گروهی از دانشمندان بین المللی اعلام کرده اند که جستجوی حیات فرازمینی در سیارات غنی از آب، ممکن است اتلاف وقت باشد. به اعتقاد این محققان، به جای تمرکز بر وجود آب، باید به دنبال سیاراتی باشیم که سرشار از دو عنصر فسفر و نیتروژن هستند؛ عناصری که بدون آنها، حیات به شکلی که می شناسیم، حتی با وجود آب فراوان، هرگز شکل نمی گیرد.
متن خبر
به گزارش سیتنا، دکتر «کریگ والتون» از دانشگاه صنعتی زوریخ، که سرپرستی این مطالعه را برعهده دارد، توضیح داد: «به طور بالقوه می‌توانید سیاره‌ای داشته باشید که عالی به نظر می‌رسد، با اقیانوس‌ها و حتی خشکی، اما حیاتی در آن نیست و هرگز هم نخواهد بود، زیرا عناصر دیگری که نیاز دارید به سادگی وجود ندارند یا تقریباً غایب هستند.»
محققان تأکید می‌کنند که فسفر برای ساخت DNA و RNA (ذخیره و انتقال اطلاعات ژنتیکی در همه موجودات زنده) ضروری است و نیتروژن نیز جزء کلیدی پروتئین‌ها، یعنی بلوک‌های سازنده سلول‌ها، به شمار می‌رود. بنابراین، حیات فقط در جهان‌هایی می‌تواند شکل بگیرد که در «منطقه شیمیایی طلایی» قرار داشته باشند؛ منطقه‌ای با مقدار دقیق و متعادلی از نیتروژن و فسفر در گوشته سنگی سیاره.
مشکل اصلی در «تعادل اکسیژن» سیاره در لحظه شکل‌گیری آن نهفته است. زمانی که سیارات از مواد مذاب سرد می‌شوند، فرآیندی رخ می‌دهد که طی آن عناصر سنگین مانند آهن به سمت هسته فرو می‌روند و عناصر سبک‌تر به سطح آمده و گوشته و پوسته را تشکیل می‌دهند. اگر اکسیژن بیش از حد وجود داشته باشد، فسفر در گوشته حبس شده و نیتروژن به اتمسفر رانده شده و در نهایت در فضا از دست می‌رود. از سوی دیگر، اگر اکسیژن خیلی کم باشد، فسفر با عناصر سنگین دیگر پیوند خورده و به هسته کشیده می‌شود.
دکتر والتون در این باره می‌گوید: «داشتن اکسیژن زیاد یا خیلی کم در کل سیاره، صرفاً در جو نیست، سیاره را برای حیات نامناسب می‌کند، زیرا مواد مغذی کلیدی برای حیات را در هسته به دام می‌اندازد. تعادل اکسیژنی متفاوت به این معنی است که وقتی سیاره سرد می‌شود و سنگ‌ها شکل می‌گیرند، چیزی برای کار کردن در سطح باقی نمی‌ماند.»
محققان با استفاده از مدل‌سازی عددی دریافتند که تنها یک باند بسیار باریک وجود دارد که در آن میزان اکسیژن به اندازه‌ای است که هم فسفر و هم نیتروژن به مقدار کافی در گوشته وجود داشته باشند. با یک شانس باورنکردنی، زمین دقیقاً در همین «منطقه شیمیایی طلایی» قرار گرفته است. با این حال، این بدان معناست که تعداد جهان‌های قابل سکونت بسیار کمتر از آن چیزی است که ستاره‌شناسان تصور می‌کردند.
دکتر والتون تخمین می‌زند که تعداد سیارات قابل سکونت ممکن است تنها یک تا ده درصد تخمین‌های قبلی باشد. یافته‌های این تحقیق همچنین نشان می‌دهد که مریخ درست خارج از این منطقه شیمیایی طلایی قرار دارد. به گفته والتون: «مریخ کاملاً مشابه زمین نیست و شرایط شکل‌گیری آن به این معنی است که فسفر بیشتری دارد، نه کمتر، اما نیتروژن قابل توجهی در نزدیکی سطح ندارد که آن را به ویژه برای حیات نامناسب می‌کند. ایلان ماسک برای رشد غذا در آنجا باید راه هوشمندانه‌ای برای تغییر ترکیب خاک ابداع کند.»
انتهای پیام
.video-js {
direction: ltr !important;
text-align: left !important;
}
.video-js * {
direction: ltr !important;
text-align: left !important;
}
.video-js .vjs-control-bar {
direction: ltr !important;
}
#skip-ad {
background-color: rgba(0, 0, 0, 0.7);
color: white;
border: none;
padding: 8px 16px;
border-radius: 4px;
font-size: 14px;
cursor: pointer;
transition: all 0.3s ease;
pointer-events: auto;
}
#skip-ad:hover {
background-color: rgba(0, 0, 0, 0.9);
transform: scale(1.05);
}
#skip-ad:disabled {
opacity: 0;
cursor: not-allowed;
pointer-events: none;
}
