حیاتی روبرو هستیم که میتواند وجودمان را تهدید کند. بسیاری از زیستگاههای مهم برای گونههای حیاتی در دریاها قبلاً از بین رفتهاند و واضح است که دولتها دیگر نمیتوانند موضوع اسیدیشدن اقیانوسها را نادیده بگیرند».
