باستانشناسان در جنوب هند، سازه تدفینی چشمگیری را کشف کردهاند که دانستههای ما درباره فرهنگهای تاریخی در این منطقه را دگرگون کرده است.
به گزارش خبرگزاری سیناپرس ، یک تابوت سفالی با قدمت ۲۳۰۰ سال با دوازده پایه، طی کاوشهایی در پالاورام از حومههای چنای در ایالت تامیل نادو کشف شده است.
این یافته توسط «بررسی باستانشناسی هند» (ASI) در عمقی حدود دو متر پایینتر از سطح کنونی زمین کشف شد. این تابوت سفالی پخته با طول تقریبی ۱۷۰ سانتیمتر، عرض ۴۵ سانتیمتر و عمق ۵۰ سانتیمتر، بهدلیل طراحی عجیب خود خیلی زود جلب توجه کرد: این سازه روی دوازده پایهی با دقت شکلدادهشده قرار دارد.
به گفته آموی سوبرامانیام، باستانشناس ناظر، این کشف شواهد قانعکنندهای از شکوفایی یک فرهنگ مگالیتیک (خرسنگ) در پالاورام بیش از دو هزار سال پیش ارائه میدهد. سوبرامانیام توضیح میدهد: «این تابوت سفالی نشاندهنده حضور جامعهای یکجانشین در سده سوم پیش از میلاد است که توانایی فناورانه تولید ظروف تدفینی سفالی پیشرفته را داشتهاند.» شکل و مهارت بکاررفته در ساخت این سازه حاکی از درک پیشرفته از معماری تدفینی و نیز تولید سفال است.
گمان میرود این تابوت به حدود سده سوم پیش از میلاد تعلق داشته باشد؛ دورهای که در آن، جنوب هند میزبان جوامع پیچیدهای بود که در تجارت دوربرد و تبادلات فرهنگی منطقهای مشارکت داشتند. وجود چنین ظرف تدفینی با ساختاری تااینحد پیچیده و فکرشده، این دیدگاه را تقویت میکند که ساکنان منطقه کوچنشین نبودهاند، بلکه بخشی از جامعهای سازمانیافته و برخوردار از مهارتهای فناورانه بودهاند.
جالب اینجاست که در این محوطه، پیشتر هم یافتههای مهمی به دست آمده است. نزدیک به ۱۴۰ سال پیش، الکساندر رِئا، باستانشناس بریتانیایی، تابوت باستانی دیگری را در تپههای پالاورام کشف کرد که حاکی از اهمیت دیرشناختهشدهی باستانشناختی این منطقه است. با این حال، کاوشهای نظاممند سالها بهدلیل اختلافات حقوقی بر سر مالکیت زمین به تعویق افتاده بود و ASI تنها پس از صدور رأی دادگاه در اواخر سال گذشته توانست فعالیت خود را از سر گیرد.
به نقل از فرادید، ASI برای تعیین قدمت دقیق تابوت، قصد دارد از روش تاریخگذاری ترمولومینسانس (گرماتابی) استفاده کند. تحلیلهای بیشتر میتواند اطلاعاتی درباره شیوههای تدفین، سلسلهمراتب اجتماعی و فرهنگ مادی در تامیل نادوی اوایل دوره تاریخی فراهم آورد.
این کشف نهتنها غنای باستانشناختی پالاورام را نشان میدهد، بلکه بر ضرورت فوری حفاظت از این محوطه برای پژوهشهای آینده نیز تأکید دارد. با ادامه کاوشها، پژوهشگران امیدوارند این تابوتِ دوازدهپایه بینش عمیقتری درباره زندگی و مرگ جامعهای باستانی و کمتر شناختهشده در جنوب هند ارائه دهد.
